III FZ 817/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2061/21 w przedmiocie odrzucenia skargi J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., nr KOC/6085/Fi/20 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2061/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę J.W., zwanego dalej "Skarżącym", na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 10 czerwca 2021 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że postanowieniem z 10 czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie z urzędu sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z 6 maja 2021 r. W postanowieniu tym zamieszczono prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie doręczono Skarżącemu 28 czerwca 2021 r. Pismem z 1 lipca 2021 r., że Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że Skarżący nie wyczerpał w niniejszej sprawie właściwego toku instancji przed organami podatkowymi bowiem na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki przysługuje bowiem zażalenie, na podstawie art. 215 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), zwana dalej "O.p.". W sytuacji zatem, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie prawidłowo pouczyło Skarżącego o możliwości zaskarżenia omawianego postanowienia poprzez złożenie zażalenia, Sąd pierwszej instancji za zasadne uznał odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Skarżący złożył zażalenie wnosząc m.in. o uchylenie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2061/21. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W punkcie wyjścia należy odnotować, że Skarżący pismem z 1 lipca 2020 r. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 czerwca 2021 r., którym to z urzędu sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z 6 maja 2021 r. wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 26 kwietnia 2018 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęcie zaskarżonego postanowienia nie zostało jednak poprzedzone analizą pisma Skarżącego z dnia 1 lipca 2021 r. co skutkowało tym, że Sąd ten przedwcześnie pismo to potraktował jako skargę i ją odrzucił. Prawidłowa kwalifikacja pisma Skarżącego była o tyle istotna, że skarga czy zażalenie nie są objęte przymusem adwokacko-radcowskim określonym w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". O kwalifikacji tej nie może też przesądzać subiektywna wola czy przekonanie Sądu pierwszej instancji. Z akt sprawy nie wynika, aby skarga została złożona. Co więcej, z treści pisma Skarżącego z 1 lipca 2020 r. nie sposób wyprowadzić wniosku, że intencją Skarżącego było właśnie złożenie skargi na postanowienie SKO z 10 czerwca 2021 r. Tym bardziej, że w postanowieniu tym zamieszczono prawidłowe pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżący w terminie otwartym do wniesienia zażalenia wniósł pismo z 1 lipca 2020 r., które Sąd pierwszej instancji potraktował jako skargę. Tymczasem Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł powyższego problemu. Świadczy o tym chociażby okoliczność, że w sytuacji gdyby WSA w Warszawie powziął taką wątpliwość to powinien wezwać stronę do uzupełnienia bądź poprawienia tego pisma, czego jednak nie uczynił. Dopiero z obecnie złożonego zażalenia na zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji wynika, że intencją Skarżącego było wniesienie zażalenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 czerwca 2021 r. a nie skargi, jak to przyjął Sąd pierwszej instancji. Okoliczność ta jednak, co należy podkreślić, nie spowodowałaby odmiennego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji bowiem na postanowienie SKO w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w wydanej decyzji przysługuje zażalenie ale nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale do organu wydającego przedmiotowe postanowienie, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Korygując nawet błędne określenie przez Sąd pierwszej instancji pisma jako skarga, Sąd ten nie mógł rozpoznać wniesionego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA w rozpoznawanej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, więc zostało ono oddalone. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.