II SAB/Op 56/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego w przedmiocie migracji danych postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2022 r. M. P. (zwany dalej także skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego (zwanego również organem) w przedmiocie migracji danych do bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Skarżący wskazał, że powodem jego skargi jest 22- letnia nieuzasadniona zwłoka organu w dokonaniu migracji danych z bazy Urzędu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu do bazy Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie-Koźlu "w sprawie załatwienia prośby skarżącego w sprawie [...]". W związku z tym domagał się: - stwierdzenia, że organ dopuścił się znacznej przewlekłości postępowania, - stwierdzenia, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - przyznania skarżącemu kwoty pieniężnej w wysokości 30.000 zł, - zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z uwagi na brak środków finansowych. Uzasadniając skargę, M. P. podniósł, że w dniu 19 lutego 1998 r. złożył prośbę o wyrejestrowanie samochodu osobowego z powodu jego sprzedaży. W ocenie skarżącego dopiero interwencja Wojewody Opolskiego z dnia 25 listopada 2021 r., znak: [...], spowodowała rozpatrzenie prośby i wyrejestrowanie pojazdu w dniu 29 listopada 2021 r. Opisana wyżej skarga została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt II SAB/Op 56/22. Z kolei wniosek o przyznanie prawa pomocy został zarejestrowany pod sygn. akt II SPP/Op 55/22. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2023 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na bezzasadność skargi. W odpowiedzi na skargę Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski domagał się oddalenia skargi. Przypomniał, że M. P. wystosował do Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie-Koźlu pismo w sprawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK). Podkreślił, że w piśmie z dnia 18 października 2021 r. poinformował skarżącego, iż zgłoszenie zbycia dotyczące pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] figuruje w archiwalnych rejestrach i zostało odnotowane w dniu 19 lutego 1998 r. przez Biuro Komunikacji Urzędu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu, zatem nie może być mowy o zarzucanej przewlekłości dotyczącej migracji danych. Zaznaczył również organ, że CEPIK istnieje dopiero od roku 2004 i z tej przyczyny omawiane zgłoszenie nie figurowało w systemie teleinformatycznym, zaś przepisy nie nakazują organowi uzupełniania archiwalnych wpisów. Ponadto Starosta podniósł, że powiadomił skarżącego, iż administratorem danych CEPIK jest Minister Cyfryzacji, do którego należy kierować wnioski o udostępnienie żądanych danych. Dodał jeszcze organ, że w związku z licznymi interwencjami skarżącego przychylił się do jego prośby i odnotował w CEPIK w dniu 29 listopada 2021 r. zgłoszenie zbycia pojazdu Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 7 września 2022 r. skarżący został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb z art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i w tym celu wezwano skarżącego do nadesłania kopii ponaglenia wystosowanego do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie (np. dowód nadania na poczcie lub prezentata z datą wpływu do organu). W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nie nadesłał kopii żądanego ponaglenia. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 13 września 2022 r. (k. 20 akt sądowych) stwierdził, że z powodu limitu bagażu wynoszącego 35 kg nie mógł zabrać ze sobą przedmiotowego dokumentu. Wyjaśnił, że ponaglenie skierował do Wojewody Opolskiego za pośrednictwem Starosty, a na skutek tego ponaglenia Starosta wyrejestrował pojazd. Ponadto wniósł o polecenie organowi przesłania ww. ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z poźn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Po myśli art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej "K.p.a.", stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Wedle art. 37 § 3 K.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W przypadku zatem skargi m.in. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wskazanym wyżej środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Z treści cytowanego art. 53 § 2b P.p.s.a. wynika także, że uprzednie złożenie ponaglenia stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania. W sytuacji, gdy skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymogów formalnych, zgodnie z przepisem art. 49 § 1 P.p.s.a., wzywa się do ich uzupełnienia. Wobec tego skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wykazanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed jej wniesieniem wniósł ponaglenie do właściwego organu i w tym celu został zobowiązany do nadesłania kopii ponaglenia wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie (np. dowód nadania na poczcie lub prezentata z datą wpływu do organu). Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności upłynął 20 września 2022 r., ponieważ doręczenia wezwania w podanym przedmiocie dokonano w dniu 13 września 2022 r. Skarżący nie wykazał jednak, aby skorzystał z opisanego wyżej trybu i złożył ponaglenie, o jakim mowa w art. 37 K.p.a. Nie wykonał też wezwania Sądu o nadesłanie wymaganego ponaglenia. Nie przesłał kopii ponaglenia wystosowanego do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi. W piśmie z dnia 13 września 2022 r. wskazał jedynie, że składał za pośrednictwem Starosty Powiatowego w Kędzierzynie-Koźlu ponaglenie, które zostało następnie skierowane do Wojewody Opolskiego, co spowodowało, że Wojewoda "wpłynął na skarżony organ, który zmigrował" w wyniku tej interwencji dane. Dodatkowo dostrzec trzeba, że samo pismo z dnia 13 września 2022 r. przedłożone na żądanie Sądu nie stanowi ponaglenia. Podkreślić przy tym należy, że rolą Sądu nie jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego i zwracanie się w tym celu do organów o sprecyzowanie, czy skarżący złożył ponaglenie przed wniesieniem skargi. To na skarżącym ciąży obowiązek dopełnienia wszystkich wymogów skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 P.p.s.a., tj. gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji, a środkiem tym było ponaglenie. Skarga M. P., jako niedopuszczalna, podlegała zatem odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.