III FZ 220/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 50/25, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2024 r., nr SKO 4000.133.2024, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 50/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 9 kwietnia 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że pismem z 30 stycznia 2025 r. sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą spółkę, reprezentowaną przez doradcę podatkowego, do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, przez złożenie: dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z KRS oraz do przesłania raportu weryfikacji podpisu pełnomocnictwa podpisanego elektronicznie przez Z.M. Osobnym wezwaniem zwrócono się do Skarżącej o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 400 zł. Oba wezwania zostały doręczone spółce 13 lutego 2025 r. Z dokumentów wynika, że opłata została uiszczona tego samego dnia, jednak nie złożono ani raportu weryfikacji podpisu elektronicznego, ani odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS spółki. W wyniku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie ww. braków formalnych, WSA we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem z 24 lutego 2025 r. odrzucił skargę. Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 12 marca 2025 r. Skarżąca złożyła zażalenie, w treści którego zakwestionowała zasadność postanowienia WSA we Wrocławiu o odrzuceniu skargi, twierdząc, że nie doszło do nieuzupełnienia braków formalnych w terminie, ponieważ – w jej ocenie – wezwanie doręczone 13 lutego 2025 r. dotyczyło wyłącznie obowiązku uiszczenia wpisu sądowego. Skarżąca podnosi, że w treści tego wezwania nie wskazano wymogu przedłożenia raportu weryfikacji podpisu elektronicznego pod pełnomocnictwem, co oznacza, że nie miała obowiązku złożenia takiego dokumentu w wyznaczonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednym z braków formalnych, o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a który uniemożliwia nadanie skardze biegu, jest brak dokumentu właściwie określającego umocowanie do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. to na stronie spoczywa obowiązek wykazania nie tylko sposobu jej reprezentacji, ale i umocowania do działania w imieniu spółki konkretnych osób fizycznych (por. post. NSA: z 16 maja 2018 r., I FZ 116/18; z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; publik. CBOSA). Sąd administracyjny jest gospodarzem postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest uprawniony do działania w imieniu stron tego postępowania, a do tego doprowadziłoby nałożenie na niego obowiązku weryfikacji danych osoby działającej za stronę z danymi wynikającymi z odpowiedniego rejestru, nawet tak dostępnego jak KRS. Z art. 37 § 1 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej, którą w niniejszym postępowaniu sądowym było wniesienie skargi, dołączyć do akt sprawy (tj. akt sądowych) pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. przewidują, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem złożonym lub okazanym sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądów utrwalony jest pogląd, że dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej spółki, będącej osobą prawną, jest odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (zob. np. post. NSA z 30 października 2019 r., I FZ 236/19; publik. CBOSA). Przepis art. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym przewiduje, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru. Zatem za prawidłową należy uznać praktykę, zgodnie z którą w przypadku spółek prawa handlowego odpowiednim dokumentem w rozumieniu wyżej wskazanych uregulowań jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (por. post. NSA z 20 grudnia 2017 r., I FZ 356/17). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, iż strona skarżąca nie uzupełniła dostrzeżonych braków formalnych skargi. Po pierwsze, w wyznaczonym terminie nie został przedłożony wymagany odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Co istotne, strona nie podważała tej okoliczności, ograniczając swoje zarzuty wyłącznie do podniesienia braku obowiązku złożenia raportu weryfikacji podpisu elektronicznego. Po drugie, również ten dokument – raport weryfikacji podpisu elektronicznego mocodawcy – nie został złożony w terminie, mimo że stanowił element niezbędny dla skuteczności wniesienia pisma podpisanego elektronicznie do akt sprawy prowadzonych w formie papierowej. Twierdzenie strony, jakoby nie istniał obowiązek jego dołączenia, pozostaje nie do pogodzenia z dotychczasowym orzecznictwem, zgodnie z którym raport ten musi każdorazowo towarzyszyć pismu składanemu w tej formie do tradycyjnych akt sprawy (por. post. NSA z: 12 lutego 2020 r., I FZ 245/19; 12 maja 2020 r., II FZ 106/20; 17 kwietnia 2025 r., I FZ 75/25; publik. CBOSA). Jest to dokument o charakterze technicznym, lecz mający istotne znaczenie procesowe – umożliwia bowiem weryfikację podpisu i potwierdzenie jego prawidłowości, a tym samym przesądza o skuteczności dokonanej czynności. Późniejsze, ewentualne przedłożenie wskazanych wyżej dokumentów nie konwaliduje wcześniejszego zaniechania. Przekroczenie zakreślonego przez sąd terminu na uzupełnienie braków formalnych powoduje, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., obowiązek odrzucenia skargi, co też zostało prawidłowo uczynione przez sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.