III FZ 816/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2060/21 w przedmiocie odrzucenia skargi B.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., nr KOC/6085/Fi/20 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2060/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę B.W., zwanej dalej "Skarżącą", na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 10 czerwca 2021 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że postanowieniem z 10 czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie z urzędu sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z 6 maja 2021 r. W postanowieniu tym zamieszczono prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie doręczono Skarżącej 28 czerwca 2021 r. Pismem z 2 lipca 2021 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że Skarżąca nie wyczerpała w niniejszej sprawie właściwego toku instancji przed organami podatkowymi bowiem na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki przysługuje zażalenie, na podstawie art. 215 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), zwana dalej "O.p.". W sytuacji zatem, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie prawidłowo pouczyło Skarżącą o możliwości zaskarżenia omawianego postanowienia poprzez złożenie zażalenia, Sąd pierwszej instancji za zasadne uznał odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Skarżąca złożyła zażalenie wnosząc m.in. o uchylenie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2060/21. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał nieprawidłowej kwalifikacji pisma Skarżącej z 2 lipca 2021 r. sugerując się zawartym w nim zwrotem "skarga". Wprawdzie pismo to zostało zatytułowane w taki właśnie sposób, jednakże z treści tego pisma w sposób oczywisty wynika, że Skarżąca kwestionuje nim postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 czerwca 2021 r., którym to z urzędu sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z 6 maja 2021 r. wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 26 kwietnia 2018 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. Tym bardziej, że w postanowieniu tym zamieszczono prawidłowe pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżąca w terminie otwartym do wniesienia zażalenia wniosła pismo, które zatytułowała skarga. Prawidłowa kwalifikacja pisma Skarżącej była o tyle istotna, że skarga czy zażalenie nie są objęte przymusem adwokacko-radcowskim określonym w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". O kwalifikacji tej nie może też przesądzać subiektywna wola czy przekonanie Sądu pierwszej instancji. Tymczasem Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł powyższego problemu. Świadczy o tym chociażby okoliczność, że w sytuacji gdyby WSA w Warszawie powziął taką wątpliwość to powinien wezwać stronę do uzupełnienia bądź poprawienia tego pisma, czego jednak nie uczynił. Okoliczność ta jednak, co należy podkreślić, nie spowodowałaby odmiennego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji bowiem na postanowienie SKO w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w wydanej decyzji przysługuje zażalenie ale nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale do organu wydającego przedmiotowe postanowienie, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Stąd też Sąd pierwszej instancji nie mógł rozpoznać wniesionego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA w rozpoznawanej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, więc zostało ono oddalone. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.