III FSK 874/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Malinowska, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1394/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 25 października 2022 r. nr 2201-IEW.603.3.2022/BK w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 1394/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA) oddalił skargę M. S. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 25 października 2022 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki. Skargę kasacyjną wniósł Skarżący. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 241 § 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) poprzez nieuwzględnienie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji organu drugiej instancji na skutek przyjęcia, iż organ drugiej instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem istnienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej w trybie postępowania wznowieniowego i zaakceptowania stanowiska organów podatkowych, jakoby brak było podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane organowi podatkowemu, który wydał decyzję, podczas gdy w rzeczywistości podniesione przez Skarżącego okoliczności faktyczne oraz dowody załączone do akt sprawy na okoliczność wykazania: a) istnienia wierzytelności Spółki umożliwiających skuteczne wyegzekwowanie zaległości podatkowych Spółki, a w konsekwencji - co najmniej przedwczesnego przyjęcia przez organy podatkowe obu instancji, iż egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna, b) pozostawania przez organ egzekucyjny w zwłoce przez okres czterech lat, a w konsekwencji - powstania po stronie Skarżącego realnej szkody w postaci przeniesienia na niego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w trybie art. 116 § 1 O.p. w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej stanowiącej podstawę do podjęcia czynności egzekucyjnych bezpośrednio w stosunku do Skarżącego, winny stanowić podstawę uchylenia w całości decyzji ostatecznej w toku postępowania wznowieniowego; 2) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji organu drugiej instancji na skutek przyjęcia, iż organ drugiej instancji nie naruszył prawa do czynnego udziału przysługującego stronie lub jego należycie umocowanemu pełnomocnikowi w postępowaniu, w szczególności prawa do zapoznania się ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, kiedy to organ drugiej instancji - mimo złożenia przez pełnomocnika Skarżącego nowych wniosków dowodowych - nie zawiadomił ponownie Skarżącego lub jego pełnomocnika w trybie art. 200 § 1 O.p. o przysługującym mu prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym lub treścią postanowienia organu drugiej instancji z dnia 25 października 2022 r. o odmowie przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącego dowodów, choć w tym samym dniu, tj. 25 października 2022 r., organ drugiej instancji wydał decyzję merytoryczną w sprawie, której przysługuje już walor ostateczności, podczas gdy celem przysługującego stronie uprawnienia wynikającego z art. 200 O.p. jest zapoznanie się z całokształtem materiału zgromadzonego w postępowaniu podatkowym, w tym również rozstrzygnięciami organu podatkowego co do zasadności przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę środków dowodowych, zwłaszcza iż postanowienie dowodowe wydane przez organ drugiej instancji nie podlega zaskarżeniu, co stanowi rażące naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym; 3) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, a także art. 188 oraz art. 191 O.p. poprzez nieuwzględnienie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji organu drugiej instancji na skutek przyjęcia, iż organ drugiej instancji przeprowadził postępowanie podatkowe w sposób prawidłowy i pełny, podczas gdy przeprowadził je w sposób wybiórczy i niepełny z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i zasady zaufania obywatela do organów podatkowych, polegającym na nieprawidłowym uznaniu zawnioskowanych przez Skarżącego środków dowodowych w postaci złożonych dokumentów; 4) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 191 oraz art. 199 O.p. poprzez nieuwzględnienie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji organu drugiej instancji na skutek niedostrzeżenia przez Sąd nieprawidłowości w działaniach organów podatkowych obu instancji przejawiających się w braku dążenia do realizacji zasady prawdy obiektywnej oraz zasady zaufania obywatela do organów, jak również dowolnej ocenie dowodów zgromadzonych w toku postępowania, tj. z przekroczeniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a polegających na zaniechaniu dopuszczenia na wniosek Skarżącego, a nawet z urzędu dowodu z zeznań Skarżącego w charakterze strony, podczas gdy zeznania Skarżącego niewątpliwie przyczyniłyby się do rzetelnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia ewentualnego zawinienia Skarżącego w niezłożeniu w terminie wskazanym przez organy podatkowe wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, co stanowi przesłankę konieczną do przeniesienia na osobę trzecią odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki; 5) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji organu drugiej instancji na skutek wadliwego zastosowania przywołanych przepisów i oparcie zaskarżonego wyroku na rozstrzygnięciu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2021 r. w sprawie sygn. akt III FSK 123/21, zapadłym w stosunku do Skarżącego w innej sprawie, podczas gdy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w danej sprawie tylko organy, których działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, a także sam Sąd, nie zaś wszystkie organy we wszystkich sprawach toczących się z udziałem tego samego podatnika. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z dnia 25 października 2022 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora IAS z dnia 29 lipca 2022 r. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto, z daleko posuniętej ostrożności procesowej Skarżący wniósł o: - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a przedłożonych wraz ze skargą z dnia 17 listopada 2022 r. w postaci: a) zawiadomień z dnia 28 stycznia 2022 r. oraz 9 marca 2022 r. o zajęciu wierzytelności Spółki z rachunku bankowego - na okoliczność ustalenia, że czynności egzekucyjne wobec Spółki były skutecznie podejmowane przez organ egzekucyjny nawet po wydaniu postanowienia o umorzeniu egzekucji z uwagi na jej bezskuteczność, b) przykładowych dowodów zapłaty należności podatkowych z tytułu VAT, c) wniosku o przeksięgowanie wpłaty z dnia 10 czerwca 2020 r. na okoliczność dokonywania przez Spółkę dobrowolnych wpłat z tytułu należnego podatku VAT za okresy objęte niniejszym postępowaniem przed wydaniem przez organ egzekucyjny postanowienia o umorzeniu egzekucji wobec Spółki z uwagi na jej bezskuteczność, - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt postępowania podatkowego prawomocnie zakończonego w stosunku do Skarżącego wyrokiem NSA z dnia 30 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 123/21 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: grudzień 2011 r., od II do IV kwartału 2013 r., od I do IV kwartału 2014 r. oraz I kwartał 2015 r. znak sprawy Dyrektora IAS: 2201-IEW. 1.4123.503-513.2017/MP, aktualnie znajdujących się w siedzibie organu - Dyrektora IAS - poprzez zwrócenie się przez Sąd do Dyrektora IAS o przedłożenie powyższych akt. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2025 r. Skarżący doprecyzował argumentację w zakresie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zakres podniesionych w niej zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienie wskazują, że w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IAS z dnia 6 grudnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako członka zarządu P. [...] Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za: 12/2011 r., II - IV kwartał/2013 r., I - IV kwartał/2014 r., I kwartał 2015 r., I kwartał 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, I kwartał 2013 r. i IV kwartał 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za II kwartał 2015 r. i II kwartał 2016 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi, Skarżący usiłuje podważyć prawidłowość tej decyzji ostatecznej i doprowadzić do ponownej merytorycznej kontroli Tymczasem, jak wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, tryb nadzwyczajny, jakim jest wznowienie postępowania, nie może prowadzić do ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Inaczej mówiąc, wznowienie postępowania nie może zastępować trybu odwoławczego lub być jego kontynuacją. Tryb nadzwyczajny ma zastosowanie wyłącznie do decyzji ostatecznych w warunkach przewidzianych przepisami prawa. Decyzją ostateczną jest decyzja, od której nie służy odwołanie, ponieważ zyskała ona przymiot ostateczności ze względu na upływ terminu do złożenia odwołania (odwołanie złożone po terminie, albo w ogóle go nie złożono) lub taka, która została wydana na skutek rozpoznania odwołania. Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest określona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta doznaje ograniczenia tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy decyzja jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi. Konieczność respektowania określonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznej oznacza niedopuszczalność zarówno wznowienia postępowania w oparciu o wadliwość, która nie jest wyspecyfikowana w art. 240 § 1 O.p., jak i rozszerzającej wykładni podstaw wznowienia wymienionych w tym przepisie. Granice postępowania w trybie wznowienia postępowania zakreślone są wnioskiem strony. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IAS z dnia 6 grudnia 2017 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i tym samym zakreślił granicę orzekania. W tak zakreślonych granicach rozpoznał sprawę WSA, wiec niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., aczkolwiek podkreślić trzeba, że wbrew wymogom art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 P.p.s.a., nie został on należycie uzasadniony. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem dowody nie tylko powinny być istotne dla sprawy, ale muszą być nowymi dowodami, nieznanymi organowi, który wydał decyzję, a przy tym istniejącymi w dniu wydania decyzji, a ujawnionymi po tej dacie. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Wskazane przez Skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania dowody nie spełniają tych wszystkich kryteriów. Przede wszystkim organowi znane były wskazane przez Skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania dowody, tj. "przykładowe" zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej oraz pismo z dnia 1 grudnia 2017 r., z którego wynika, że Spółka przekazała urzędowi informację o co najmniej 123 jej wierzytelnościach na łączną kwotę "co najmniej 75.000,00 zł, z których nie została przeprowadzona dotychczas egzekucja". Oczywistym jest, że organowi pierwszej instancji prowadzącemu postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego znane było zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, gdyż organ ten był nie tylko wierzycielem, ale również organem egzekucyjnym. Znane też było ww. pismo z dnia 1 grudnia 2017 r., o czym zaświadcza jego ocena zawarta w decyzji z dnia 6 grudnia 2017 r. Dyrektor IAS stwierdził w niej m.in., że "samo wskazanie wydruku listy kontrahentów nie może stanowić przesłanki wyłączającej odpowiedzialność strony za zaległości podatkowe P. [...] Spółka z o.o., gdyż samo podanie jako mienia Spółki jej "wierzytelności" (których istnienie nie zostało nawet uprawdopodobnione) wobec kontrahentów - bez przedłożenia dokumentów to potwierdzających - jest niewystarczające". Co więcej, wskazane przez Skarżącego dokumenty (dowody) zostały poddane kontroli WSA w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r., I SA/Gd 217/18 wydanym na skutek rozpoznania skargi Skarżącego od opisanej na wstępie decyzji Dyrektora IAS z dnia 6 grudnia 2017 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., III FSK 123/21 oddalił skargę kasacyjną. Błędne jest stanowisko Skarżącego, iż powołanie się w zaskarżonym wyroku na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego III FSK 123/21 narusza art. 153 P.p.s.a. Przepis ten stanowi m.in. o związaniu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu organów, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądów (z zastrzeżeniem, które nie ma w tej sprawie zastosowania). Istotne jest, że przy wykładni art. 153 P.p.s.a. należy uwzględnić normę z art. 170 tej ustawy, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie dominuje pogląd, że ustanowiona w art. 170 P.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 170 i art. 153 P.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się jemu w pełnym zakresie. Ratio legis art. 170 P.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. (wyrok NSA z 19.05.1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). W orzecznictwie funkcjonuje też pogląd, iż jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd (m.in. wyrok NSA z 2 listopada 2020 r., II FSK 1014/19). Poglądy te nabierają aktualności w sprawie niniejszej, gdzie decyzja wydana w ramach postępowania zwykłego została poddana kontroli sądów obu instancji i kwestia, która legła u podstaw wznowienia postępowania zakończonego tą skontrolowaną decyzją została już rozpoznana. Już sam fakt jej badania zaświadcza, że nie stanowi ona nowej okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Uprawnione więc było wsparcie przez Sąd pierwszej instancji swojej argumentacji stanowiskiem wyrażonym w wyrokach I SA/Gd 217/18 i III FSK 123/21, przy czym nie można pomijać tego, że Sąd nie ograniczył się do przywołania stanowiska wyrażonego w tych orzeczeniach, lecz wcześniej przedstawił własne stanowisko. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wskazane przez Skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IAS z dnia 6 grudnia 2017 r. nie były dowodami spełniającymi przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Określonych tym przepisem kryteriów nie spełniają też dowody, o których przeprowadzenie wnioskował Skarżący w toku niniejszego postępowania. Jak już wcześniej wyjaśniono, nowe dowody nieznane organowi, który wydał decyzję muszą istnieć w dacie wydania decyzji. W warunkach niniejszej sprawy powinny być to dowody istniejące najpóźniej w dacie wydania ostatecznej decyzji Dyrektora IAS z dnia 6 grudnia 2017 r. Natomiast Skarżący wnioskował w toku postępowania w trybie wznowienia o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które powstały już po tej dacie, albo dowodu, który miał dopiero powstać, jak dowód z przesłuchania oraz dowodów znanych organom, bo znajdujących się w aktach postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją z dnia 6 grudnia 2017 r. Zasadnie więc organ uznał, że takie dowody nie mają znaczenia dla wyniku sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania. Wbrew prezentowanemu w skardze kasacyjnej stanowisku nie doszło do naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. Jak podał WSA, Skarżący był informowany zawiadomieniami z dnia 11 lipca 2022 r. oraz z dnia 30 września 2022 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i z uprawnienia tego skorzystał. Tych okoliczności nie podważano w skardze kasacyjnej. Zastrzeżenia zgłoszono do rozpoznania wniosków dowodowych postanowieniem, które jest niezaskarżalne. Rzeczywiście postanowienie Dyrektora IAS odmawiające przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów jest niezaskarżalne. Zgodnie bowiem z art. 237 O.p. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Jednym z tego rodzaju postanowień są postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu. Nie przysługuje od nich ani zażalenie w postępowaniu podatkowym, ani skarga do sądu administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że strona nie może ich kwestionować, jako że jest uprawniona podnieść stosowne zarzuty w skardze do sądu administracyjnego. Poza tym sąd pierwszej instancji w ramach oceny postępowania dowodowego, z urzędu poddaje kontroli postanowienie w przedmiocie wniosków dowodowych. Ponieważ w niniejszej sprawie wnioski dowodowe nie miały wpływu na wynik sprawy wznowieniowej, słusznie postąpił WSA nie negując postanowienia odmawiającego przeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącego dowodów. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Spod kontroli Sądu odwoławczego uchylają się wszystkie zarzuty, które wykraczają poza granice niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. sędzia J. Sokołowska sędzia J. Rudowski sędzia K. Winiarski