III FZ 492/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 310/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 16 marca 2020 r. nr SKO. 41/1073/P/2020 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 310/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA") odrzucił skargę W. K. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 16 marca 2020 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W uzasadnieniu tego postanowienia WSA wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodnicząca Wydziału z dnia 4 marca 2021 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł (k.68 akt sądowych). Skarżąca zaskarżyła zarządzenie z dnia 4 marca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2021 r. oddalił zażalenie Skarżącej. Pismem z dnia 28 października 2021 r. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2021 r. (k. 93-97 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 2021 r. oddalił to zażalenie. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2022 r. WSA wezwał Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 4 marca 2021 r. Skarżąca odebrała wezwanie dnia 19 maja 2022 r. (potwierdzenie odbioru - k. 112 akt sądowych). Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego do dnia 26 maja 2022 r. WSA odrzucił skargę postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r.. Skarżąca wywiodła zażalenie od wskazanego wyżej postanowienia WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że po powtórnym wezwaniu strony do opłacenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, Skarżąca nie uiściła w wyznaczonym terminie (tj. do 26 maja 2022 r.) należnej kwoty. Mając zatem na względzie fakt nieopłacenia skargi, WSA zasadnie odrzucił skargę. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), skarga od której mimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu, podlega odrzuceniu. Dodatkowo należy zauważyć, że wobec Skarżącej nie zostało orzeczone prawo pomocy na podstawie art. 243 p.p.s.a w związku z art. 244 p.p.s.a., obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wniosła w skardze o przyznanie prawa pomocy, ale nie zamieściła stosownego formularza, świadczącego o sytuacji materialnej Skarżącej, wymaganego przy wnioskowaniu o prawo pomocy. Zarządzeniem Referendarza sądowego WSA z dnia 15 lipca 2020 r., wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia przez Skarżącą braków formalnych wniosku w wyznaczonym przez WSA terminie (k. 8-9 akt prawa pomocy). Rozstrzygnięcie utrzymano w mocy postanowieniem WSA z dnia 13 sierpnia 2020 r. (k. 17-20 akt prawa pomocy). W odniesieniu do Skarżącej, nie zachodzi podstawa zwolnienia z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, o której stanowi art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a., dlatego też WSA zasadnie wydał kwestionowane postanowienie, które odpowiada przepisom obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.