II SAB/Wa 289/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 lutego 2017 r. postanawia: - odrzucić skargę -

W dniu 27 lutego 2017 r. A. H. wniosła do Głównego Inspektora Pracy pismo zawierające żądanie przeprowadzenia kontroli w Okręgowym Inspektoracie Pracy w [...] w związku z podejrzeniem łamania praw pracowniczych, dyskryminacji przy udzielaniu podwyżek pracownikom korzystającym z uprawnień rodzicielskich. W dniu [...] kwietnia 2017 r. organ wyjaśnił, że wskazane podwyżki nie miały charakteru obligatoryjnego. Podwyżka otrzymana przez skarżącą została przyznana w granicach określonych w "Uzgodnieniach..." z uwzględnieniem zakresu obowiązków oraz oceny pracy w okresie poprzedzającym jej przyznanie. A.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpatrzenia złożonego w dniu 27 lutego 2017 r. wniosku - skargi na pracodawcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 2 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy sądowoadministracyjne, czyli sprawy z zakresu kontroli działalności administracyjnej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne oraz na bezczynność w tym zakresie (por. art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 8 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 786) w art. 18 ust. 1 określa zakres zadań Głównego Inspektora Pracy, stanowiąc w pkt. 2, iż jest on organem odwoławczym od decyzji wydanych przez okręgowych inspektorów pracy. Pozostałe, wymienione w tym artykule, kompetencje Głównego Inspektora Pracy dotyczą jego funkcji kierowniczych, nadzorczych oraz wynikających z nich uprawnień i obowiązków. Wyłącznie w art. 18 ust. 1 pkt. 2 wskazana ustawa nadaje Głównemu Inspektorowi Pracy charakter organu administracji publicznej, zobowiązanego do wydawania orzeczeń z zachowaniem procedur, w tym również do przestrzegania terminów, określonych w przepisach szczególnych oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 12 ustawy o PIP). Zarzut bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a. można byłoby przypisać Głównemu Inspektorowi Pracy jedynie wówczas, gdyby nie rozpatrywał środka odwoławczego od orzeczenia Okręgowego Inspektora Pracy, co nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Brak jest zatem podstawy prawnej do tego aby orzekać o bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 lutego 2017 r. o przeprowadzenia kontroli w Okręgowym Inspektoracie Pracy w [...]. Aby można było przypisać organowi bezczynność, musi istnieć obowiązek prawny działania organu administracyjnego, a ponadto musi być określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowych rozstrzygnięcia sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H.Beck, 14 wydanie, Warszawa 2016). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2001 r. sygn. akt SAB/Sz 75/00 wskazał, iż: "brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organów w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej". Wobec powyższego skarga A. H. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.