III FZ 230/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1562/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. znak KOC/1333/Eg/24 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1562/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) odrzucił skargę L. M. (dalej: Skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO) z dnia 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oraz opłaty egzekucyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie SKO Skarżący odebrał w dniu 29 maja 2024 r., natomiast skargę do WSA wniósł za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 czerwca 2024 r. (data pieczęci na kopercie). Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Skarżącego, uznając iż została ona złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 K.p.a. i art. 43 K.p.a. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie zauważyć należy, że zgodnie z potwierdzeniem odbioru, postanowienie SKO nadano w dniu 10 maja 2024 r. Pierwszą próbę doręczenia podjęto dnia 15 maja 2024 r., ponowne awizowanie miało miejsce dnia 23 maja 2024 r. Wobec tego, jako datę doręczenia postanowienia SKO należy przyjąć ostatni dzień czternastodniowego terminu (liczony od dnia, w którym podjęto pierwszą próbę doręczenia postanowienia), tj. 29 maja 2024 r. Z potwierdzenia odbioru wynika, że właśnie w tym dniu (29 maja 2024 r.), wydano przesyłkę adresatowi, co potwierdza własnoręczny podpis Skarżącego. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął dnia 28 czerwca 2024 r. Skarżący złożył skargę za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 czerwca 2024 r., co potwierdza stempel pocztowy na kopercie (k. 5 akt sądowych), jak również sam Skarżący. Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga została złożona po upływie ustawowego terminu, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi określoną w art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Prawidłowo zatem postąpił WSA odrzucając skargę. Na marginesie dodać należy, że przywrócenie terminu normują odpowiednie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu jest rozpoznawany w odrębnym postępowaniu. Właściwym do rozpoznania takiego wniosku jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.