III FZ 673/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 578/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2025 r. nr SKO 4000.125.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 2 października 2025 r., I SA/Wr 578/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w we Wrocławiu z 3 czerwca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). 2. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, sąd pierwszej instancji wskazał, że w piśmie procesowym z 16 września 2025 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sformułowany przez stronę wniosek nie został jednak prawidłowo uzasadniony. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie sądu pierwszej instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był zbyt lakoniczny i nie zawierał żadnych konkretnych informacji, z których sąd mógłby wywieść że odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowodowałaby nieodwracalne skutki (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 3. Na powyższe postanowienie, pismem z 29 października 2025 r. skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu wskazano na naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę, że nie uprawdopodobniono "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków". Do pisma załączono dokumenty mające w ocenie strony uzasadniać złożony wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. W punkcie wyjścia odnotować należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w pełni zgodzić się z oceną przyjętą przez sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi. Ponadto dodać należy, iż skarżący w piśmie procesowym z 16 września 2025 r. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi, jednakże nie wskazał na okoliczności, które mogłyby potwierdzać zaistnienie ustawowych przesłanek (tj. nie uzasadnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W judykacie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, iż: "użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2013 r., II FSK 2540/13). Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżący na etapie formułowania wniosku do sądu pierwszej instancji nie przedłożył żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby zaistnienie przesłanek do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Uczynił to dopiero na etapie złożenia zażalenia na przedmiotowe postanowienie, co nie może uzasadniać uwzględnienia takiego zażalenia, nawet przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie podnosi się, że "Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zażalenie jest jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie prawidłowości działania Sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a.), a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. (...) Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby stanowić uzasadniony zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego oraz doprowadzić do niedopuszczalnej sytuacji, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym kompletny z punktu widzenia wymogów formalnych wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA z dnia: 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OZ 375/09, LEX nr 533096; 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1240/11, LEX nr 1070518). Podanie zatem przez Skarżącego dopiero na etapie zażalenia okoliczności na poparcie swojego stanowiska, nie mogło odnieść zamierzonego skutku." (zob. postanowienie NSA z 11 grudnia 2024 r., III OZ 516/24). Sąd nie ma też obowiązku ustalać, czy wynikająca z decyzji organu kwota jest wartością, której utrata stanowi znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.