III FZ 420/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. P. i P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 945/22 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi W. P. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 października 2022 r., nr SKO.4142.18.2022 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") odrzucił wniosek W. P. i P. P. (dalej: "Skarżący) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na art. 86 § 1, art. 87 § 2 i art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") wskazał, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżących 5 kwietnia 2023 r., zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął 12 kwietnia 2023 r. WSA ustalił, że w dniach 10-12 kwietnia 2023 r. pełnomocnik Skarżących przebywał w szpitalu, co wynika z karty informacyjnej leczenia szpitalnego złożonego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Mając na względzie powyższe WSA uznał, że przyczyna uchybienia terminowi ustała jednak 13 kwietnia 2023 r., to jest po opuszczeniu szpitala przez pełnomocnika, nie zaś z chwilą odebrania przez niego postanowienia o odrzuceniu skargi (4 maja 2023 r.), ani tym bardziej z chwilą zapoznania się z aktami sprawy (9 maja 2023 r.). Zatem w świetle art. 87 § 1 p.p.s.a. termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 22 kwietnia 2023 r. Tymczasem rozpoznawany wniosek został nadany na poczcie 11 maja 2023 r., z uwagi na co WSA uznał go za spóźniony. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżących wniósł o jego zmianę i przywrócenie terminu do uzupełnionego z niewielkim opóźnieniem braku fiskalnego skargi poprzez zapłatę wpisu od skargi w dniu 9 maja 2023 r. ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 86 § 1 p.p.s.a., przez jego niezastosowanie; - art. 87 p.p.s.a. i art. 88 7 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1 - 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w którym trzeba również uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony w jego uchybieniu. Wraz z ww. pismem należy dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie. Z kolei art. 88 p.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy ocenić, co słusznie uczynił WSA, spełnienie formalnych przesłanek dopuszczalności takiego wniosku, które zostały określone w wymienionych wyżej przepisach. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżących w dniu 5 kwietnia 2023 r. odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Oznacza to, że termin do jego uiszczenia upłynął 12 kwietnia 2023 r. W dniach od 10 do 12 kwietnia 2023 r., jak wynika z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, pełnomocnik Skarżących przebywał w Szpitalu. WSA ocenił, z czym należy się zgodzić, że w dniu 13 kwietnia 2023 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, zaś siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, upłynął 22 kwietnia 2023 r. Natomiast pełnomocnik Skarżących dopiero w dniu 11 maja 2023 r. złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu wraz z uzupełnieniem braków skargi, przy czym w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że od momentu wyjścia ze szpitala nie mógł dokonać w terminie powyższej czynności. Z przedłożonego przez pełnomocnika Skarżących zaświadczenia wynika, że przebywał on w dniach od 10 do 12 kwietnia 2023 r. w Szpitalu. Natomiast w żaden sposób nie wskazał on, jakie okoliczności przeszkodziły mu w skutecznym złożeniu wniosku o przywrócenie terminu wraz ze uzupełnionymi brakami skargi do 11 maja 2023 r. Z karty leczenia szpitalnego wynika też, że pełnomocnik odmówił zwolnienie lekarskiego (karta 53 akt) precyzując we wniesionym środku zaskarżenia, że nie było ono jemu potrzebne ze względu na zakończony okres zasiłkowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego raz jeszcze należy podkreślić, że pełnomocnik Skarżących nie przedstawił jednak żadnego dokumentu uprawdopodabniającego, że do dnia 11 maja 2023 r. zmagał się z chorobą, która uniemożliwiła mu złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Takim dokumentem nie jest w ocenie Sądu przedłożone zaświadczenie o pobycie w szpitalu od 10 do 12 kwietnia 2023 r., bowiem nie dotyczy badanego okresu. W związku z powyższym prawidłowo WSA przyjął, że przyczyna uzasadniająca przywrócenie terminu ustała 13 kwietnia 2023 r., a wniosek pełnomocnika Skarżących z 11 maja 2023 r. należało uznać za spóźniony, co w konsekwencji uzasadniało jego odrzucenie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. .