III FZ 471/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 792/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 3 czerwca 2020 r. nr SKO.III/423/936/181/2020 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 792/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") odrzucił skargę M. W. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 3 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W uzasadnieniu tego postanowienia WSA wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2020 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł (k. 7 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu, Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów. Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2021 r., Skarżącej odmówiono przyznania prawa pomocy. Po skierowaniu kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, prawomocnym postanowieniem z dnia 9 marca 2022 r., Skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 stycznia 2021 r. wezwano Skarżącą do wykonania zarządzenia z dnia 14 lipca 2020 r. (k. 22 akt sądowych). Skarżąca odebrała wezwanie dnia 27 stycznia 2021 r. (potwierdzenie odbioru- k. 25 akt sądowych). Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego do dnia 3 lutego 2021 r., dlatego też WSA odrzucił skargę na mocy skarżonego postanowienia z dnia 20 lipca 2022 r. Skarżąca wywiodła zażalenie od wskazanego postanowienia WSA, w którym zarzuca brak bezstronności w rozpatrywaniu sprawy oraz nieskupianie się przez WSA na kwestiach merytorycznych przedmiotowej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że po powtórnym wezwaniu strony do opłacenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, Skarżąca nie uiściła w wyznaczonym terminie (tj. do 3 lutego 2021 r.) należnej kwoty. Mając zatem na względzie fakt nieopłacenia skargi, WSA zasadnie odrzucił skargę. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), skarga od której mimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu, podlega odrzuceniu. Dodatkowo należy zauważyć, że wobec Skarżącej na dzień wymagalności uiszczenia wpisu od skargi, nie zostało orzeczone prawo pomocy na podstawie art. 243 p.p.s.a w związku z art. 244 p.p.s.a., obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. WSA słusznie zwrócił uwagę, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy ma charakter konstytutywny i wywołuje skutek ex nunc (na przyszłość), od daty wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 14 stycznia 2022 r. (k. 2-3 akt prawa pomocy), po którego rozpatrzeniu zostało przyznane prawo pomocy, na mocy postanowienia z dnia 9 marca 2022 r. Przyznane prawo pomocy nie działa z mocą wsteczną, lecz obejmuje przyszłe i potencjalne koszty sądowe. W odniesieniu do Skarżącej nie zachodziła podstawa do zwolnienia z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, o której stanowi art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w dniu wymagalności wpisu od skargi ( 3 lutego 2021 r.), dlatego też WSA zasadnie wydał kwestionowane postanowienie, które odpowiada przepisom obowiązującego prawa. Mając na uwadze przytoczone wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty zawarte w zażaleniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana merytorycznie oraz w sposób bezstronny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.