III FZ 632/22

Dnia 12 stycznia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 614/20 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2020 r., nr SKO 4011/342/2020 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 614/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: ,,WSA") odrzucił skargę kasacyjną w sprawie ze skargi A. P. (dalej: "Skarżąca", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2020 r., w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że wniesiona skarga kasacyjna od wyroku WSA z dnia 24 marca 2021 r. zawierała braki formalne. Strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez uiszczenie wymaganego wpisu oraz złożenie oświadczenia lub wniosku na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: ,,p.p.s.a."). Skarżąca uiściła wymagany wpis od skargi, jednakże nie złożyła stosownego oświadczenia lub wniosku w wyznaczonym terminie. Dlatego WSA dokonał odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła dnia 11 sierpnia 2021 r. skargę kasacyjną na wyrok WSA z dnia 24 marca 2021 r. (data stempla pocztowego- k. 66 akt sądowych). Skarga kasacyjna obarczona była brakami formalnymi ponieważ nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie, albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Stanowi to uchybienie względem art. 176 § 2 p.p.s.a. Od skargi kasacyjnej nie został uiszczony także wpis w wysokości 351 zł, ustalony w przedmiotowej sprawie na podstawie § 3 w związku z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535 z póżn. zm.). Strona została wezwana przez WSA do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika Skarżącej dnia 15 września 2022 r. (k. 71 akt sądowych). Wpis od skargi kasacyjnej został uiszczony dnia 17 września 2021 r. (potwierdzenie przelewu- k. 72 akt sądowych). Dopełnieni wymogu, wynikającego z art. 176 § 2 p.p.s.a. nie zostało spełnione, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej przez WSA. Wniosek lub oświadczenie z art. 176 § 2 p.p.s.a. stanowią jeden z wymogów formalnych skargi kasacyjnej, a brak w tym zakresie stanowi brak formalny skargi kasacyjnej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej, pomimo wezwania Sądu i upływu zakreślonego terminu, skutkuje odrzuceniem tego środka zaskarżenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt II OZ 947/20). Postanowienie WSA jest słuszne i odpowiada prawu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.