II SAB/Wa 191/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2024 r. o wydanie zaświadczenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

W dniu [...] stycznia 2026 r. K. J. (dalej: "skarżący") wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] października 2024 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od skarżącego według norm przepisanych. Wyjaśnił, że ww. wniosek skarżącego został rozpoznany postanowieniem organu z [...] października 2024 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Co więcej, tutejszy Sąd postanowieniem z 16 października 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 678/25, odrzucił skargę skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] października 2024 r. o wydanie zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak słusznie podniósł organ, postanowieniem z [...] października 2024 r. nr [...] rozpatrzył wniosek skarżącego z [...] października 2024 r., odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (publ. ONSAiWSA 2020/6/79) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W ww. uchwale podkreślono, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała ta wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność na inne niż decyzje akty (jak postanowienie w niniejszej sprawie) lub czynności administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Okoliczność, iż skarżący wniósł [...] stycznia 2026 r. do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu po wydaniu postanowienia kończącego postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z [...] października 2024 r., stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi, która to przeszkoda mieści się w kategorii "innych przyczyn" wskazanych w wyż. cyt. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. In fine dostrzec wypada, że żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji.