II SAB/Wa 583/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] marca 2018 r. 1. stwierdza, że Komendant Główny Policji dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Głównego Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Pismem p.o. Zastępcy Naczelnika Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...]marca 2018 r. R. S. został poinformowany, iż Komisja powołana decyzją Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie powołania komisji i określenia zasad udzielaniu płatnych urlopów dodatkowych policjantom pełniącym służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, dokonała oceny i negatywnie zaopiniowała wniosek Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o przyznanie mu płatnego urlopu dodatkowego za służbę pełnioną w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia policjanta za rok 2017. Wskazana korespondencja została doręczona stronie w dniu [...] marca 2018 r. Wystąpieniem z dnia [...] marca 2018 r. zatytułowanym "odwołanie" R. S. wniósł do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], o "(...) zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie mi 13 dni płatnego urlopu dodatkowego o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 3a w zw. z § 13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 roku (...)". Wskazane wyżej odwołanie, jak wyjaśnił organ, zostało potraktowane jako skarga wniesiona w trybie działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.) (dalej zwanej K.p.a.) i w tym trybie było procedowane. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. policjant złożył "zażalenie (ponaglenie) na bezczynność organu" w rozpoznaniu odwołania z [...] marca 2018 r. R. S. w dniu [...] sierpnia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie nierozpatrzenia odwołania od "decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018 r. 1. domagając się: 1. zobowiązania Komendanta Głównego Policji w [...] do wydania decyzji obligującej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do przyznania płatnego urlopu dodatkowego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia; 2. rozstrzygnięcia kwestii przyznania mu dodatkowego urlopu płatnego za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowa za 2017 r. 3. uchylenia w całości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018r., o numerze [...] mające istotny wpływ na wynik sprawy; 4. zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych W skardze strona zawarła argumentację dotyczącą przysługiwania jej uprawnienia do omawianego urlopu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że sporne odwołanie rozpoznawał w trybie postępowania skargowego, o czym funkcjonariusz został poinformowany. Wskazano też, iż istotą uregulowanych w dziale VIII K. p. a. skarg jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Wynjjcaj z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97 niepubl., cyt. za M. Jaśkowską w: M. Jaśkowska, (Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz, Zakamycze 2000, str. 1025). A zatem rozdział strzygnięcie takiej skargi nie następuje drogą decyzji, lecz czynności materialno-technicznej - zawiadomienia, nie mającego charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a zatem nie podlegającego kontroli instancyjnej. Zawiadomienie takie wywiera trojakie skutki: zakończenie postępowania skargowego w odniesieniu do sprawy, która była jej przedmiotem, możliwość wniesienia kolejnej skargi będącej wynikiem niezadowolenia ze sposobu załatwienia pierwszej skargi (art. 227 K.p.a.) oraz możliwość zastosowania trybu i określonego w art. 239 K.p.a., który stanowi, iż w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego. Ewentualnie organ wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając, ze rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odmówiono przyznania R. S. prawa do urlopu dodatkowego za służbę pełnioną w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia policjanta za rok 2017. Postanowieniem natomiast z dnia [...] września 2018 r. 1. dz. [...]Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez R. S. od pisma Przewodniczącej komisji - p.o. Zastępcy Naczelnika Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] marca 2018 r. [...]. W kontekście powyższego wskazano, iż wystąpienie R. S. z dnia [...] marca 2018 r., zgodnie z art. 227 K.p.a. zostało rozpatrzone w ramach postępowania skargowego, co oznacza, iż Komendant Główny Policji nie pozostaje w bezczynności w danym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania strony. Kluczowe znaczenie miało więc ustalenie tego, czy i ewentualnie kiedy, organ w sposób procesowy ustosunkował się do odwołania strony z dnia [...] marca 2018 r. Analiza akt administracyjnych prowadzi do konkluzji, iż przedmiotem spornego dowołania z [...] marca 2018 r. było z całą pewnością pismo z dnia [...] marca 2018r. informujące o rezultacie oceny wniosku o udzielenie stronie dodatkowego urlopu za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Poza sporem pozostawało również to, że odwołujący się, traktował owo pismo z [...] marca 2018 r. jako decyzję administracyjną wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], o czym świadczy zarówno oznaczenie skarżonego aktu dokonane w omawianym odwołaniu, jak też wnioski procesowe wyartykułowane w nim przez stronę. W świetle powyższego organ administracji do którego wpłynęło w/w odwołanie, winien albo rozpoznać je merytorycznie, albo wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Każdej z w/w czynności powinien zaś dokonać w terminie miesiąca, stosownie do wymogu art. 35 § 3 K.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy jednakże o tym, ze organ nie podołał w/w obowiązkowi w ustawowym terminie. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania wydał bowiem dopiero [...] września 2018 r. a więc po upływie 5 miesięcy. Biorąc więc pod uwagę fakt, że niniejsza skarga na bezczynność wpłynęła do organu w czasie, gdy organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu odwołania z [...] marca 2018 r. nie zachodziła podstawa do oddalenie skargi. W świetle powyższego, uznając za zasadną konkluzję skarżącego, iż organ, popadł w bezczynność w rozpoznaniu odwołania, bowiem nie ustosunkował się do niego w sposób procesowy w terminie ustawowym, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) Zestawiając ze sobą datę złożenia odwołania z datą odpowiedzi wskazującą tryb procedowania organu i datą wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, a także biorąc pod uwagę, iż bezczynność nie była wynikiem złej woli organu a jedynie skutkiem niedopatrzenia, tut. Sąd doszedł do przekonania, iż nieudzielenie wnioskodawcy procesowej odpowiedzi na zgłoszone odwołanie, nie spełnia przesłanek umożliwiających uznanie bezczynności jako bezczynności mającej cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) czemu dał wyraz w pkt 2 wyroku. Na marginesie koniecznym podkreślenia było to, że organ nie mógł skutecznie uwolnić się od zarzutu bezczynności podnosząc, iż sporne odwołanie traktował jako skargę wywiedzioną w trybie opisanym w Dziale VIII K.p.a. Z treści odwołania nie wynikała bowiem intencja skarżącego, by organ rozpoznał je w w/w trybie. Wręcz przeciwnie, jak to już podkreślono na wstępie niniejszego uzasadnienia, cała treść odwołania z [...] marca 2018 r. świadczyła o tym, iż strona wniosła je od pisma z [...] marca 2018 r. które traktowała jak decyzję administracyjną. Tak więc procedowanie przez organ w trybie Działu VIII K.p.a. nie zwalniało go od zajęcia procesowego stanowiska odnośnie odwołania od decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu. Dodatkowo biorąc pod uwagę wnioski skarżącego sformułowane w niniejszej skardze wyjaśniania wymagało to, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność, może badać jedynie tę kwestię, tj. to, czy organ dokonał stosownej czynności procesowej i czy uczynił to w ustawowym terminie. Poza zakresem kognicji Sądu w niniejszym postępowaniu pozostaje zaś ocena merytorycznej poprawności aktu objętego odwołaniem z [...] marca 2018 r.