III FZ 357/21

Dnia 7 czerwca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 401/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, I SA/Gd 401/20, odrzucił skargę A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 10 marca 2020 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji wskazał, iż w odpowiedzi na zarządzenie z 4 maja 2020 r. wzywające do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 15 października 2020 r. (I SPP/Gd 225/20) starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 listopada 2020 r. Zarządzeniem z 20 listopada 2020 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 4 maja 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu skarżący ponownie złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, nie uiszczając przy tym należnego wpisu od skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości zarzucając naruszenie art. 220 §1, art. 168 §1 i art. 170 p.p.s.a. kwestionując prawomocność orzeczenia, a także wysokość wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i obowiązku tego nie dopełnił w zakreślonym terminie, będąc jednocześnie poinformowanym jakie skutki wynikają z jego niedopełnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku był zatem obowiązany skargę odrzucić. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 168 §1 p.p.s.a., a mianowicie zgodnie z tym przepisem orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Na postanowienie utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie przysługuje zażalenie, albowiem stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Nie doszło także do naruszenia art. 170 p.p.s.a., zgodnie z jego treścią orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu. Stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1