III FSK 393/26

Dnia 27 maja 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 387/25 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r., nr 0201-IEW1.4123.29.2024 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

III FSK 393/26 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 387/25 w sprawie ze skargi M. L. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r., w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, oddalił skargę. Pismem z dnia 5 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną na ww. wyrok wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 193 p.p.s.a. jako że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, że jej wykonanie wiąże się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja to nakłada na skarżącą obowiązek zapłaty znacznych kwot, których egzekucja może prowadzić do nieodwracalnego uszczuplenia jej majątku, zachwiania stabilności finansowej, a także do dalszych negatywnych konsekwencji o charakterze osobistym i zawodowym. Skutki te, w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej, nie mogłyby zostać w pełni naprawione poprzez ewentualny zwrot wyegzekwowanych należności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Dokonując oceny zasadności wniosku skarżącej należy na wstępie zaznaczyć, że rozstrzyganie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r. mieści się w granicach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd, rozpoznając wniosek związany jest przy tym zamkniętym katalogiem przesłanek związanych z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu poprzez przedstawienie stosownych informacji i dokumentów spoczywa na wnioskodawcy (zob. postan. NSA z 20 sierpnia 2018 r., Il FSK 1837/18; post. NSA z 6 kwietnia 2022 r., II GZ 76/22; opubl. CBOSA). Wynika to z użytego w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia: "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", które każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Argumentacja zaprezentowana we wniosku winna być zatem spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy, ze wskazaniem istnienia okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest faktycznie zasadne. W niniejszej sprawie skarżąca nie podniosła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku nie podano, jakim majątkiem ruchomym i nieruchomym aktualnie dysponuje skarżąca oraz jaka jest jej aktualna i rzeczywista sytuacja finansowa. W przedmiotowej sprawie skarżąca ograniczyła się do wskazania hipotetycznych negatywnych skutków, do jakich spłata wierzytelności mogłaby doprowadzić. Brak jakiegokolwiek materiału źródłowego, a także skrupulatnego opisu związku przyczynowo-skutkowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a zaistnieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie pozwala na stwierdzenie, że uprawdopodobniono "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sama wysokość ciążącej na skarżącej należności, choćby mogła być subiektywnie uznana za znaczącą, nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczność ta powinna być zestawiona z materiałem źródłowym obrazującym sytuację finansową (majątkową). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie przedstawiła konkretnej argumentacji oraz nie uprawdopodobniła podniesionych we wniosku okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.