III FSK 353/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Z. C. o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 353/24 w sprawie ze skargi kasacyjnej Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Ol 353/23 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr 2801-IEW.4123.1.2023 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o sprostowanie wyroku.

Wyrokiem z 5 grudnia 2023 r., I SA/Ol 353/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Z. C. (dalej: ,,Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 11 sierpnia 2023 r., nr 2801-IEW.4123.1.2023, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący. Wyrokiem z 6 listopada 2025 r., III FSK 353/24, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości (punkt 1), uchylił w całości zaskarżoną decyzję (punkt 2), a także zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie na rzecz Skarżącego kwotę 1690 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt 3). Pismem z 10 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o sprostowanie wyroku w zakresie orzeczenia o zasadzeniu kosztów procesu i wpisanie "właściwej kwoty" w wysokości 18 900 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 193 z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku (lub postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Tryb sprostowania pozwala na wyeliminowanie oczywistych błędów w treści orzeczeń, ale nie mogą być to błędy dotyczące istoty sprawy, a więc błędy o charakterze merytorycznym. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Rozróżnienie to stanowi zasadniczą granicę dopuszczalności sprostowania. Wszystkie wskazane w treści art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą więc mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny. Pod pojęciem niedokładności rozumiemy usterkę, nieścisłość. Będzie to więc przede wszystkim wadliwy zapis sygnatury, znaku, dat zawartych w treści orzeczenia. W zakres tego pojęcia wchodzą również błędy w pisowni imion i nazwisk. Natomiast błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo do pominięcia wyrazu albo nawet kilku wyrazów. Z kolei pod pojęciem błędu rachunkowego należy rozumieć i błąd w zakresie wszystkich działań matematycznych, zwłaszcza arytmetycznych, czyli w dodawaniu, dzieleniu i odejmowaniu. Błąd rachunkowy może także wynikać z porównania uzasadnienia z sentencją wyroku (która ze swojej istoty zawiera tylko wynik obliczeń dokonanych w uzasadnieniu). Sprostowanie w takim przypadku polegać będzie na wyeliminowaniu sprzeczności przez sprostowanie sentencji lub uzasadnienia i usunięcie niezgodności. Ponadto kategoria ,,inna oczywista omyłka" obejmuje inne sytuacje poza wcześniej omówionymi niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi, które są jednak do nich zbliżone. Złożony w tej sprawie wniosek o sprostowanie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, zmiana jakiej domaga się pełnomocnik Skarżącego nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a., bowiem w istocie strona skarżąca domaga się merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania sądowego. Po drugie, wysokość kwoty zasądzonej od organu podatkowego na rzecz Skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w wymiarze wskazanym w punkcie 3 sentencji wyroku, tj. 1 690 zł, jest prawidłowa. Przedmiotem skargi złożonej do sądu pierwszej instancji była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 15 grudnia 2022 r., w której organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe spółki. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, że w tego typu sprawach nie występuje "wartość przedmiotu zaskarżenia" i wpis od skargi (skargi kasacyjnej) jest stały (zob. np. postanowienia NSA: z 15 maja 2008 r., II FSK 1651/06, z 15 maja 2008 r., II FZ 150/08, z 23 września 2008 r., I FZ 239/08; z 16 grudnia 2011 r., I FZ 415/11). Konsekwentnie sprawy te rozpoznawane są przed sądami administracyjnym jako "inne" w rozumieniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 216), dla których stawka minimalna za czynności adwokackie wynosi 480 zł. W wydanym w tej sprawie wyroku z 6 listopada 2025 r., III FSK 353/24, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok sądu pierwszej instancji, a także zaskarżoną decyzję organu podatkowego. Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie, na której stawił się adwokat umocowany przez Skarżącego, który brał także udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Dlatego ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi przysługiwało wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, tj. 360 zł. Z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji, przysługiwało również wynagrodzenie za pierwszą instancję, tj. 480 zł. Oprócz tego do kosztów postępowania sądowego (za dwie instancje) zaliczono: wpis od skargi - 500 zł, wpis od skargi kasacyjnej - 250 zł, a także opłatę kancelaryjną - 100 zł. Suma kosztów wynosiła więc 1 690 zł. Taka też kwota została wskazana w punkcie 3 sentencji wyroku. W uzasadnieniu wyroku podane zostały również właściwe podstawy prawne takiego rozstrzygnięcia. Dlatego w tej sprawie nie ma mowy o omyłce, a w szczególności o omyłce oczywistej, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.