II SAB/Ke 83/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Pawła Nijakowskiego na bezczynność Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Staszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Staszowie do załatwienia wniosku P. N. z dnia 8 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że Dyrektor Liceum Ogólnokształcącego im. ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Staszowie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Staszowie na rzecz P. N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych P. N. kosztów postępowania sądowego.

P. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego im. ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Staszowie w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 8 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie przepisów art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.", poprzez niezałatwienie wniosku skarżącego w pełnym zakresie w ustawowym terminie, mimo że organ był zobowiązany albo udostępnić żądane informacje, albo w zakresie nieuwzględnionym wydać stosowne rozstrzygnięcie przewidziane przepisami prawa. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Uzasadniając swe stanowisko skarżący podniósł, że za pośrednictwem poczty elektronicznej, na adres e-mail organu znajdujący się w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych (rspo.gov.pl), tj. liceum@staszowski.com, w dniu 8 lutego 2026 r. skierował do organu wniosek o dostęp do informacji publicznej o następującej treści: "Szanowni Państwo, Na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o informację: Proszę o przesłanie zestawienia wszystkich nagród pieniężnych jakie otrzymał dyrektor szkoły w ciągu ostatnich 36 miesięcy wraz z podaniem daty i wysokości tych nagród. Proszę o przesłanie informacji na mój adres e-mail w formacie PDF. Z wyrazami szacunku, P. N.". Zdaniem skarżącego bezspornym jest, iż przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, bowiem dotyczy dysponowania mieniem publicznym, jakim jest mienie należące do organu, a konkretnie środkami publicznymi przeznaczanymi na wynagrodzenie osoby pełniącej funkcję publiczną. Organ jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w dniu 16 lutego 2026 r. przesłał wiadomość o treści: "Ze względów formalnych proszę o przesłanie korespondencji na adres e-doręczeń. Kontakt - Liceum Ogólnokształcące im. ks. kard. Stefana Wyszyńskiego w Staszowie - tu adres do skrzynki szkoły". Odpowiedź ta nie stanowi jednak rozpoznania wniosku w rozumieniu u.d.i.p., lecz jedynie próbę ograniczenia dopuszczalnej formy jego złożenia. W niniejszej sprawie organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie wykonał swojego obowiązku w ustawowym terminie, co stanowi bezczynność w rozumieniu przepisów prawa. Wnioskodawca złożył wniosek drogą elektroniczną, korzystając z powszechnie dostępnego i akceptowanego kanału komunikacji, jakim jest poczta e-mail. Organ, zamiast udzielić odpowiedzi lub ewentualnie wezwać do sprecyzowania wniosku, odmówił jego merytorycznego rozpoznania, uzależniając jego przyjęcie od przesłania za pośrednictwem platformy e-doręczeń. Takie działanie organu jest nieuzasadnione i sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje obowiązku składania wniosków wyłącznie za pośrednictwem określonej platformy teleinformatycznej. Wniosek może zostać złożony w każdej formie, w tym drogą mailową, a organ zobowiązany jest go rozpoznać. Ograniczanie możliwości złożenia wniosku wyłącznie do systemu e-doręczeń stanowi niedopuszczalne wprowadzenie dodatkowego, pozaustawowego wymogu formalnego, który w praktyce prowadzi do utrudnienia dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o "odrzucenie wniosku o bezczynność dyrektora szkoły w tej sprawie". Wyjaśnił, że e-mail od skarżącego wpłynął do Liceum 8 lutego 2026 roku i został odczytany 10 lutego 2026 roku, gdyż znajdował się w folderze "spam". Adres, z którego został wysłany brzmi: [...]]. System automatycznie korespondencję z tak nietypowych, charakterystycznych dla botów komputerowych, spamu, reklam, prób wyłudzeń i tym podobnych adresów przekazuje do spamu. Sama treść informacji, jak podniósł organ, nie jest tajemnicą gdyż dotyczy urzędnika publicznego, opłacanego z publicznych pieniędzy. Jest to też informacja, którą można znaleźć np. w mediach społecznościowych, w prasie, na stronach organu prowadzącego. Po otrzymaniu wiadomości od skarżącego dyrektor szkoły odpisał na tę wiadomość, poprosił o przesłanie tej wiadomości na oficjalny kanał do korespondencji ze szkołą – adres e-doręczeń. Od czasu wprowadzenia go dyrektor dla uporządkowania spraw szkoły, aby uniknąć nieporozumień, bezczynności, aby odpowiadać na wszelkie pisma formalne i oficjalne umieścił na stronie "www" szkoły oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej szkoły w zakładce "kontakt" następująca informację: "Wszelką korespondencję wymagającą potwierdzenia nadania i odbioru w tym: pisma urzędowe, umowy oraz korespondencję biznesową i prywatną, w przypadku której nadawca lub odbiorca chce uzyskać prawne zabezpieczenie i potwierdzenie odbioru wymagane jest jej dostarczenie poprzez e-Doreczenia". Adres e-mail, na który skarżący przesłał pytanie o informację publiczną to obecnie adres do korespondencji wewnętrznej, archiwizacji starej korespondencji oraz tymczasowy, "przejściowy" adres do czasu, gdy większość interesantów będzie się posługiwało adresem e-doręczeń. Wydaje się, że taki zamysł jest zgodny z intencjami instytucji, które wprowadziły obowiązkowe posiadanie adresu e-doręczeń przez instytucje publiczne. Oczywistym jest, że dyrektor szkoły powinien odpowiedzieć na pismo skarżącego, jednak powodem nie bezczynności, a niedopatrzenia są powody przedstawione wyżej. Do oceny sądu pozostawił organ intencje oraz działania skarżącego (niechęć odpisania na oficjalny kanał korespondencji, nietypowy adres e-mail). Z doświadczeń Dyrektora wynika, że z podobnych działań wiele osób zrobiło sobie formę zarobkowania, rozsyłając tysiące e-maili o podobnej treści. Do kompetencji sądu należy ocena czy takie działanie, które niejednokrotnie są w stanie sparaliżować pracę na stanowiskach administracyjnych, nie stanowi nadużycia prawa do informacji publicznej. Zdaniem organu należy też zastanowić się nad istotą informacji, o którą prosi skarżący - według orzecznictwa wielu sądów, informacja ta jest informacją przetworzoną (wymaga wglądu do wielu dokumentów z kilku lat, zaangażowania kilku osób - dyrektora, księgowej, mecenasa odpowiedzialnego za oświatę przy organie prowadzącym itp.), a skarżący nie podał żadnej ważnej przesłanki publicznej do ujawniania takiej informacji. W końcowej części odpowiedzi na skargę organ podał treść żądanej informacji publicznej, tj. wysokość nagród przyznanych Dyrektorowi począwszy od października 2023 r. wraz z datą ich wypłaty – mimo wątpliwości co do słuszności udzielenia tej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Dyrektor Liceum jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Wynika to z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., według którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie ulega także wątpliwości, że treść żądanej w tym przypadku informacji stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Rozwinięciem tej ogólnej definicji są zapisy art. 6 ust. 1 ww. ustawy wskazujące rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Sam organ przyznał, że żądana informacja "nie jest tajemnicą", gdyż dotyczy urzędnika publicznego, opłacanego z publicznych pieniędzy. Wysokość nagród pieniężnych otrzymywanych przez Dyrektora Liceum z pewnością stanowi informację publiczną. Organ w odpowiedzi na skargę przyznał, że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej wpłynął do Liceum w dniu 8 lutego 2026 r. i został odczytany w dniu 10 lutego 2026 r. Skarżący wysłał go za pośrednictwem zwykłej wiadomości e-mail z adresu "469parkrw@odpowiedzmi.eu" i – jak wyjaśnił organ – trafił do folderu "spam", co jednak nie zmienia faktu, że skutecznie dotarł do organu, który się z nim zapoznał. Ideą dostępu do informacji publicznej było jak największe odformalizowanie procedury uzyskania danych przez osoby zainteresowane. Stąd dopuszcza się złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem zwykłej poczty elektronicznej. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej pocztą elektroniczną (e-mail) do podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., wywołuje obowiązek działania, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., i w terminie tam zakreślonym (wyrok WSA w Gliwicach z 31 stycznia 2019 r., sygn. IV SAB/Gl 244/18). Do obowiązków organu administracji publicznej należy takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej czy systemów informatycznych organu aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2025 r., sygn. IV SAB/Po 157/25). Jednocześnie ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje dodatkowej formy w oparciu o przepisy k.p.a. żądania od wnioskodawcy wskazania adresu na platformie e-PUAP lub adresu domowego, gdy złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pomocą zwykłego maila. W sytuacji, w której wnioskodawca nie wskazał w mailu zawierającym wniosek o udostępnienie informacji lub dalszej korespondencji innego sposobu udostępnienia żądanych informacji, należy przyjąć, że chce otrzymać dane na zwykły adres mailowy, z którego został wysłany wniosek. Obowiązkiem podmiotu zobowiązanego jest przesłanie żądnych informacji na ten adres (wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 1732/17). Trzeba odnotować, że w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2025 r., sygn. III OSK 878/24) przyjęto, iż konieczność zapewnienia bezpieczeństwa cyfrowego obywateli i instytucji publicznych powoduje, że nie będzie konstytucyjnym ograniczeniem prawa do informacji sytuacja w której wniosek elektroniczny wysłany przez daną osobę na adres e-mail organu będzie podlegał sprawdzeniu pod kątem zagrożeń związanych z cyberbezpieczeństwem. W takiej sytuacji ciężar wykazania doręczenia takiego wniosku w razie zaistnienia sporu co do tego faktu (tj. zablokowania owego wniosku w folderze "spam" czy przesłania pliku na "kwarantannę") - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne. Dopiero bowiem wniosek prawidłowo doręczony (przekazany) do organu wywołuje wskazane w u.d.i.p. określone skutki prawne i obowiązki po stronie organów administracji. W niniejszym przypadku skarżący wysłał wniosek o udostępnienie informacji publicznej na adres e-mail szkoły znajdujący się – jak twierdzi (a czego nie zakwestionował organ) – w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych (rspo.gov.pl), tj. "liceum@staszowski.com". Organ sam przyznał zresztą, że adres ten nadal funkcjonuje jako tymczasowy, "przejściowy" – do czasu gdy większość interesantów będzie się posługiwało adresem e-doręczeń. Co istotne, w tym konkretnym przypadku organ, jak wyżej wspomniano, skutecznie odebrał wniosek, co sam potwierdził. Skarżący wnosił w nim o przekazanie informacji na jego adres e-mail, wynikający z wiadomości. W tej sytuacji organ zobowiązany był rozpoznać wniosek – poprzez udzielenie informacji, którą dysponował – w terminie 14 dni od jego odebrania. Nie stanowi zaś rozpatrzenia wniosku skierowanie do skarżącego żądania ponownego przesłania korespondencji zawierającej wniosek – na adres e-doręczeń. W dacie odebrania wniosku otworzył się termin na udostępnienie informacji publicznej i skoro organ dysponował adresem skarżącego, winien był na ten adres przesłać żądaną informację, o ile nie było ku temu innych przeszkód (na które organ się nie powołuje). Mając na uwadze powyższe sąd uznał zatem, że nie udzielając informacji w terminie ustawowym i zgodnie z wnioskiem, organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej – co trafnie zarzuca skarżący. Nie może odnieść skutku powoływanie się przez organ, że żądana informacja mogła mieć charakter informacji przetworzonej. W razie bowiem stwierdzenia konieczności przetworzenia żądanej informacji publicznej na potrzeby realizacji wniosku, obowiązkiem organu jest w pierwszej kolejności przeprowadzenie postępowania mającego na celu weryfikację istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego - jako określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunku uzyskania dostępu do informacji publicznej przetworzonej. W ramach tej weryfikacji organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem ten - składając wniosek - może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej. W rozpatrywanej sprawie podkreślić należy, że w treści odpowiedzi na skargę, która podlegała doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego (data odbioru 5 czerwca 2026r.) organ udzielił żądanej informacji na temat nagród pieniężnych otrzymanych przez Dyrektora Liceum. Trzeba zatem przyjąć, że informacja ta dotarła do samego skarżącego i tym samym cel wniosku oraz zarazem cel określony w ustawie został osiągnięty. Nastąpiło to już po wniesieniu skargi do sądu. W tej sytuacji zawarte w skardze żądanie zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym sąd orzekł o umorzeniu niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (pkt I wyroku). W przypadku bowiem, gdy bezczynność ustała po wniesieniu skargi, a przed wyrokowaniem, postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania żądanej czynności podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie powołanego właśnie przepisu. Nie można zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. Umorzenie postępowania sądowego nie zwalnia jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 381/18). W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w odniesieniu do wniosku skarżącego z 8 lutego 2026 r., na który organ ostatecznie odpowiedział, wyrażając uprzednio określone stanowisko w przedmiocie trybu złożenia wniosku i reagując w związku z tym na wniosek skarżącego w ustawowym terminie. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał w pkt II wyroku, że zarzucana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu przez organ kosztów postępowania sądowego (pkt III wyroku), obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) i kwotę wpisu (100 zł) oraz opłatę kancelaryjną (17 zł) znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).