III OSK 162/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Uczelni [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1824/25 w sprawie ze skargi M. Z. na bezczynność Rektora Uczelni [...] w W. w przedmiocie wniosku o wydanie karty przebiegu studiów oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Z. (dalej także jako: skarżący) na Rektora Uczelni [...] w W. (dalej także jako: Rektor, Rektor Uczelni) w przedmiocie wniosku o wydanie karty przebiegu studiów, w punkcie 1 wyroku z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1824/25 stwierdził, że Rektor dopuścił się bezczynności w sprawie, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 zobowiązał Rektora do wydania aktu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz ze zwrotem akt administracyjnych, w punkcie 4 przyznał od Rektora na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 2000 złotych, a w punkcie 5 zasądził od Rektora na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Skarżący pismem z dnia 7 września 2024 r. zwrócił się do Rektora Uczelni o wydanie karty przebiegu studiów. Pismem z dnia 31 października 2024 r. Rektor Uczelni zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 31 stycznia 2025 r. wskazując, że powyższe wynika z konieczności przeprowadzenia ponownej weryfikacji przebiegu studiów prowadzonych przez Uczelnię ze względu na ujawnione rażące nieprawidłowości w procesie wystawiania ocen przez poprzednie władze Uczelni. Następnie pismem z dnia 1 lutego 2025 r. Rektor Uczelni ponownie zawiadomił o niezałatwieniu sprawy w terminie, tym razem wyznaczając nowy termin jej zakończenia na dzień 30 kwietnia 2025 r. wskazując, że przyczyna wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy wynika z konieczności zmiany procedury weryfikacji przebiegu studiów, co wynika z ujawnienia w toku weryfikacji nowych nieznanych dotychczas okoliczności, a także zmiany podmiotu przeprowadzającego weryfikację oraz konieczności dokonania dodatkowych wdrożeń pod względem technicznym. Dnia 4 lutego 2025 r. skarżący złożył "skargę na niedotrzymanie terminu wystawienia karty przebiegu studiów". W piśmie z dnia 7 kwietnia 2025 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rektora Uczelni w zakresie niezrealizowania obowiązku wydania karty przebiegu studiów. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że od dnia złożenia wniosku o wydanie karty przebiegu studiów bezskutecznie podejmuje starania o wydanie wnioskowanego dokumentu, który jest mu niezbędny do kontynuacji procesu edukacyjnego na innej uczelni. Skarżący podkreślił, że Rektor Uczelni wielokrotnie wyznaczał nowe terminy wydania karty przebiegu studiów, jednak działanie to skarżący uznaje za celowe "przeciąganie" procedury. Skarżący podniósł, że w trakcie dwóch lat studiów zaliczył wszystkie wymagane egzaminy oraz przedmioty, zgodnie z wymogami uczelni, podkreślając, że wszelkie uzyskane oceny są dostępne do wglądu w systemie wewnątrzuczelnianym. Skarżący wniósł o zobowiązanie Uczelni do wydania karty przebiegu studiów w określonym terminie, w sposób zgodny z wymogami przepisów prawa oraz o obciążenie organu kosztami postępowania. W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania go do wydania karty przebiegu studiów w związku z wydaniem skarżącemu żądanego dokumentu, a w pozostałym zakresie wniósł o oddalenie skargi. Ponadto Rektor Uczelni wniósł o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w odpowiedzi na skargę dokumentów. W uzasadnieniu Rektor Uczelni wyjaśnił na wstępie, że zaświadczenie o przebiegu studiów zostało wydane skarżącemu w dniu 6 maja 2025 r., zaś karta przebiegu studiów w czerwcu 2025 roku, co potwierdza korespondencja mailowa znajdująca się w aktach sprawy. W związku z powyższym Rektor wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania go do wydania ww. dokumentu, jako bezprzedmiotowego. Rektor Uczelni podkreślił, że Uczelnia podjęła wszelkie możliwe działania prawne i faktyczne mające na celu jak najszybsze wydanie skarżącemu zaświadczenia o przebiegu studiów, który to dokument będzie niekwestionowany w dalszym życiu zawodowym skarżącego. Rektor Uczelni zwrócił uwagę na to, że opóźnienie, które miało miejsce w niniejszej sprawie było usprawiedliwione okolicznościami niezależnymi od Uczelni, za które obecnie nie można przypisywać Rektorowi ani odpowiedzialności ani złej woli. Rektor Uczelni podkreślił, że postanowieniem Prokuratora [...] w sprawie o sygn. akt [...] z dnia 14 marca 2024 r. w Uczelni został ustanowiony zarząd przymusowy. Mając na uwadze poczynione w Uczelni ustalenia związane z brakami ocen studentów w systemie informatycznym Uczelni oraz z zaistniałymi nieprawidłowościami w dotychczasowej procedurze dyplomowania, w trosce o interesy studentów, podjęto decyzję o czasowym wstrzymaniu wydawania przez Uczelnię dokumentów i następnie o weryfikacji ocen każdego studenta tak, aby uzyskany przez niego dokument nie był kwestionowany odzwierciedlając faktyczny, rzeczywisty przebieg kształcenia odbyty przez daną osobę. Rektor Uczelni zaznaczył, że wszelkie działania władz Uczelni podejmowane od dnia 14 marca 2024 r. zmierzały i zmierzają do szybkiego usprawnienia jej funkcjonowania w każdym obszarze, dla dobra całej społeczności akademickiej. Dodał jednocześnie, że zastana w Uczelni przez zarządcę sytuacja była zupełnie niezależna od organu. W świeżo wówczas wdrażanym systemie informatycznym wspierającym tok kształcenia brakowało kilkaset tysięcy ocen - (przy liczbie ponad 20 tysięcy studiujących wówczas w uczelni studentów). Dodatkowo w Uczelni nie było wówczas kluczowych dla jej funkcjonowania instytucji - w tym Senatu - odgrywającego kluczową rolę w procesie zatwierdzenia wzoru dyplomu, co stało się konieczne w związku ze zmianą nazwy Uczelni. Rektor Uczelni podniósł, że od drugiej połowy grudnia 2024 roku, w związku z przejęciem czynności związanych z weryfikacją ocen przez Rektora Uczelni dokonano modyfikacji i usprawnień wielu procesów związanych z realizacją wniosków studentów o wydanie dokumentów. Co do możliwości faktycznego wydawania dyplomów Rektor podkreślił, że w dniach 20-21 listopada 2024 r. przeprowadzono w Uczelni wybory do Senatu, którego pierwsze posiedzenie odbyło się już w dniu 2 grudnia 2024 r. i to na tym posiedzeniu zatwierdzony został nowy wzór dyplomu Uczelni. Rektor podkreślił, że Uczelnia sukcesywnie wydaje studentom wnioskowane przez nich dokumenty, co jest zadaniem czasochłonnym zarówno, z uwagi na konieczność przeprowadzenia opisanej powyżej weryfikacji, jak i problemów organizacyjno-technicznych związanych z faktem, iż znaczna część dokumentacji znajduje się w posiadaniu organów ścigania. Rektor Uczelni stwierdził, że po stronie organu nie doszło w niniejszej sprawie do bezczynności, w tym do bezczynności o charakterze rażącym. Rektor wydał bowiem skarżącemu dokument tak szybko jak tylko formalnie i faktycznie było to możliwe oraz dołożył należytej staranności, wykonując wszelkie możliwe działania mające na celu jak najszybsze wydanie w pełni legalnego dokumentu. W ocenie Rektora Uczelni uchybienie terminowi miało swoje racjonalne uzasadnienie i nie było podyktowane złą wolą organu, czy lekceważeniem przez organ obowiązków ustawowych. Rektor Uczelni wskazał, że całokształt opisanych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych stojących za uchybieniem przez niego terminowi na wydanie skarżącemu wnioskowanego przez niego dokumentu nie pozwala stwierdzić, iż mamy w niniejszej sprawie do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Uczelnia znalazła się w całkowicie nadzwyczajnej sytuacji prawnej na skutek czynności podjętych przez organy ścigania, a dążąc do dokonania czynności naprawczych, mających na celu przeprowadzenie czynności weryfikacyjnych poprzedzających wydanie dokumentów urzędowych, a także chcąc uchronić studentów i absolwentów uczelni przed możliwością kwestionowania otrzymanej dokumentacji, zmuszona była przekroczyć ustawowy termin wydania skarżącemu karty przebiegu studiów. Ponadto, Rektor Uczelni wniósł o odstąpienie przez sąd od korzystania ze środków przewidzianych w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podkreślając, że uchybienie terminowi miało swoje racjonalne uzasadnienie i nie było podyktowane jego złą wolą organu, czy lekceważeniem obowiązków ustawowych. Rektor Uczelni stwierdził, że okoliczności faktyczne, poparte materiałem dowodowym, a także wiedzą notoryjną wynikającą z informacji ujawnianych w mediach wskazują, że organ zmuszony był przeprowadzić w ramach swojej struktury szereg działań weryfikacyjnych, naprawczych, ukonstytuować nowe organy Uczelni, przeprowadzić procedury zatwierdzenia wzoru dyplomu. Obecnie działa natomiast legalnie, a dokumenty są wydawane w najszybszym możliwym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1824/25 stwierdził, że Rektor dopuścił się bezczynności w sprawie, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 zobowiązał Rektora do wydania aktu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz ze zwrotem akt administracyjnych, w punkcie 4 przyznał od Rektora Uczelni na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 2000 złotych, a w punkcie 5 zasądził od Rektora Uczelni na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 września 2018 r. w sprawie studiów odpisy lub wydruki kart okresowych osiągnięć studenta lub innych dokumentów przewidzianych regulaminem studiów, o których mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek osoby, której te dokumenty dotyczą. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawarte w powyższym akcie wykonawczym przepisy dotyczące dokumentowania przebiegu studiów, stanowią doprecyzowanie art. 74 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zobowiązującego uczelnie do dokumentowania przebiegu studiów. Sąd I instancji wyjaśnił, że karta przebiegu studiów (tzw. transkrypt indeksu) to oficjalny wyciąg z indeksu zawierający wszystkie informacje dotyczące przebiegu studiów. Jest to dokument wymagany, np. w niektórych krajach do uznania wykształcenia i w określonych sytuacjach przez inne uczelnie czy pracodawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skoro istnieją przepisy materialnego prawa administracyjnego nakładające na uczelnie określony obowiązek - dokumentowania przebiegu studiów oraz odpowiadające mu uprawnienie studenta do otrzymania takich dokumentów, to niewątpliwie w przedmiotowej sprawie przysługiwała skarga na bezczynność, gdyż dotyczy ona innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej odnoszących się do uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego - art. 3 § 2 pkt 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji zaznaczył, że bezczynność postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził również, że przedmiotowa skarga była też formalnie dopuszczalna, gdyż skarżący złożył ponaglenie do Uczelni na bezczynność i domagał się wydania karty przebiegu studiów. W związku z powyższym Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 217 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Co istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że zgodnie z art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Sąd I instancji wyjaśnił, że termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że ogólne terminy na załatwienie sprawy przewidziane ustawą nie mogą być stosowne nawet odpowiednio. Uwzględniając ustawowy 7-dniowy termin załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia, Sąd I instancji stwierdził, że Rektor Uczelni dopuścił się kilkumiesięcznej bezczynności, przekraczającej termin załatwienia wniosku skarżącego, wyznaczony w art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że do dnia złożenia skargi, pomimo wniesienia ponaglenia, Rektor nie wydał skarżącemu karty przebiegu studiów. Sąd I instancji stwierdził, że skarżącemu nie wydano również karty do dnia wyrokowania podkreślając, że chociaż w odpowiedzi na skargę podano, że Uczelnia wydała skarżącemu wnioskowany dokument, to wbrew tym twierdzeniom nadesłane akta sprawy tego nie potwierdzają. Z tego tez powodu Sąd I instancji zobowiązał Rektora do wydania karty przebiegu studiów, stwierdzając zarazem, że dopuścił się on bezczynności. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że bezczynność Rektora Uczelni w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że bezczynność w przedmiotowej sprawie wynikała wyłącznie z postawy Uczelni oraz że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczynił się skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że sytuacja, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na jakiekolwiek jej załatwienie– przy jednoczesnym de facto "milczeniu" Uczelni wobec skarżącego – jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. W ocenie Sądu I instancji zachowanie Rektora Uczelni zasługuje na całkowitą dezaprobatę, zwłaszcza że w ogóle nie udowodnił (nie wykazał), jakoby skarżący miał jakikolwiek związek z prowadzonym postępowaniem prokuratorskim wobec byłego Rektora Uczelni, a tym bardziej, że wobec samego skarżącego prowadzone było jakiekolwiek postępowanie na gruncie prawa karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił ponadto skargę w zakresie zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz skarżącego stwierdzając, że jest to adekwatne wobec zaistniałych w sprawie okoliczności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Rektor Uczelni i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi skarżącego w całości (art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także oświadczając, że zrzeka się rozprawy, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. "art. 37 § pkt 1" w związku z art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym, podczas gdy ocena ta nastąpiła bez uwzględnienia: 1) faktu, że żądanie skarżącego w zakresie wydania karty przebiegu studiów zostało zrealizowane w toku postępowania sądowoadministracyjnego – tj. że karta przebiegu studiów została wydana i doręczona skarżącemu, a dowód jej wydania został Sądowi I instancji przedłożony wraz z aktami postępowania załączonymi do odpowiedzi na skargę z dnia 26 czerwca 2025 r., konsekwencją czego było: - błędne uznanie, że skarga na bezczynność była w dacie orzekania uzasadniona, w sytuacji, gdy przedmiot i cel postępowania (tj. wydanie dokumentu) przestał istnieć oraz - bezzasadne zastosowanie art. 149 § 1 pkt 1, tj. zobowiązanie Rektora do wydania skarżącemu karty przebiegu studiów oraz orzeczenie o rażącym charakterze bezczynności, w sytuacji, gdy fakt wydania dokumentu w najszybszym możliwie terminie, mając na uwadze obiektywne okoliczności, w których znalazła się Uczelnia niweczy możliwość uznania, że w niniejszym postępowaniu miała miejsce bezczynność organu, co więcej, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, co stanowi naruszenie i art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, w niniejszej sprawie nie uwzględniono: 1) szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem Rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych, a także bez uwzględnienie ilości wniosków (liczonych w tysiącach) spływających do Uczelni w przedmiocie wydania dokumentów – kart przebiegu studiów lub dyplomów – które każdorazowo muszą zostać przed ich wydaniem zweryfikowane od strony prawdziwości i rzetelności ujawnionych danych; 2) szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię; 3) faktu podjętych przez Uczelnię szeregu działań naprawczych w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia; 4) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez Panią Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 roku; 2. art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 149 § 2 oraz art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 2 000 złotych, podczas gdy: 1) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącemu karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie: - ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie; - konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów; - fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej; - fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych; - istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków; 2) szkoda (krzywda) skarżącego nie została wykazana. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła na wstępie, że wbrew ustaleniom dokonanym przez Sąd I instancji, wydała skarżącemu kartę przebiegu studiów w najwcześniejszym możliwym terminie tj. w czerwcu 2025 roku. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie błędne ustalenia Sądu I instancji, zawarte w uzasadnieniu wyroku, stanowią przejaw rażącego i istotnego naruszenia przepisów postępowania, mający bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji całkowicie pominął dowody znajdujące się w aktach sprawy, czym doprowadził do wadliwego wniosku o istnieniu bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa w niniejszym postępowaniu. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że fakt zrealizowania żądania skarżącego (wydania dokumentu) sprawia, że orzekanie o istnieniu, a tym bardziej o rażącym charakterze, bezczynności w dacie orzekania, jest bezprzedmiotowe i stanowi nieuzasadnione zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 149 § 1 i § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że całokształt szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych istniejących po stronie Uczelni, w szczególności bezprecedensowa w historii szkolnictwa wyższego sytuacja związana z ustanowieniem zarządu przymusowego w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego nad Uczelnią będąca konsekwencją czynności podjętych przez organy ścigania, skutkująca koniecznością przeprowadzenia weryfikacji ocen i zaliczeń po stronie studentów przed wydaniem kart przebiegu studiów lub zaświadczeń o przebiegu studiów (czy dopuszczeniem do egzaminów dyplomowych lub wydaniem dyplomów), a także skutkująca niemożnością korzystania przez Rektora Uczelni z pełni swoich ustawowych kompetencji doprowadziła do przekroczenia 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak w ocenie strony skarżącej kasacyjnie nie można kwalifikować go jako bezczynności, albowiem Uczelnia dopełniła aktów staranności, by dokument ten skarżącemu (i pozostałym studentom) wydać w najkrótszym możliwym terminie, a opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu – konieczności przeprowadzenia weryfikacji oraz niemożności sprawowania w pełni zarządu i reprezentacji Uczelni przez Rektora (którego późniejsze działania m.in. przyspieszyły proces weryfikacji). Strona skarżąca kasacyjnie wymieniła szereg okoliczności faktycznych i prawnych stojących jej zdaniem za przekroczeniem terminu oraz wskazała działania naprawcze w ramach struktur Uczelni. Wśród nich wskazała m.in. na to, że obecna Rektor Uczelni powołana została w dniu 26 września 2024 r., jednak pełnię swoich kompetencji mogła uzyskać dopiero z dniem uchylenia zarządu przymusowego, albowiem zarządca przymusowy do dnia 12 lutego 2025 r. uzurpował sobie istnienie swoich wyłącznych kompetencji w bardzo szerokim zakresie co do zarządzania i reprezentowania Uczelni, z pominięciem Rektora. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała jednak, że jeszcze w okresie przed uchyleniem zarządu przymusowego, a po powołaniu Rektora na stanowisko, zapadły istotne dla funkcjonowania Uczelni decyzje, m.in. wydanie zarządzenia o ogłoszeniu terminu zgłaszania kandydatów do Senatu Uczelni oraz terminie wyborów do Senatu, a po ogłoszeniu wyników wyborów do Senatu, zwołanie pierwszego, a następnie czterech kolejnych posiedzeń Senatu. Z kolei w dniu 18 grudnia 2024 r. w wyniku kontroli prowadzonej przez Ministra Nauki jako uprawnionego organu nadzoru nad Uczelnią, nastąpiło przyznanie, że w zakresie legalności organów uczelnia działała i działa legalnie. Od września 2024 roku Rektor podjęła szereg istotnych decyzji w zakresie powołania kadry oraz w sprawie organizacji struktur akademickich, ze szczególną rolą powołanej Komisji ds. Nadzoru i Uczelnianej Komisji ds. Jakości Kształcenia. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że od dnia 16 grudnia 2024 r. (data przejścia procesu weryfikacji pod Rektora) do dnia dzisiejszego w Uczelni odbyło się ponad 2000 obron, Uczelnia wydała blisko 3800 dyplomów (kolejne – po organizowanych na bieżąco obronach – są w przygotowaniu). Uczelnia wydała również ponad 4000 dokumentów związanych z przebiegiem studiów, a zatem tyle już zaświadczeń i kart przebiegu studiów trafiło do rak studentów. Strona skarżąca kasacyjnie przywołała również przebieg procedury zatwierdzenia nowego wzoru dyplomu w związku ze zmianą nazwy Uczelni, który został zatwierdzony w dniu 2 grudnia 2024 r. Finalnie blankiet dyplomu Uczelni został zaakceptowany i dopuszczony do obrotu prawnego w dniu 4 lutego 2025 r., o czym Komisja do spraw dokumentów publicznych MSWiA poinformowała Uczelnię, która to niezwłocznie po uzyskaniu akceptacji prawnej blankietu dokumentu dyplomu przystąpiła do ich wydawania. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała także, że w Uczelni wydano szereg aktów wewnętrznych, których celem jest zapewnienie legalności i usprawnienie kształcenia w ramach Uczelni i wymieniła ich przykłady. Ponadto wskazała, że mając na względzie wolę zapewnienia kształcenia w pełni zgodnego z przepisami prawa w uczelni został wdrożony Wewnętrzny System Zapewniania Jakości Kształcenia z pakietem zarządzeń odnoszących się do całego procesu kształcenia prowadzonego w Uczelni. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że Uczelnia dokonuje aktów najwyższej staranności, by jej działalność miała charakter zgodny z prawem, a jakość kształcenia była na najwyższym poziomie, czego wyrazem jest przeprowadzenie szeregu działań naprawczych. W kwestii wydania wnioskowanych tak przez skarżącego, jak i przez innych studentów kart przebiegu studiów strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że po ustanowieniu zarządu przymusowego w Uczelni, mając na uwadze poczynione ustalenia związane z brakiem ocen studentów w systemie informatycznym Uczelni oraz z zaistniałymi nieprawidłowościami w dotychczasowej procedurze dyplomowania, w trosce o interesy studentów, podjęto decyzję o czasowym wstrzymaniu wydawania przez Uczelnię dokumentów i następnie o weryfikacji ocen każdego studenta tak, aby uzyskany przez niego dokument nie był kwestionowany i odzwierciedlał faktyczny, rzeczywisty przebieg kształcenia odbyty przez daną osobę. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że na konieczność podjętego działania weryfikacyjnego w zakresie wszystkich studentów wskazały organy ścigania m.in. w odpowiedzi udzielonej Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że efektem podjętych działań naprawczych i usprawnień jest zrealizowanie przez Uczelnię ponad 4000 wniosków o wydanie kart przebiegu studiów lub zaświadczeń o przebiegu studiów. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że nawet przy przyjęciu, że Uczelnia dopuściła się bezczynności, to w jej ocenie nie mamy do czynienia z rażącym (kwalifikowanym) naruszeniem przepisów prawa. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że znalazła się w całkowicie nadzwyczajnej sytuacji prawnej wskutek czynności podjętych przez organy ścigania, a dążąc do dokonania czynności naprawczych, mających na celu przeprowadzenie czynności weryfikacyjnych poprzedzających wydanie dokumentów urzędowych, a także chcąc uchronić studentów i absolwentów uczelni przed możliwością kwestionowania otrzymanej dokumentacji, zmuszona była przekroczyć ustawowy termin wydania skarżącemu karty przebiegu studiów. W działaniach strony skarżącej kasacyjnie, w jej ocenie, nie sposób jest jednak dopatrzeć się lekceważenia jej obowiązków, a wręcz przeciwnie – mają one racjonalne uzasadnienie. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że okoliczności faktyczne i prawne w żaden sposób nie wskazują, że postępowanie Uczelni miało charakter lekceważący, noszący znamiona celowego unikania załatwienia sprawy. Ponadto, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, nie sposób także uznać za uzasadnione uwzględnienie żądania skarżącego o zapłatę sumy pieniężnej w wysokości 2000 złotych. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Badając ważność prowadzonego w sprawie postępowania wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 20 listopada 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.) określają zasady funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego i nauki w zakresie dotyczącym uczelni publicznych i niepublicznych. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślić należy, że nie można zatem uznać, że stosunek prawny łączący niepubliczną uczelnię ze studentem posiada jedynie charakter cywilnoprawny, a zatem w zasadzie wyłączona jest możliwość administracyjnoprawnego nadzoru nad tego typu placówką. Kwestie prawidłowości wykonania zobowiązań wynikających z umów cywilnoprawnych nie mają wpływu na gwarancje związane z wykonywaniem przez szkoły prywatne zadań publicznych. Z tego względu wskazać należy, że w sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc zaś do omówienia sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że na podstawie pierwszego z nich strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie "art. 37 § pkt 1" w związku z art. 217 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a., "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym, podczas gdy ocena ta nastąpiła bez uwzględnienia: 1) faktu, że żądanie skarżącego w zakresie wydania karty przebiegu studiów zostało zrealizowane w toku postępowania sądowoadministracyjnego – tj. że karta przebiegu studiów została wydana i doręczona skarżącemu, a dowód jej wydania został Sądowi I instancji przedłożony wraz z aktami postępowania załączonymi do odpowiedzi na skargę z dnia 26 czerwca 2025 r., konsekwencją czego było: - błędne uznanie, że skarga na bezczynność była w dacie orzekania uzasadniona, w sytuacji, gdy przedmiot i cel postępowania (tj. wydanie dokumentu) przestał istnieć oraz - bezzasadne zastosowanie art. 149 § 1 pkt 1, tj. zobowiązanie Rektora do wydania skarżącemu karty przebiegu studiów oraz orzeczenie o rażącym charakterze bezczynności, w sytuacji, gdy fakt wydania dokumentu w najszybszym możliwie terminie, mając na uwadze obiektywne okoliczności, w których znalazła się Uczelnia niweczy możliwość uznania, że w niniejszym postępowaniu miała miejsce bezczynność organu, co więcej, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, co stanowi naruszenie i art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, w niniejszej sprawie nie uwzględniono: 1) szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem Rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych, a także bez uwzględnienie ilości wniosków (liczonych w tysiącach) spływających do Uczelni w przedmiocie wydania dokumentów – kart przebiegu studiów lub dyplomów – które każdorazowo muszą zostać przed ich wydaniem zweryfikowane od strony prawdziwości i rzetelności ujawnionych danych; 2) szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię; 3) faktu podjętych przez Uczelnię szeregu działań naprawczych w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia; 4) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez Panią Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 roku; Przede wszystkim przechodząc do analizy ww. zarzutu, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej, podobnie zresztą jak art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 151, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3, czy art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. z "art. 37 § pkt 1" w związku z art. 217 § 3 k.p.a. Strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. z "art. 37 § pkt 1" w związku z art. 217 § 3 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zatem zwrócić uwagę na to, że autor skargi kasacyjnej w sposób nieprecyzyjny przywołał przepis, którego naruszenie zarzuca Sądowi I instancji, tj. wytykając naruszenie "art. 37 § pkt 1" k.p.a. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest natomiast spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący kasacyjnie miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Przyjmując jednak, że intencją strony skarżącej kasacyjnie było sformułowanie zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w powiązaniu z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a., podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisów k.p.a., lecz jedynie oceniał prawidłowość ich zastosowania przez Rektora Uczelni, co oznacza, że nie mógłby ich naruszyć podczas orzekania, co już świadczy o wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu i tym samym o jego nieskuteczności. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niezrozumiała jest próba wytknięcia przez stronę skarżącą kasacyjnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nieuwzględnienia przy ocenie pozostawania przez Rektora Uczelni w bezczynności wskazywanych przez nią okoliczności faktycznych dotyczących jej szczególnej sytuacji w związku z ustanowieniem zarządu przymusowego, konieczności przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów, szeregu podjętych przez nią działań naprawczych, a także usprawnienia przez Panią Rektor procesu weryfikacyjnego, na podstawie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 3 k.p.a. Art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy prawa strony do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Zgodnie zaś z art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje zaś na podstawie omawianego zarzutu konieczności wniesienia ponaglenia w niniejszej sprawie, czy też oceny dokonywanej przez Sąd I instancji w tym zakresie. Przedmiotem sporu nie jest także fakt niedochowania przez Rektora Uczelni terminu wskazanego w art. 217 § 3 k.p.a. Zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych przez Rektora Uczelni okoliczności towarzyszących prowadzeniu w niej działań naprawczych nie mógł zatem być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a. Odnosząc się zaś do tej części omawianego zarzutu skargi kasacyjnej, na podstawie której jej autor podnosi pominięcie przez Sąd I instancji okoliczności wydania skarżącemu przez Rektora Uczelni żądanego w sprawie dokumentu i tym samym bezprzedmiotowe zobowiązanie go do rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie karty przebiegu studiów, wskazać należy, że powyższa okoliczność również nie mogła zostać skutecznie zakwestionowana na podstawie zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a. W tym celu konieczne było bowiem wytknięcie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez pominięcie istotnego dokumentu zawartego w aktach sprawy. Brak takiego zarzutu uniemożliwia zaś Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, związanemu zarzutami skargi kasacyjnej, odniesienie się do ww. kwestii. Natomiast w celu podważenia stanowiska Sądu I instancji w zakresie oceny charakteru naruszenia Rektora Uczelni konieczne było sformułowanie zarzutu dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej wykładni art. 149 § 1a p.p.s.a. w zakresie rozumienia zawartego w tym przepisie pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Rozpoznawana skarga kasacyjnie takiego zarzutu nie zawiera, co świadczy o jej nieskuteczności w tym zakresie. Skoro Sąd I instancji doszedł do przekonania, że brak załatwienia sprawy w powiązaniu z brakiem rzetelności w działaniach Rektora Uczelni i jej zaniedbaniami organizacyjnymi uzasadnia ocenę, że jej bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa w rozumieniu przyjętym przez sąd, to niepodważenie tak dokonanej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa, powodowało bezskuteczność zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji niewłaściwego zastosowania art. 149 § 1a p.p.s.a. W związku z nieskutecznością powyższego zarzutu, nie mógł także odnieść skutku drugi z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, na podstawie którego autor skargi kasacyjnej ponownie wytyka Sądowi I instancji naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a., jednak tym razem w powiazaniu z art. 149 § 2 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a., "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2 000 złotych, podczas gdy: 1) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącemu karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie: - ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie; - konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów; - fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej; - fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych; - istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków; 2) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana". Zaprezentowane powyżej rozważania dotyczące braku skuteczności zarzutu naruszenia art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a. pozostają aktualne, a odnosząc się dodatkowo do zarzutu naruszenia art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Odesłanie zawarte w art. 149 § 2 p.p.s.a. do art. 154 § 6 p.p.s.a. oznacza, że na podstawie art. 149 § 2 cyt. ustawy przyznaje się sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do połowy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W zakresie orzeczenia o wysokości sumy pieniężnej ustawodawca wprowadził zatem pewną swobodę określając jedynie górną granicę tej sumy. W sytuacji zatem, gdy Sąd – któremu w realiach niniejszej sprawy nie zarzucono skutecznie błędnej oceny bezczynności Uczelni - znajdując podstawy do przyznania sumy pieniężnej, ustala jej granice w wysokości mieszczącej się w ustawowo wskazanych granicach (2000 zł), zarzut naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. nie może odnieść skutku. Na marginesie jedynie dodać należy, choć nie jest to przedmiotem omawianego zarzutu, że zgodnie z art. 77 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce to uczelnia wydaje absolwentowi, w terminie 30 dni od dnia ukończenia studiów, dyplom ukończenia studiów wraz z suplementem do dyplomu. Nie jest jednak uchybieniem na gruncie niniejszej sprawy fakt, że przedmiotem oceny Sąd I instancji uczynił działania (a także ich brak) Rektora Uczelni w kontekście pozostawania w bezczynności w przedmiocie wydania żądanego przez skarżącą dokumentu. Jak wynika bowiem z § 17 ust. 1 i ust. 2 statutu Uczelni do zadań Rektora należą wszystkie sprawy dotyczące Uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub Statut do kompetencji innych organów Uczelni. Wśród zadań Rektora wymieniono natomiast w szczególności reprezentowanie Uczelni. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.