III OSK 1515/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centrum [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1237/18 w sprawie ze skargi Centrum [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1237/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka) na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] cofnął Spółce bez odszkodowania, pozwolenie na wytwarzanie odpadów, z uwzględnieniem zbierania odpadów i przetwarzania odpadów, w zakładzie przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz w instalacji do produkcji materiału "[...]" z wyodrębnionych frakcji odpadów, wydane decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], a także zobowiązał Spółkę do usunięcia z terenu zakładu odpadów i skutków prowadzonej działalności, w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Minister Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., uchylił powyższą decyzję Marszałka Województwa [...] i orzekł o cofnięciu pozwolenia na wytwarzanie odpadów, uwzględniające zbieranie odpadów oraz przetwarzanie odpadów w zakładzie przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz w instalacji do produkcji materiału "[...]" z wyodrębnionych frakcji odpadów, udzielone C. Sp. z o.o. decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], zmienioną decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] (punkt 1) oraz o zobowiązaniu Spółki do usunięcia odpadów z terenu zakładu w W. przy ul. [...] i przekazania ich uprawnionym podmiotom w terminie do dnia 31 maja 2018 r. (punkt 2). Skargę na wskazaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucając: a) naruszenie przepisów postępowania art. 7a, art. 7, art. 77, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a.; b) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że eksploatacja instalacji prowadzona jest niezgodnie z pozwoleniem; c) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 195 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.o.ś., poprzez jego zastosowanie, pomimo że nie zaszły przesłanki określone w tym przepisie. W uzupełniającym piśmie wskazano również na nieważność zaskarżonej decyzji z mocy prawa jako dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017 r. uchylającą w całości decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji, dokonując wykładni przepisów art. 183 ust. 2, art. 195 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. oraz art. 45 ust. 4-6 i art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 z późn. zm.) wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu wynika, że Spółka naruszyła warunki wynikające z udzielonego pozwolenia, a także zasady gospodarowania odpadami, a tym samym zaistniały przesłanki do cofnięcia stronie skarżącej pozwolenia na wytwarzanie odpadów. W toku postępowania ustalono bowiem, że Spółka na terenie zakładu przechowuje odpady w większej ilości, niż wynikająca z zezwolenia. Tej okoliczności strona skarżąca nie kwestionowała. Nie jest też sporne między stronami, że Spółka nie wykonała zaleceń dotyczących ochrony przyrody (por. treść protokołu kontroli nr [...], karta 33 i nast. teczka 3/4 akt administracyjnych sprawy). Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz pojemniki z niebezpiecznymi odpadami zostały wprawdzie wywiezione z terenu zakładu, lecz pozostały tam odpady, magazynowane w sposób niezgodny z warunkami pozwolenia. Ponadto, odpady te zostały zakopane, pomimo że udzielone pozwolenie nie wskazywało na tego rodzaju sposób odzysku odpadów. Kontrole WIOŚ, w tym kontrole nr [...] i [...] przeprowadzone w marcu i w lipcu 2017 r. wykazały, że odpady są magazynowane w sposób nieselektywny, w miejscach na ten cel nieprzeznaczonych, a Spółka pomimo nagromadzenia ich w ilości wielokrotnie większej niż wynikająca z pozwolenia, nadal przyjmowała odpady do zakładu, jak również nie prowadziła właściwie ewidencji odpadów. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strona skarżąca co najmniej od września 2016 r., nie dotrzymywała warunków pozwolenia na wytwarzanie odpadów, obejmującego zbieranie i przetwarzanie odpadów. Spółka nie zastosowała się również do skierowanego do niej wezwania do usunięcia naruszeń warunków pozwolenia, stosownie do art. 195 ust. 2 P.o.ś. co skutkowało wydaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na wytwarzanie odpadów, uwzględniającego zbieranie odpadów oraz ich przetwarzanie. Prawidłowo również orzekł organ o zobowiązaniu strony skarżącej do usunięcia odpadów i przekazania ich uprawnionym podmiotom. Konsekwencją cofnięcia ww. pozwolenia jest bowiem obowiązek usunięcia negatywnych skutków w środowisku. Za nietrafne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące braku uwzględnienia okoliczności, które zdaniem Skarżącej świadczą o niewykonalności decyzji. Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów do wykonania decyzji nie powoduje natomiast jej niewykonalności. Nie dopatrzono się nadto w działaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy pierwszej i drugiej instancji podjęły się wyjaśnienia elementów sprawy, mających znaczenie prawne i obligujących do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sposób wyczerpujący został zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przy przeprowadzeniu koniecznych czynności wyjaśniających, zaś ocena okoliczności sprawy, wyrażona w zaskarżonej decyzji została sformułowana zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 K.p.a. Nadto, strona miała zapewniony w postępowaniu czynny udział, zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 K.p.a. Z wyżej wskazanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła Spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na treść postępowania, a mianowicie: a) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wyjaśnienie sprawy przez Sąd pierwszej Instancji w sposób powierzchowny, tj. z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, a w szczególności poprzez pominięcie słusznego interesu strony oraz przyjęcie interpretacji, która uniemożliwia stronie obronę swoich praw, w tym w szczególności pominięcie dwóch istotnych zdarzeń mających wpływ na zaistnienie problemów w prawidłowej realizacji, a to po pierwsze sporu między wspólnikami, a po wtóre nieuwzględnienie skutków działania siły wyższej w postaci pożaru na nieruchomości, na której prowadzona była działalność; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 195 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten powinien być i stosowany przez organ jedynie fakultatywnie, a nie zaszły przesłanki określone w tym przepisie; b) art. 195 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że cofnięcie pozwolenia na wytwarzanie odpadów jako realizacja ochrony interesu społecznego jest istotniejsze od interesu prywatnego - możliwości dalszego prowadzenia działalności przez Spółkę, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu w zestawieniu z ustaleniami faktycznymi w sprawie powinna prowadzić do ustalenia, że jedynie dalsza działalność Spółki może doprowadzić do przywrócenia stanu określonego w decyzji. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i decyzji objętych skargą oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na treść postępowania, w zakresie obejmującym nieprawidłową ocenę zastosowania przez organ administracyjny art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jedynie powierzchowne wyjaśnienie sprawy, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, a w szczególności poprzez pominięcie słusznego interesu strony oraz przyjęcie interpretacji, która uniemożliwia stronie obronę swoich praw, w tym w szczególności pominięcie dwóch istotnych zdarzeń mających wpływ na zaistnienie problemów w prawidłowej realizacji, tj. sporu między wspólnikami oraz nieuwzględnienia skutków działania siły wyższej w postaci pożaru na nieruchomości, na której prowadzona była działalność. Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżoną decyzję trafnie orzekł, że sprawa ta została prawidłowo wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego i zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie jej stanu faktycznego. Wszystkie istotne okoliczności zostały w sprawie wyjaśnione, co z kolei stanowi o prawidłowej ocenie przez Sąd pierwszej instancji przestrzegania tak art. 7 K.p.a. jak i art. 77 § 1 K.p.a. przez organ administracyjny. Sąd pierwszej instancji nie dokonał interpretacji stanu faktycznego sprawy w sposób uniemożliwiający obronę praw samej Spółki. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do argumentacji strony skarżącej kasacyjnie dotyczącej sporów między wspólnikami tej Spółki oraz zaistnienia kilku pożarów na nieruchomości Spółki, tym niemniej w okolicznościach tej sprawy te argumenty nie mogły uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej. Kwestia istnienia sporów między wspólnikami Spółki w żaden sposób nie mogła stanowić argumentu za niedotrzymaniem warunków pozwolenia lub prowadzeniem działalności gospodarczej niezgodnej z tym pozwoleniem. Także zaistnienie w krótkim czasie kilku pożarów nie oznaczało, że warunki objęte pozwoleniem przestały obowiązywać stronę skarżącą kasacyjnie lub że strona ta uzyskała prawo do nieprzestrzegania warunków wynikających z pozwolenia. Jeżeli zmieniły się warunki dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym pozwoleniem, strona skarżąca kasacyjnie powinna rozważyć, czy zgodnie z prawem może nadal wykonywać warunki wynikające z pozwolenia, czy też powinna np. ograniczyć zakres prowadzonej działalności lub nawet zrezygnować z wykonywania pozwolenia. Jak przy tym wynika z akt sprawy, Spółka ta nawet po zaistnieniu zdarzeń w postaci pożarów prowadziła nadal działalność objętą pozwoleniem mając świadomość braku możliwości przestrzegania jej warunków i nie stosowała się do wezwań do usunięcia uchybień. Nie może strona uzyskać uprawnień z tego powodu, że nie przestrzega obowiązującego go prawa. Nie jest także zasadnym zarzut dokonania nieprawidłowej kontroli przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji co do przestrzegania przez organ art. 107 § 3 K.p.a. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wymogi wynikające z ww. przepisu zostały dochowane. W szczególności w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji zawarte zostało ustosunkowanie się do znaczenia konfliktów w ramach samej Spółki między jej wspólnikami i prokurentem oraz pożarów. Trafnie organ stwierdził, że te okoliczności nie mogły uzasadniać w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy odstąpienia od cofnięcia Spółce pozwolenia. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegający na niewłaściwym zastosowaniu art. 195 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. w sytuacji, gdy przepis ten powinien być stosowany przez organ jedynie fakultatywnie, a nie zaszły przesłanki określone w tym przepisie. Niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w danej sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznego określonemu w hipotezie normy prawnej. Zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. pozwolenie na wytwarzanie odpadów może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach. Wprawdzie powołany przepis przewiduje fakultatywność cofnięcia pozwolenia, to jednak nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach tej sprawy Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania tego przepisu w trakcie kontroli zaskarżonej decyzji. Fakultatywność wydania danego rozstrzygnięcia nakłada na organ administracyjny dodatkowy obowiązek uzasadnienia przesłanek, które uzasadniły wydanie decyzji o danej treści. Jak wynika z akt sprawy, czego nie podważyła skutecznie strona skarżąca kasacyjnie, zakres i skala naruszeń warunków objętych wydanym w dniu [...] kwietnia 2015 r. znak [...]pozwoleniem na wytwarzanie odpadów uwzgledniającym także ich zbieranie i przetwarzanie zmienionym decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w pełni uzasadniała wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia. Jak bowiem wynika z akt sprawy, co najmniej od 2016 r. skarżąca kasacyjnie Spółka prowadziła działalność objętą ww. pozwoleniem z naruszeniem jego warunków. W czasie kontroli działalności Spółki ustalono, że Spółka ta: a) magazynowała odpady w ilości wielokrotnie większej niż określona wielkość w pozwoleniu oraz przyjmowania nowe odpady z odzysku mimo pełnej świadomości co do braku możliwości ich przerobienia i zapewnienia prawidłowego magazynowania; b) magazynowała odpady w miejscach innych niż określonych w pozwoleniu i na terenie nieutwardzonym, co spowodowało wyciek do gruntu substancji chemicznych z uszkodzonych beczek zawierających odpady niebezpieczne, a także skażenie gruntu zanieczyszczeniami; c) nieselektywnie magazynowała odpady, gromadziła odpady w sposób nieuporządkowany, dokonała zmieszania odpadów obejmujących odpady niebezpieczne z innymi odpadami (np. odpadami tekstylnymi, gruzem, oponami, makulaturą), pozbywała się części odpadów w ten sposób, że były one zakopywane (odpady tekstylne i odpady świetlówek); d) w sposób niewłaściwy realizowała zabezpieczenie przeciwpożarowe oraz nie uporządkowała skutków kilku pożarów, w tym także przenosiła po pożarze nadpalone beczki i mauzery na teren nieutwardzony w wyniku czego doszło do wycieku niebezpiecznych substancji i zanieczyszczenia gruntu; e) nie prowadziła właściwej ewidencji odpadów. Mimo dokonania ww. ustaleń w trakcie postępowania administracyjnego, skarżąca kasacyjnie Spółka nadal naruszania warunki pozwolenia poprzez np. przyjmowanie odpadów z demontażu pojazdów, odpadów farb proszkowych i płynnych szlamów, a w czasie oględzin w dniu [...] czerwca 2017 r. organ pierwszej instancji ustalił występowanie gryzącego zapachu chemicznego w miejscu, w którym poprzednio znajdowały się pogniecione i podziurawione beczki z niezidentyfikowaną zawartością chemiczną. W tak ustalonym stanie faktycznym, mając na uwadze zakres i skalę naruszeń oraz mimo informowania samej Spółki o nieprawidłowym prowadzeniu działalności w istotnym zakresie niezgodnej zarówno z udzielnym pozwoleniem, jak również w sposób istotny ingerujący w środowisko naturalne i skutkujący jego zanieczyszczeniem, nie stanowiło naruszenia prawa cofniecie pozwolenia stronie skarżącej kasacyjnie. Mimo więc fakultatywności cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 1 P.o.s. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w tej sprawie organ administracyjny prawidłowo uzasadnił wydanie zaskarżonej decyzji. Zaprezentowany w tym zakresie pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 92/18, opubl. w LEX nr 2774729; wyrok NSA z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2969/18, opubl. w LEX nr 2706196). Nie jest zasadnym zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 195 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. polegającej na przyjęciu, że cofnięcie pozwolenia na wytwarzanie odpadów stanowi ochronę interesu społecznego istotniejszego od interesu prywatnego umożliwiającego dalszego prowadzenia działalności przez Spółkę. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie prawidłowa interpretacja tego przepisu w zestawieniu z ustaleniami faktycznymi w sprawie powinna prowadzić do ustalenia, że jedynie dalsza działalność Spółki może doprowadzić do przywrócenia stanu określonego w decyzji. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy podnieść, treść art. 195 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. nie zawiera relacji interesu publicznego do interesu prywatnego. Zgodnie z jego treścią fakultatywnie można cofnąć pozwolenie, jeżeli przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję lub korzystanie ze środowiska na warunkach określonych w dotychczasowym pozwoleniu. Przepis ten nie był podstawą do wydania zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ administracyjny art. 195 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. ale tylko dlatego, że taki zarzut pojawił się w skardze. W doktrynie wyrażono pogląd, że uzasadnieniem dla treści tego przepisu było uznanie, że jeżeli dany podmiot działając zgodnie z dotychczasowym pozwoleniem powoduje negatywne oddziaływanie na środowisko w związku ze zmianą przepisów określających zakres tej ingerencji, to uznanie, że podstawowym celem jest ochrona środowiska stanowiło o istocie o przyczynie jego wprowadzenia do ustawy Prawo ochrony środowiska (M. Górski, [w:] Prawo ochrony środowiska, M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jędrośka, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 614). Powołany art. 195 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. w tej sprawie nie miał zastosowania, ponieważ nie zaistniała sytuacja, w której przepisy określające warunki ochrony środowiska objęte pozwoleniem udzielonym stronie skarżącej kasacyjnie uległyby zmianie po jego udzieleniu. W tej sprawie stwierdzono, że już po roku od uzyskania pozwolenia Spółka prowadziła działalność niezgodną z jej treścią. Nie zaistniała więc sytuacja, w której działalność ta byłaby cały czas zgodna z treścią pozwolenia, a niezgodna z warunkami oddziaływania na środowisko objętymi odrębnymi przepisami, które zmieniły się już po jego wydaniu. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.