II SAB/Wr 60/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi O. P. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie uznania za obywatela polskiego I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania; II. stwierdza, że bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

O. P. (dalej: skarżąca, strona skarżąca), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie uznania za obywatela polskiego. Zarzucając organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu, strona wnioskowała o: 1/ stwierdzenie bezczynności organu w postępowaniu skutkującą niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku strony skarżącej o uznanie za obywatela polskiego, 2/ stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3/ zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, 4/ przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej kwoty 5000 zł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 5/ skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez przeprowadzania rozprawy, 6/ zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniosek o uznanie skarżącej za obywatela polskiego został złożony w dniu 30 października 2024 r., jednak od tego dnia organ nie podejmował żadnych czynności, w tym nie wezwał do uzupełnienia braków formalnych wniosku ani nie poinformował czy braki takie w sprawie w ogóle zachodzą. Podniesiono, że Wojewoda powinien zakończyć postępowanie decyzją w terminie maksymalnie dwóch miesięcy, w związku z czym w toku postępowania nie zostały podjęte odpowiednie czynności w terminie, zmierzające do szybkiego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o oddalenie skargi w całości, wskazując m.in., że na bieg terminów procesowych oraz tempo czynności podejmowanych w sprawach rzutuje duża liczba wniosków w sprawie uznania za obywatela polskiego, wpływających do organu, co sprawia, że czas oczekiwania na rozpatrzenie tych wniosków jest dłuższy niż terminy przewidziane regulacjami ustawowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Ze względu na wyżej wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.). Jako przedmiot rozpatrywanej skargi określono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie uznania za obywatela polskiego. Poprzedzona ona została złożonym w dniu 19 grudnia 2025 r. ponagleniem. Tym samym spełniony został warunek formalny wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. Przystępując w związku z tym do rozpoznania skargi zaznaczyć należy, że pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a., jednak wynika z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. normującego instytucję ponaglenia. W przepisie tym ustawodawca określa bowiem bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma zatem znaczenia, z jakich powodów dana sprawa nie została załatwiona, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca. Przewlekłość zaś – podobnie jak bezczynność – również nie została zdefiniowana w przepisach p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że są to dwa stany zaniechania organu, w wyniku których konkretna sprawa indywidualna nie zostaje załatwiona w terminie. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przewlekłość to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Podkreśla się również, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość odnosi się zatem do sposobu jej załatwiania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1861/24, dostępne w CBOSA). Oceniając działanie organów w tym kontekście uwzględnić trzeba, że zobowiązane są one do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służą m.in. przepisy określające terminy załatwienia spraw (art. 35 – 36 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie uznania za obywatela polskiego. Podstawy procesowe określające działanie organów administracji publicznej przy rozpoznaniu wniosku o uznanie za obywatela polskiego stanowią przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1611, dalej: u.o.p.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 u.o.p., uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego następuje na jego wniosek, a w przypadku małoletniego cudzoziemca – na wniosek jego przedstawicieli ustawowych. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się do wojewody (art. 34 u.o.p.). Wskazać należy, że na skutek nowelizacji u.o.p., dokonanej ustawą z dnia 25 czerwca 2025 r. o zmianie ustawy o repatriacji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 921, dalej: ustawa nowelizująca), do art. 10 u.o.p. dodano ust. 3a, zgodnie z którym załatwienie spraw innych niż wymienione w ust. 1 i 2 następuje w terminie 6 miesięcy od dnia wpływu wniosku do organu właściwego do wydania decyzji. Przepis art. 10 ust. 3a u.o.p. stanowi przepis szczególny, o którym mowa w art. 35 § 4 k.p.a., który wyłącza zastosowanie terminów określonych w art. 35 § 3 i § 3a k.p.a. Z art. 5 ustawy nowelizującej wynika, że do postępowań w sprawach wydania wiz krajowych w celu repatriacji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 9 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji) w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1). W sprawach, w których Pełnomocnik Rządu do Spraw Repatriacji przed dniem 1 stycznia 2026 r. wydał decyzje w sprawie udzielenia pomocy, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o repatriacji, a kwota pomocy nie została wypłacona przed tym dniem, do wypłaty kwoty pomocy stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2). Do postępowań innych niż wymienione w ust. 1 i 2, w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o repatriacji, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 3). Przepis ten stanowi zatem o postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o repatriacji, nie natomiast ustawy o obywatelstwie. W związku z tym, wobec braku uregulowania w ustawie nowelizującej kwestii intertemporalnych związanych z postępowaniami prowadzonymi w trybie ustawy o obywatelstwie polskim, kwestię stosowania nowego prawa w czasie należy rozstrzygnąć w oparciu o ogólne zasady prawa intertemporalnego. Zgodnie z zasadą tempus regit actum jeśli postępowanie zostało wszczęte i nie zostało zakończone przed wejściem w życie nowej ustawy, nowe czynności procesowe powinny być dokonywane według nowych przepisów, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw jej zastosowaniu przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne (por. wyrok TK z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt K 30/06, OTK-A 2006 nr 10, poz. 149). Wobec powyższego przyjąć należy, że w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów u.o.p., a niezakończonych do dnia 1 sierpnia 2025 r., należy stosować przepisy nowe, nawet jeśli wniosek o uznanie za obywatela polskiego wpłynął do organu przed dniem 1 sierpnia 2025 r., ale skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego została złożona po tej dacie. W realiach niniejszej sprawy, jak wynika z akt administracyjnych, wniosek strony skarżącej o uznanie za obywatela polskiego wpłynął do organu w dniu 30 października 2024 r., zatem jeszcze przed wejściem w życie art. 10 ust. 3a u.o.p. Stosując zatem obowiązujący wówczas w sprawie ogólny przepis dotyczący terminowości załatwiania spraw administracyjnych, tj. art. 35 § 3 k.p.a., zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, przyjąć należy, że termin do załatwienia sprawy upływał organowi w dniu 2 grudnia 2024 r., a przyjmując szczególnie skomplikowany charakter sprawy – w dniu 30 grudnia 2024 r. Tymczasem pismem datowanym na dzień wpływu wniosku, tj. 30 października 2024 r., organ wyznaczył termin załatwienia sprawy w wymiarze pozaustawowym – wyznaczono go bowiem na dzień 30 kwietnia 2025 r., tj. 6 miesięcy od wpływu wniosku. W ocenie Sądu, termin ten nie spełnia kryterium szybkości wynikający z art. 12 k.p.a. Należy nadto podkreślić, że co prawda organ już w dniu 7 listopada 2024 r. zwrócił się do właściwych służb o zaopiniowanie wnioskodawcy, tj. do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Komendy Wojewódzkiej Policji, a następnie w dniu 12 listopada 2024 r. do Straży Granicznej, w trybie art. 36 u.o.p., jednakże w dalszym przebiegu postępowania, tj. aż do dnia 29 grudnia 2025 r., nie przejawiał zainteresowania sprawą ani nie podejmował żadnych czynności procesowych zmierzających do załatwienia sprawy. Dopiero we wskazanej wyżej dacie Wojewoda ponownie zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji, Straży Granicznej oraz do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w trybie art. 36 u.o.p., wyjaśniając jednocześnie w piśmie informacyjnym z dnia 29 grudnia 2025 r., kierowanym do pełnomocnika strony skarżącej, że czynności tej dokonano z uwagi na przedawnienie poprzednio uzyskanych od ww. właściwych służb przez organ informacji. Z uwagi na tak prezentujący się przebieg postępowania, w niniejszej sprawie w ocenie Sądu Wojewoda pozostawał bezczynny w załatwieniu wniosku strony skarżącej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że organ nie wydał decyzji w ustawowym terminie jeszcze przed wejściem w życie art. 10 ust. 3a u.o.p., tj. w czasie obowiązywania terminów określonych w przepisach k.p.a. Z uwagi zaś na to, że rozpoznawana skarga została wniesiona już po wejściu w życie wskazanego przepisu, ustalającego szczególny termin do rozpatrzenia wniosku o uznanie za obywatela polskiego, ocenić również należało, czy i w tym terminie organ sprostał zadaniu załatwienia sprawy. Szczegółowa analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji prowadzi jednak do negatywnej oceny, bowiem organ nie załatwił wniosku strony skarżącej aż do dnia wniesienia skargi, co miało miejsce w dniu 31 grudnia 2025 r., tj. 14 miesięcy po złożeniu wniosku. Wypada przy tym zaznaczyć, że na dokonywaną przez Sąd ocenę opieszałości organu w niniejszej sprawie nie miało wpływu wyznaczenie przez Wojewodę w piśmie z dnia 29 grudnia 2025 r., kierowanym do pełnomocnika strony, nowego przewidywanego terminu zakończenia postępowania na dzień 31 października 2026 r., bowiem, jak wynika z analizy przebiegu postępowania, nastąpiło to już po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Ponadto, podejmowane przez organ działania nie charakteryzowały się wymaganą koncentracją, umożliwiającą terminowe załatwienie sprawy. Niepodejmowanie w jej toku przez Wojewodę żadnych czynności zmierzających do jej zakończenia przez ponad rok pozwala na stwierdzenie, że kontrolowane postępowanie w niniejszej sprawie trwa zbyt długo i przekracza maksymalny ustawowy termin jej załatwienia. Opisane zachowanie Wojewody wskazuje zatem, że organ w sposób przewlekły prowadził postępowanie (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) a jego zachowanie wypełnia również znamiona bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu zaistniałe w niniejszej sprawie bezczynność i przewlekłość organu nie miały jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca nie zdefiniował bowiem kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości uznaniu sądu orzekającego, a uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy i opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności, czy też przewlekłości, jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie, rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa i wyraźnie odróżniać się wśród innych naruszeń prawa stanowiąc przypadek wyjątkowy na ich tle (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 495/21, dostępne w CBOSA). Jest to więc stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Chodzi o sytuację, w której bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności znaczącego przekroczenia terminów załatwienia sprawy administracyjnej oraz zbyt długiego okresu prowadzenia sprawy nie mającego uzasadnienia w stopniu jej skomplikowania i konieczności prowadzenia skomplikowanego postępowania dowodowego. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez ustawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie uznania go za przekroczenie znaczące (por. np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2546/19, dostępne w CBOSA). Odnosząc powyższe ustalenia do kontrolowanej sprawy wskazać należy, że niewątpliwie doszło do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, jednak nie miały one charakteru rażącego. Sąd w tym zakresie uwzględnił stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę dotyczące dużej ilości wniosków o uznanie za obywatela polskiego, mającej wpływ na czas oczekiwania na ich rozpatrzenie przez organ. Sąd dostrzega realne problemy organizacyjne związane z napływem masowej ilości spraw, w związku z czym w takich okolicznościach nie sposób zarzucić Wojewodzie świadomego i celowego lekceważenia przepisów prawa związanych z szybkością prowadzenia postępowania. W rezultacie nie można przyjąć, że stwierdzona opieszałość przybrała postać kwalifikowaną. Z tych też względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiły bezczynność i przewlekłość oraz że nie miały ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I i II sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd nie zobowiązał organu do wydania aktu, gdyż, jak wynika z akt sprawy, decyzja kończąca postępowanie z wniosku strony skarżącej wydana została już po wniesieniu, ale jeszcze przed rozpoznaniem skargi. W tej sytuacji Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności (pkt III sentencji wyroku). Zdaniem Sądu brak było także uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z regulacją tego przepisu, w przypadku, o którym mowa w § 1 (uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość organu), sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Suma pieniężna, przyznawana na podstawie wyżej powołanego przepisu, na rzecz strony skarżącej – ma charakter prewencyjny i kompensacyjny. Jedyną przesłanką warunkującą przyznanie jej od organu na rzecz strony skarżącej jest uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie skarżącej za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jej sprawy. Uznanie sądowe cechuje natomiast brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Stosownej ocenie podlegają zatem okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, ma ona przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności organu administracji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2156/17, z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1216/18, z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 532/19, z 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1360/19, z 27 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2741/20, z 24 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 2765/20 – dostępne w CBOSA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako okoliczność przemawiającą za nieprzyznaniem sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wymienia się również brak stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Zasadność zasądzenia określonej sumy pieniężnej, z uwagi na brak charakteru odszkodowawczego, zależy bowiem od rodzaju naruszenia prawa przez organ, czasu trwania przewlekłości (bezczynności) i znajduje zastosowanie w sytuacji rażącego naruszenia prawa przez organ (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1325/20, z 30 listopada 2020r., sygn. akt I OSK 1558/20, z 18 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 2449/20, dostępne w CBOSA). Zważywszy na te okoliczności, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej. Strona skarżąca występując z żądaniem zastosowania środka kompensacyjnego nie uzasadniła dostatecznie swojego żądania, w szczególności w zakresie wysokości dochodzonej kwoty. Nie podano konkretnych okoliczności wymagających zrekompensowania ani nie wykazano wymiernych strat, które byłyby wynikiem zachowania się organu. Nadto w ocenie Sądu także niekwalifikowany charakter stwierdzonej w kontrolowanej sprawie opieszałości organu nie przemawiał za zasadnością przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Sąd uznaje, że sam fakt uwzględnienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania będzie wystarczająco dyscyplinującym dla organu środkiem. W związku z czym skarga w tym zakresie została oddalona (pkt IV sentencji wyroku). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I – IV sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).