II SAB/Wr 22/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anna Siedlecka Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA – Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. i M. W. o dokonanie wykładani wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ze skargi na bezczynność Gminy T. w przedmiocie sprawdzenia szczelności szamba postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2014 r.

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. skarżący wnieśli o dokonanie wykładni ww. wyroku podnosząc: "1. ile potrzeba skarżącemu i pokrzywdzonemu obywatelowi by można było w Sądzie stwierdzić rażące naruszenie prawa; 2. z jakich powodów i dlaczego Sąd uporczywie pomija wszystkie wnioski i dowody strony skarżącej a wszystko co pisze Burmistrz uznaje za prawdę bez dokumentów: a/ dlaczego Sąd pominął dowód strony skarżącej załączonego do pisma w odpowiedzi na skargę z dnia 27 kwietnia 2014 r. kierowanego przez PINB w T. z dnia 15 września 2000 r.; b/ dlaczego i na jakiej podstawie prawnej Sąd pozwala niszczyć ich pracę ściekami za które Burmistrz pobiera opłaty; c/ na jakiej podstawie prawnej i dlaczego Sąd pozbawia ich decyzji o przeprowadzeniu kontroli szamb na przyrządach- dla nich nie musi być decyzji lecz kontrola szamb by nie były rozprowadzane w ziemi ścieki, by nie niszczyły ich budynku mieszkalnego w budowie; 3. z jakich powodów Sąd nie wyjaśnił przerabiania i podrabiania dat wpływu pism Burmistrza do Sądu; 4. kto powinien rozpoznać wniosek o wyłączenie Burmistrza i kto na jego bezczynność?" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz.U. poz. 270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Nie mieści się w ramach wykładni, o jakiej mowa w ww. przepisie, wyjaśnianie przez Sąd powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach, jak również wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnia wyroku nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie, jak również nie może służyć do usuwania ewentualnych merytorycznych błędów orzeczenia. Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze uznać należy, że wniosek jest przedwczesny, gdyż został złożony zanim sporządzono i doręczono skarżących pisemne uzasadnienie ww. wyroku. Nadto podkreślić trzeba, że treść wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r. jest sformułowana w sposób zrozumiały i nie budzi wątpliwości. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny uzasadniające wydanie wyroku. W ocenie Sądu wniosek skarżących zmierza w istocie do uzupełnienia treści uzasadnienia poprzez poszerzanie go o inne elementy. Tymczasem wykładnia wyroku nie może sprowadzać się do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak również udzielania odpowiedzi na zadane pytania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 677/11, www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 p.p.s.a – orzeczono jak w sentencji postanowienia.