II SAB/Po 77/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Starosty w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia 11 lutego 2026 r. W. B., reprezentowany przez radcę prawnego (dalej jako: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty (dalej jako: "Starosta" lub "organ") w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 14 listopada 2025 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego obowiązywanie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 27 kwietnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, że postanowieniem z dnia 21 listopada 2025 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postanowienie to zostało nadane pocztą w dniu 21 listopada 2025 r. na adres skarżącego wskazany we wniosku. W dniu 15 grudnia 2025 r. przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie organu, po podwójnym awizowaniu zwrócona została do Starosty, który pozostawił ją w aktach ze skutkiem doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być aktualny w dacie wniesienia skargi (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19). Podobnie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 ). Obie skargi, tj. na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie zostały – co do zasady – zróżnicowane w zakresie warunków ich wniesienia, jak i rozpatrzenia przez sąd. Umieszczenie przez ustawodawcę obu tych skarg w tych samych jednostkach redakcyjnych i ich łączne unormowanie pozwala na uznanie tożsamego ich charakteru prawnego. Przyjęty pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Jej wniesienie po wydaniu decyzji (odpowiednio postanowienia) przez organ, któremu zarzucono zawiniony stan zwłoki w załatwieniu sprawy, w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, należy ocenić jako niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1575/22). W rozpatrywanej sprawie zachodzi wyżej opisana przesłanka warunkująca odrzucenie skargi. W aktach sprawy pozostaje bowiem nadana na wskazany przez skarżącego we wniosku adres przesyłka zawierająca postanowienie organu z dnia 21 listopada 2025 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczania, o które wnioskował skarżący. Podwójnie awizowana przesyłka została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 8 grudnia 2025 r. Tym samym należy uznać, że organ załatwił wniosek skarżącego we właściwej formie przewidzianej prawem jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność. Sama okoliczność pozostawienia przesyłki zawierającej rozstrzygnięcie w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi. Wobec powyższego, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a (pkt 1 sentencji postanowienia). O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).