II SAB/Kr 77/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi A. K. na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 19 stycznia 2026 r. l. zobowiązuje Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do wydania aktu albo do dokonania czynności w terminie 14 dni, II. stwierdza, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie dopuścił się bezczynności, co nie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

II SAB/Kr 77/26 UZASADNIENIE 19 stycznia 2026 r. A. K. (dalej: "skarżący") wniósł do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: "organ") o udostępnienie następującej informacji publicznej: "czy wydana przez PINB w Krakowie Decyzja ROIK II.5141.100.2024.MBU nakazująca rozbiórkę nielegalnych miejsc parkingowych we Wspólnocie [...] w K. została uprawomocniona, stała się ostateczna czy została odrzucona". Pismem z 3 lutego 2026 r., znak: WOB.1331.4.2026.MWIK, organ odpowiedział skarżącemu, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Jest to siódmy wniosek skarżącego dotyczący sprawy o znaku: WOB.7721.47.2025. W odpowiedzi na poprzednie wnioski (WOB.1331.2.2025, WOB.1331.24.2025, WOB.1331.26.2025, WOB.1331.32.2025, WOB.1331.47.2025, WOB.1331.86.2025) organ udzielał informacji na temat sprawy. Organ podtrzymuje swoje stanowisko, że wniosek stanowi pismo złożone w indywidualnej sprawie przez podmiot, którego interesów sprawa ta dotyczy, a w związku z tym żądana informacja nie jest informacją publiczną. 11 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu, w której wniósł o wymierzenie grzywny za odmowę udostępnienia informacji publicznej bez zachowania formy decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi (jako wniesionej po udzieleniu odpowiedzi na wniosek) lub oddalenie skargi, wskazując przy tym, że jednodniowe opóźnienie nie wynikało ze złej woli, lecz znacznej liczby spraw i trudnej sytuacji kadrowej. Zarządzeniem z 31 marca 2026 r. Sąd wezwał organ do wyjaśnienia, czy skarżący jest stroną postępowania w sprawie nakazu rozbiórki miejsc parkingowych we Wspólnocie [...] w K. (WOB.7721.47.2025; ROIK II.5141.100.2024.MBU) (k. 20). Pismem z 9 kwietnia 2026 r. organ wyjaśnił, że skarżący nie został uznany za stronę przez organ pierwszej instancji (ROIK II.5141.100.2024.MBU), zaś w toku postępowania odwoławczego nie doszło do rozszerzenia kręgu stron postępowania (WOB.7721.47.2025) (k. 24). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, albowiem przedmiotem skargi była bezczynność (art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa"). Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ppsa (art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip"). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdzając, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 149 § 1a ppsa). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny (art. 149 § 2 ppsa). W myśl art. 2 ust. 1 udip każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej ("prawo do informacji publicznej"). Prawo to – stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 3 udip – obejmuje uzyskanie informacji publicznej od organów władzy publicznych, a do takich niewątpliwie należy wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, przed którym art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2026 r. poz. 524) postawił zadanie kontroli i przestrzegania przepisów prawa budowlanego. Stosownie do art. 1 ust. 1 udip informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Budownictwo należy do najważniejszych gałęzi gospodarki. Z tego względu państwo zdecydowało się na ingerencję w stosunki prawne związane z procesem budowlano-inwestycyjnym. Ingerencja ta przejawia się przede wszystkim stworzeniem licznych przepisów, które wyznaczają, w jaki sposób można prowadzić działalność budowlaną. Aby zapewnić przestrzeganie porządku prawnego i zasad wiedzy technicznej, a także w celu ochrony interesu publicznego i interesu osób indywidualnych, wprowadzona została instytucja nadzoru administracyjnego nad procesem budowlanym [H. Kisilowska, R. Godlewski, M. Łaczmańska, W. Nosek, D. K. Sypniewski, A. Woźniak, C. Woźniak [w:] H. Kisilowska, R. Godlewski, M. Łaczmańska, W. Nosek, D. K. Sypniewski, A. Woźniak, C. Woźniak, Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej. Komentarz, Warszawa 2008, rozdział 8.]. W świetle powyższego w pojęciu informacji publicznej niewątpliwie mieści się informacja o działalności organów władzy wykonawczej i sposobie wykonywania przez nie zadań. Przedmiotem żądania była informacja o stanie załatwienia sprawy administracyjnej (o tym, czy i jak zakończyło się postępowania odwoławcze, tj. czy nakaz rozbiórki wydany przez organ pierwszej instancji został utrzymany przez organ odwoławczy). Nie sposób zgodzić się z organem co do tego, że wniosek został złożony w indywidualnej sprawie przez podmiot, którego interesów sprawa ta dotyczy, a w związku z tym żądana informacja nie jest informacją publiczną. Po pierwsze, wniosek pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego. Po drugie, kwalifikacja danej informacji nie powinna zależeć od tego, kto jest wnioskodawcą. Jest natomiast oczywiste, że motywację do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej może zrodzić bezpośrednie zetknięcie się z jakimś problemem i wiążąca się z tym potrzeba poddania społecznej kontroli poczynań władz w zakresie zwalczania tego problemu (z akt zdaje się wynikać, że skarżący mieszka w lokalu w budynku wielorodzinnym, przy którym usytuowane są sporne miejsca parkingowe). Z dotychczasowych rozważań wynika, że organ niewłaściwie zareagował na wniosek, a przy tym – w świetle zestawienia dat powyżej – z jednodniowym przekroczeniem określonego w art. 13 ust. 1 udip terminu, który dla wniosku złożonego w poniedziałek 19 stycznia 2026 r. upływał w poniedziałek 2 lutego 2026 r. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić bezczynność organu (pkt II wyroku) i zobowiązać organ do wydania aktu albo do dokonania czynności w terminie 14 dni (pkt I wyroku). Za tym, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiał całokształt okoliczności sprawy, w szczególności Sąd dostrzega, że jest to siódmy wniosek skarżącego dotyczący tego postępowania. Organ rozpatrywał wnioski skarżącego, opóźnienie w rozpatrzeniu ostatniego wniosku było nieznaczne, a w odpowiedzi na skargę przedstawiono powody tego opóźnienia. Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa powinno być zarezerwowane dla szczególnie drastycznych przypadków bierności i nasilenia złej woli, a nie każdego przypadku błędnej kwalifikacji prawnej wniosku. Te same okoliczności w połączeniu z brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia żądania wymierzenia grzywny legły u podstaw oddalenia skargi w pozostałym zakresie (pkt III), tj. w zakresie wymierzenia organowi grzywny. O kosztach, na które złożył się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł (k. 32), orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 w zw. z art. 211 w zw. z art. 212 § 1 ppsa w pkt IV sentencji wyroku.