II SAB/Łd 123/26

Dnia 25 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędzia WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi M. M. H. na bezczynność Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Łodzi do załatwienia wniosku skarżącej M. M. H. z dnia 26 listopada 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Łodzi na rzecz skarżącej M. M. H. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Pismem z 11 marca 2026 r. M. M. H., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o: 1. ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązanie organu do dokonania czynności tj. udzielenia informacji publicznej poprzez odpowiedź na pytania zawarte we wniosku z 26 listopada 2025 r. w terminie 14 dni od daty wydania orzeczenia w sprawie; 3. przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2 000 złotych; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych; 5. przeprowadzenie dowodu z dokumentów: odpisu pisma skarżącej z 26 listopada 2025 r., odpisu pisma organu z 15 grudnia 2025 r., wydruku ze strony [...] obejmującego wynik dla działek znajdujących się w zasobach KOWR na dzień 31 stycznia 2026 r. w Gminie M., kopii danej księgi hipotecznej prowadzonej dla Dóbr Ziemskich M. dla wykazania faktu zasadności skargi. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że 26 listopada 2025 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o jednoznaczne wskazanie sytuacji prawnej nieruchomości tworzących dawny majątek M., w tym do podania: "1. jakie nieruchomości (ze wskazaniem numerów ksiąg wieczystych) tworzące dawny majątek M. znajdują się w zasobach KOWR ewentualnie innej jednostki władającej w imieniu Skarbu Państwa (wraz z podaniem tej jednostki)?; 2. jakie nieruchomości (ze wskazaniem numerów ksiąg wieczystych) tworzące dawny majątek M. znajdują się w posiadaniu zależnym osób trzecich, kogo i na jakiej podstawie prawnej (np. umowa dzierżawy)?; 3. w jakich księgach wieczystych zapisana jest nieruchomość tworząca dawny zespół pałacowo - parkowy położny na terenie byłego majątku M.?". W odpowiedzi na powyższe zapytanie organ wskazał, że "dane w zakresie jakie działki położone w [...] znajdują się w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz jaka jest ich forma rozdysponowania znajdują się pod adresem strony internetowej [...]." W ocenie skarżącej informacja udzielona przez organ nie stanowi odpowiedzi na zadane pytania, w szczególności nie zawiera żądanych informacji stanowiących informację publiczną, a odwołanie do wskazanego przez organ powszechnie dostępnego rejestru nie pozwala na uzyskanie żądanych informacji. Podana strona internetowa i skorzystanie z dostępnych kryteriów wyszukiwania pozwala jedynie na ustalenie jakie działki w danym obrębie ewidencyjnym znajdują się aktualnie w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Wyszukiwarka nie pozwala uzyskać informacji zawartych we wniosku z 26 listopada 2025 r. Skarżąca nadmieniła, że od momentu reformy rolnej Skarb Państwa był jedynym podmiotem władającym nieruchomościami/działkami tworzącymi dawny majątek M. znacjonalizowany na podstawie art. 2 ust. 1 Dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Dobra Ziemskie M. była nazwą własną nieruchomości tworzących określony znacjonalizowany majątek i ta nieruchomość (pod tak funkcjonującą nazwą) została przejęta na cele reformy rolnej. Ani dawni właściciele, ani ich spadkobiercy nie mieli żadnego wpływu na czynności techniczne związane z podziałami działek (co skutkowało nadawaniem ich kolejnych numerów ewidencyjnych), czy ich sprzedażą (lub rozdysponowaniem na podstawie innych czynności prawnych) w postaci odrębnych nowopowstałych nieruchomości, dla których utworzone zostały nowe księgi wieczyste. Informacja, do której powszechny wgląd zapewni strona internetowa nie zadośćuczyni żądaniu określonemu w piśmie z 26 listopada 2025 r. Kolejnym argumentem przemawiającym za nieudzieleniem odpowiedzi na pytanie był fakt, że pełnomocnik przez wiele lat prowadził korespondencję z Agencją Nieruchomości Rolnych, a jako przykład podaje się zawezwanie do próby ugodowej z 2012 r., a więc sprzed 14 już lat. Jak wskazuje organ, korespondencja ta była prowadzona z poprzednikiem prawnym KOWR, a więc również przynajmniej 9 lat temu. Zapytanie dotyczy aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a organ nie może uchylić się od udzielenia informacji na podstawie związanej z prowadzeniem wiele lat wcześniej jakiejś korespondencji, określonej w sposób ogólny, bez odwołania do szczególnych pism pozwalających na ustalenie okoliczności objętych wnioskiem z 26 listopada 2025 r. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku, którym dysponują podmioty wykonujące zadania publiczne (a takim jest gospodarowanie nieruchomościami Skarbu Państwa). W zakres pojęcia majątku wpisują się z pewnością dane pozwalające na identyfikację konkretnych ksiąg wieczystych, jak materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezpodstawnej i bezprzedmiotowej, albowiem złożonej jako konsekwencja nierozpoznania żądania złożonego w indywidulnej sprawie, przez podmiot, którego interesów sprawy te dotyczą (żądane dane nie noszą waloru informacji publicznej), a z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sad, że rzeczony wniosek miał za przedmiot m.in. żądanie udzielenia informacji publicznych, o umorzenie przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, że organ wykonał wnioskowaną czynność poprzez udzielenie odpowiedzi 15 grudnia 2025 r. (brak przedmiotu postępowania) oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z 26 listopada 2025 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji mających za przedmiot dawny majątek ziemski w M. . We wniosku wskazano wprost cel zapytania, określając go jako: "W celu prawidłowego określenia przedmiotu postępowania administracyjnego [mającego za przedmiot zakwestionowanie podstawy przejęcia nieruchomości na Skarb Państwa w trybie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej - przyp. Autora] zwracam się z wnioskiem o jednoznaczne wskazanie sytuacji prawnej nieruchomości tworzących majątek M. w tym do podania: (...)". Przywołując treść art. 1 u.d.i.p. organ wskazał, że określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. W takim układzie wniosek o udostępnienie informacji publicznej należy rozważać w kontekście nadużycia prawa. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało z kolei na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków - pismo w sprawie do organu merytorycznie kompetentnego do udzielenia wskazanej informacji (np. w związku z toczącym się postępowaniem). Tym samym organ zakwalifikował złożony przez skarżącą wniosek, jako pismo złożone w indywidualnej sprawie przez podmiot, którego interesów sprawy objęte wnioskiem dotyczy. Przedmiotem wniosku skarżącej jest realizacja lub ochrona jej indywidualnego interesu. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądane w nim informacje nie powinny być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można bowiem w tym trybie starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. W konsekwencji organ pismem z 15 grudnia 2025 r., tj. poprzez czynność materialno-techniczną odniósł się do złożonego wniosku, traktując go jako pismo skierowane do podmiotu, co do którego kompetencji należą niektóre z żądanych informacji, o których udostępnienie podmiot wnosił, jako właściwy oponent w przyszłej sprawie administracyjnej, czy też sądowo-administracyjnej. Mając na uwadze cel działań skarżącej, którego istotą jest powzięcie informacji, mających w efekcie wyręczenie profesjonalnego pełnomocnika (de facto działającego w imieniu skarżącej), w wykonaniu nakładu pracy polegającego na ustaleniu niezbędnych danych koniecznych na etapie administracyjnym, brak było interesu po stronie organu, a także jak wynika z powyższych orzeczeń sądowych również i obowiązku prawnego w udzieleniu informacji żądanej treści. Celem u.d.i.p. jest zapewnienie jawności życia publicznego, umożliwienie obywatelom kontroli nad działaniami władzy oraz zagwarantowanie przejrzystości w wydatkowaniu środków publicznych - kluczowym jest tu sprawowanie społecznej kontroli, a nie realizowanie partykularnych interesów jednostki. Kluczowym w tym stanie rzeczy powinno być definiowanie informacji publicznej przez pryzmat celu jej uzyskania i sposobu jej wykorzystania. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom skarżącej, nie mając jednoznacznej i zweryfikowanej wiedzy co do tego jakie nieruchomości tworzyły majątek M. (domena właściwego Starostwa Powiatowego, Wydziału Ksiąg Wieczystych, czy też Archiwum), organ wskazał na powszechnie dostępne narzędzie internetowe, które mogłoby okazać się pomocne w ustaleniu większości żądanych przez skarżącą danych. W efekcie udostępniono skarżącej ścieżkę dostępu do strony internetowej, jak niżej określona: [...], dzięki której skarżąca miała narzędzie do ustalenia aktualnego stanu posiadania KOWR (prawa własności nieruchomości znajdujących się w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa), w tym również w zakresie co najmniej części nieruchomości, po dawnym majątku ziemskim w M. . Powyższa wyszukiwarka po wpisaniu danych precyzujących położenie majątku ziemskiego w M. (województwo, powiat, gmina, obręb) pozwala ustalić: które nieruchomości (działki ewidencyjne) są aktualnie w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa, a które z tych nieruchomości są w posiadaniu zależnym (dzierżawie). Mając na uwadze wiedzę wnioskodawczyni oraz jej aktualnego pełnomocnika ze sprawy sądowej prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, zarejestrowanej pod sygn. akt I Co 467/12 o zawezwanie do próby ugodowej mającej za przedmiot wezwanie do wydania nieruchomości tam wskazanych, a położonych w miejscowości M. ("dawny majątek ziemski"), skarżąca mogła ustalić aktualny stan posiadania Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w zakresie rzeczonego majątku ziemskiego, dokonując porównania stanów faktycznych. Skarżąca mogła też w ten sposób ustalić czy i które z nieruchomości pozostają wydzierżawione. Numer księgi wieczystej jako dane osobowe w rozumieniu RODO, jako informacja umożliwiająca pośrednią identyfikację osoby fizycznej, stanowi dane osobowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 RODO i wymaga zgodnego z prawem przetwarzania i ochrony, a co za tym idzie podlega ograniczeniu udostępnienia, o którym mowa w art. 5 u.d.i.p. Stąd brak informacji w powyższym zakresie. Reasumując, nie jest więc prawdą, jak twierdzi skarżąca, jakoby organ pozostawał w bezczynności. Próba złożenia wniosku w trybie u.d.i.p. na kanwie zastanego stanu faktycznego, zdaniem organu nosi znamiona nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej, albowiem z informacją publiczną nie mamy do czynienia. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi merytorycznej i to w terminie krótszym niż 14-dniowy, w przeważającej mierze wyczerpując jej oczekiwania w zakresie żądanych informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2026 r. poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 11 maja 2026 r. Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."), regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w "portalu danych" (pkt 4). Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). U.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Łodzi (powoływanego dalej jako: "Dyrektor KOWR") w sprawie udostępnienia informacji publicznej polegającej na nieudzieleniu odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku skarżącej z 26 listopada 2025 r. W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne, albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Status organu, jako państwowej osoby prawnej będącej agencją wykonawczą, potwierdza art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 294 - dalej w skrócie "u.KOWR"). W strukturze KOWR wyodrębnia się m. in. jednostki organizacyjne - oddziały terenowe Krajowego Ośrodka działające w każdym województwie (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.KOWR). Oddziałem terenowym Krajowego Ośrodka kieruje dyrektor przy pomocy zastępców (art. 5 ust. 2 u.KOWR). Na tej podstawie, zasadny jest wniosek, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Oddział Terenowy Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Łodzi jest podmiotem podlegającym obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej w zakresie prowadzonej działalności. W jego imieniu informacji publicznej udziela kierujący nim jednoosobowo Dyrektor Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Łodzi. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (pkt 3 lit. c), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (pkt 3 lit. e), danych publicznych (pkt 4), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (pkt 5). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wnioskowała o: "jednoznaczne wskazanie sytuacji prawnej nieruchomości tworzących majątek M., w tym podanie: 1. jakie nieruchomości (ze wskazaniem ksiąg wieczystych) tworzące dawny majątek M. znajdują się w zasobach KOWR ewentualnie innej jednostki władającej w imieniu Skarbu Państwa (wraz z podaniem tej jednostki)?; 2. jakie nieruchomości (ze wskazaniem ksiąg wieczystych) tworzące dawny majątek M. znajdują się w posiadaniu zależnym osób trzecich, kogo i na jakiej podstawie prawnej (np. umowa dzierżawy)?; 3. w jakich księgach wieczystych zapisana jest nieruchomość tworząca dawny zespół pałacowo - parkowy położny na terenie byłego majątku M.?". W odpowiedzi na wniosek organ pismem z 15 grudnia 2025 r. wskazał, że "dane w zakresie jakie działki położone w M., w powiecie [...] znajdują się w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz jaka jest ich forma rozdysponowania znajdują się pod podanym adresem strony internetowej [...]. Jednocześnie stwierdził, że skarżąca dysponuje wiedzą objętą wnioskiem. Mając na względzie tak sformułowany wniosek należy stwierdzić, że wszystkie trzy punkty dotyczą wprost majątku publicznego (mienia Skarbu Państwa) oraz sposobu gospodarowania nim przez powołane do tego instytucje (KOWR). Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., informacje o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, podlegają udostępnieniu. W punkcie 1 skarżąca domagała się wskazania, jakie nieruchomości tworzące dawny majątek M. znajdują się w zasobach Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (KOWR) lub innej jednostki władającej w imieniu Skarbu Państwa. Sąd w pełni podziela pogląd, że informacja o zasobie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest w ścisłym tego słowa znaczeniu informacją o majątku publicznym. Gospodarowanie tym zasobem przez powołane do tego agencje państwowe (KOWR) realizuje zadania państwa i z tego tytułu podlega społecznej kontroli. W punkcie 2 wniosek dotyczył wskazania nieruchomości znajdujących się w posiadaniu zależnym osób trzecich, tożsamości tych osób oraz podstawy prawnej (np. umowy dzierżawy). Żądanie to stanowi logiczną i prawną kontynuację pytania o stan majątku Skarbu Państwa. Skoro informacją publiczną jest to, co wchodzi w skład majątku państwa, to informacją o sprawach publicznych jest również wiedza o tym, w jaki sposób tym majątkiem się dysponuje. Oddanie nieruchomości publicznych w posiadanie zależne podmiotom trzecim (dzierżawa, najem, użyczenie) stanowi podstawową formę gospodarowania mieniem publicznym. Informacja o tym, jakie konkretnie nieruchomości obciążono prawami osób trzecich oraz na jakiej podstawie prawnej (rodzaj umowy), niewątpliwie podlega udostępnieniu. Natomiast w zakresie wskazania tożsamości podmiotów (dzierżawców), Sąd zauważa, że prawo to podlega realizacji, jednakże z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (ochrona prywatności osoby fizycznej). O ile dane spółek czy innych podmiotów gospodarczych podlegają ujawnieniu, o tyle w przypadku osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych organ powinien rozważyć ewentualną konieczność dokonania anonimizacji ich danych. Odnosząc się zaś w tej części do reakcji organu na wniosek, która sprowadzała się do odesłania skarżącej do powszechnie dostępnego portalu internetowego eRolnik, stwierdzić należy, że tak sformułowana odpowiedź jest niewystarczająca, nie realizuje ustawowego obowiązku wynikającego z przepisów u.d.i.p. i w konsekwencji nie pozwala na uznanie, że organ uwolnił się od zarzutu bezczynności. Zgodnie z u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej następuje m. in. w drodze ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), w centralnym repozytorium lub innym powszechnie dostępnym systemie teleinformatycznym organu. Odesłanie wnioskodawcy do samodzielnego poszukiwania informacji w źródłach zewnętrznych bądź ogólnych rejestrach informatycznych może być uznane za prawnie skuteczne udostępnienie informacji publicznej wyłącznie wtedy, gdy pod wskazanym adresem znajduje się informacja pełna, zindywidualizowana i bezpośrednio odpowiadająca na treść sformułowanego żądania. Forma ta nie może prowadzić do sytuacji, w której organ przerzuca na obywatela ciężar merytorycznego i analitycznego zrekonstruowania treści odpowiedzi. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarżąca domagała się identyfikacji mienia według kryterium historyczno-topograficznego, tj. "dawny majątek M.". Publiczny portal eRolnik operuje natomiast wyłącznie na bazie współczesnych, zaktualizowanych danych ewidencyjnych i geodezyjnych. Skierowanie skarżącej do ogólnej wyszukiwarki tego systemu oznacza de facto zobowiązanie jej do samodzielnego wyszukania z całego powiatu [...] właściwych nieruchomości. Działanie organu polegające na skierowaniu wnioskodawcy jedynie do "narzędzia" umożliwiającego samodzielne poszukiwania zamiast gotowej informacji jest zaprzeczeniem zasad transparentności i dbałości o zaufanie obywatela do organów władzy. Następnie należy zauważyć, że wskazany przez organ adres strony internetowej nie zawiera danych, o które wprost wnioskowała skarżąca, w tym numerów ksiąg wieczystych dla tych nieruchomości, tożsamości podmiotów trzecich władających mieniem (posiadaczy zależnych), konkretnych podstaw prawnych (np. dat i rodzajów umów dzierżawy). Publicznie dostępne, otwarte bazy danych systemów nie ujawniają w sposób nieograniczony zindywidualizowanych stosunków obligacyjnych, treści umów cywilnoprawnych ani szczegółowych danych podmiotów będących stronami tych umów. W konsekwencji portal eRolnik takiej skompilowanej na potrzeby tego wniosku informacji nie zawiera. Skoro zatem organ nie przedstawił skarżącej precyzyjnego, czytelnego zestawienia danych odpowiadającego zakresowi pytań ani też nie wydał w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (jeśli zachodziłyby ku temu przesłanki), to uznać należało, że w zakresie punktów 1 i 2 wniosku organ nadal pozostaje w bezczynności. Odrębnej oceny prawnej wymaga natomiast kwestia żądania udostępnienia numerów ksiąg wieczystych, które stanowią element składowy pytań sformułowanych w punktach 1 i 2, a zarazem stanowią wyłączny przedmiot żądania określonego w punkcie 3 wniosku skarżącej. Sąd w obecnym składzie stwierdza, że udostępnienie informacji w postaci numerów ksiąg wieczystych przypisanych do konkretnych nieruchomości nie może nastąpić w trybie u.d.i.p. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia tej części wniosku ma art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Żądanie udostępnienia numerów ksiąg wieczystych nieruchomości nie następuje w trybie u.d.i.p., a przepisami określającymi zasady i tryb dostępu do tych danych są: ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne, powoływana dalej jako: "u.p.g.i.k." oraz ustawa o księgach wieczystych i hipotece, powoływana dalej jako: "u.k.w.h.". U.p.g.i.k. i u.k.w.h. przewidują odmienny od u.d.i.p. tryb oraz zasady udostępniania informacji o numerach ksiąg wieczystych. Określają one zarówno zakres udostępnianych informacji, jak i krąg podmiotów upoważnionych do ich otrzymywania. Niewątpliwie z samej zasady, wynikającej z art. 2 u.k.w.h., zgodnie z którą księgi wieczyste są jawne, nie można wyprowadzić wniosku, że każdy, bez spełnienia jakichkolwiek przesłanek, ma dostęp do różnych informacji i danych związanych z funkcjonowaniem ksiąg wieczystych. Zgodnie z art. 364 ust. 6 u.k.w.h. każdy, kto zna numer księgi wieczystej, może bezpłatnie przeglądać księgę wieczystą za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 24 ust. 5 u.p.g.i.k. w sposób wyraźny i zupełny określono krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji z ewidencji gruntów i budynków, zawierających dane osobowe, jak również zakres tych informacji oraz tryb ich udostępnienia (por. wyroki NSA: z 12 września 2013 r., sygn. akt I OSK 777/13; z 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5213/21; z 6 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 452/25, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca świadomie uregulował te kwestie poza u.d.i.p., aby chronić system ewidencji i system ksiąg wieczystych przed niekontrolowanym przeszukiwaniem i pozyskiwaniem danych bez spełnienia ustawowych przesłanek. Skoro zatem ww. ustawy przewidują własny, odmienny tryb oraz zasady udostępniania informacji w tym zakresie, to stosowanie w tym zakresie u.d.i.p. jest wyłączone. Brak możliwości zastosowania trybu z u.d.i.p. nie oznacza jednak, że organ administracji zostaje zwolniony z jakiejkolwiek reakcji na wniosek obywatela, a jego bierność staje się w świetle prawa usprawiedliwiona. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter publiczny, lecz dostęp do niej podlega odrębnym rygorom ustawowym (co wyklucza reżim u.d.i.p.), organ zobowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy za pomocą zwykłego pisma informacyjnego o tym fakcie oraz o właściwym trybie w jakim może on skutecznie ubiegać się o udostępnienie wnioskowanych danych. W realiach rozpoznawanej sprawy organ zaniechał podjęcia tej czynności. Skarżąca nie otrzymała stosownego zawiadomienia o wyłączeniu stosowania u.d.i.p. i konieczności procedowania w trybie ww. ustaw w stosunku do żądania objętego punktem 3 oraz w stosunku do tej części punktów 1 i 2, które odnosiło się wprost do podania numerów ksiąg wieczystych. Brak pisemnego powiadomienia skarżącej o braku możliwości załatwienia wniosku we wskazanym trybie u.d.i.p. oraz o właściwej procedurze dostępu, skutkuje uznaniem, że organ dopuścił się bezczynności również w zakresie nieudzielenia informacji o właściwym trybie udostępnienia numerów ksiąg wieczystych. Z tego względu Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku również w tej części, co powinno przybrać formę wystosowania do skarżącej odpowiedniego pisma informacyjnego. Oceniając stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, w którym organ stwierdził, że zakwalifikował wniosek skarżącej jako pismo złożone w indywidualnej sprawie przez podmiot, którego interesów sprawa ta dotyczy, Sąd uznaje tę argumentację za chybioną. Nie można podzielić poglądu, że intencja wnioskodawcy oraz cel, w jakim zamierza on wykorzystać pozyskane dane, mogą wpływać na obiektywny charakter informacji. Oceny, czy żądane dane stanowią informację publiczną, dokonuje się na podstawie materialnego kryterium przedmiotu wniosku, a nie przez pryzmat motywów, jakimi kieruje się strona. W sytuacji, gdy dana informacja ma charakter publiczny, co zachodzi w niniejszej sprawie, organ zobowiązany jest jej udzielić, niezależnie od celu wnioskodawcy. Skarżąca sformułowała pytania o charakterze generalnym, dotyczące funkcjonowania organu państwowego i gospodarowania określonym majątkiem publicznym w przeszłości i obecnie. Fakt, że skarżąca potrzebuje tych "ogólnych" danych, by - jak sama wskazała we wniosku - "prawidłowo określić przedmiot postępowania", nie zmienia obiektywnie publicznego charakteru tych informacji. Informacja o mieniu Skarbu Państwa nie staje się "informacją prywatną" tylko dlatego, że obywatel chce ją wykorzystać dla ochrony własnych praw. Niezależnie od powyższej oceny merytorycznej, Sąd pragnie podkreślić, że przedstawienie przez organ stanowiska i uzasadnienia swoich działań dopiero w odpowiedzi na skargę jest niedopuszczalne jako forma załatwienia wniosku. Odpowiedź na skargę jest wyłącznie pismem procesowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie może zastępować właściwego, terminowego załatwienia sprawy na etapie postępowania przed organem. Obowiązkiem organu jest podjęcie odpowiedniej czynności materialnotechnicznej (udostępnienie informacji lub przesłanie pisma informacyjnego o braku zastosowania u.d.i.p.) bądź wydanie decyzji administracyjnej (w przypadku odmowy) w terminie określonym w u.d.i.p. Wyjaśnianie motywów braku udostępnienia informacji dopiero w piśmie skierowanym do Sądu nie konwaliduje zaistniałego już stanu bezczynności organu. Stwierdzić zatem należy, że wymogi u.d.i.p. zostały naruszone i skarżony organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z 26 listopada 2025 r. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Zaistniałego stanu prawnej bierności nie mogło przy tym konwalidować ani pozorne odesłanie do zewnętrznego portalu internetowego, ani argumentacja przedstawiona przez organ dopiero na etapie odpowiedzi na skargę. Wobec nieuczynienia zadość temu obowiązkowi Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności i wobec tego zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do załatwienia wniosku skarżącej, w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 sentencji wyroku). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Organ nie pozostał całkowicie bierny wobec wniosku skarżącej. Choć działania te były wadliwe i opierały się na błędnej wykładni przepisów u.d.i.p., to w sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że w sprawie wystąpiła bezczynność o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że przyznanie sumy pieniężnej stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu, gdyż jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skorzystanie z tego środka jest uzasadnione m.in., gdy realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony porządku prawnego i sprawnego działania administracji publicznej. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20 - dostępny j.w.). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Błędna interpretacja przepisów prawa, nawet jeśli skutkuje stanem bezczynności, nie uzasadnia automatycznie sięgania po sankcje finansowe. Sam fakt uwzględnienia skargi i wydania orzeczenia zobowiązującego organ do rozpatrzenia wniosku stanowi wystarczający i adekwatny środek, który zagwarantuje skarżącej realizację jej praw, a dla organu będzie stanowił wiążącą wskazówkę co do prawidłowego stosowania prawa w przyszłości. Dodatkowo należy wyjaśnić, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. nie pełni funkcji odszkodowawczej i nie służy wyrównaniu ewentualnie poniesionej szkody. Suma ta nie jest również przyznawana z uwagi na trudności materialne strony postępowania. Jednocześnie w skardze nie uzasadniono w żaden sposób tych żądań. Skarżąca nie wskazała, że z uwagi na postępowanie organu poniosła określoną - wymierną stratę, czy też doznała szkody z uwagi na opóźnienie w prawidłowej realizacji wniosku. Tymczasem wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżąca powinna nawiązać wprost do uszczerbku wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że zastosowanie omawianego środka, tj. sumy pieniężnej z art. 149 § 2 p.p.s.a. nie jest uzasadnione z punktu widzenia ochrony interesu skarżącej i skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 215) - (punkt 4 sentencji wyroku). Zasądzona kwota odpowiada równowartości wpisu od skargi - 100 zł, wynagrodzenia adwokata - 480 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17 zł. Sąd odnosząc się na zakończenie rozważań do wniosku organu o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania stwierdził, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują prawnej możliwości zasądzenia organowi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym kosztów postępowania od strony skarżącej. dj