II SAB/Bd 20/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora [...] we [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor [...] we [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku P. N. z [...] września 2025 r. o udostepnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora [...] we [...] do załatwienia wniosku P. N. z [...] kwietnia 2025 r., 4. zasądza od Dyrektora [...] we [...] na rzecz P. N. kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

P. N. (dalej: "Skarżący") wnioskiem z [...] września 2025 r. zwrócił się do Dyrektora [...] im. M. K. we [...] o udostępnienie informacji publicznej przez poinformowanie: "Czy zajęcia z religii odbywają się pomiędzy innymi obowiązkowymi lekcjami? Proszę o podanie imienia i nazwiska każdego z katechetów nauczających religii w szkole wraz z podaniem, jakiego wyznania dotyczy". Skarżący wniósł o przesłanie informacji na jego adres email. Dyrektor [...] poinformował Skarżącego [...] września 2025 r., że lekcje religii nie odbywają się między obowiązkowymi lekcjami. Wyjaśnił ponadto, że brak jest podstaw prawnych do ujawnienia informacji dotyczącej wyznania, gdyż w myśl art. 9 ust 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych RODO) zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. W informacji tej nie podano imienia i nazwiska katechety. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z [...] stycznia 2026r. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora [...] we [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że przedmiotem wniosku jest informacją publiczną, gdyż dotyczy dysponowania mieniem publicznym, jakim jest mienie należące do organu, a organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zarzucił, że organ nie spełnił obowiązku w zakresie przekazania pełnych i rzetelnych danych dotyczących organizacji zajęć religii w szkole. Uzyskana odpowiedź była bowiem niepełna, gdyż nie zawierała danych osobowych katechetów. Skarżący wyjaśnił, że informacja ta jest niezbędna i stanowi element publiczny, gdyż szkoła musi dysponować takimi danymi w celu właściwej organizacji lekcji religii i umożliwienia rodzicom podjęcia świadomej decyzji o wyznaniu, według którego ich dzieci będą nauczane. Brak podania wyznania nauczyciela religii uniemożliwia pełne zrozumienie i weryfikację organizacji zajęć i narusza prawo do informacji publicznej. Wywiódł ponadto, że dziennik lekcyjny jest uznawany za informację publiczną, zatem plany lekcji, które dotyczą organizacji pracy szkoły, również powinny być dostępne publicznie. Dyrektor [...] we [...] przed przekazaniem skargi do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego udzielił uzupełniającej odpowiedzi na wniosek Skarżącego z [...] września 2025r. Pismem z [...] stycznia 2026r. poinformował bowiem Skarżącego o imieniu i nazwisku nauczyciela religii. Pełnomocnik Skarżącego potwierdzała doręczenie odpowiedzi uzupełniającej na adres jej kancelarii. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] we [...] wniósł o umorzenie postępowania, gdyż po zapoznaniu się ze skargą, uwzględnił ją w całości. Stwierdził też, że wnioskiem nie objęto pytania "o wyznanie, którego nauczanie prowadzi organ" lecz o informacje "wraz podaniem jakiego wyznania dotyczy" – co nie było precyzyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej "p.p.s.a.""), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Skarżący domagał się udostępnienia informacji na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."). Ustawa ta przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich bowiem, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Ponadto, zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Bezczynność zaistnienie także, gdy organ zobowiązany udziela informacji niepełnej lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne znaczenie ma to, czy dany podmiot posiada informację publiczną żądaną przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko wtedy, gdy jest w jej posiadaniu. Skarżący domagał się od Dyrektora [...] we [...] udostępnienia następujących informacji: - wskazania czy zajęcia z religii odbywają się pomiędzy innymi obowiązkowymi lekcjami, - podania imienia i nazwiska każdego z katechetów nauczających religii w szkole i informacji, jakiego wyznania dotyczy. Nie budzi w sprawie wątpliwości, że dyrektor szkoły jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, bowiem realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto uprawniony jest do działania w formie władczej w stosunku do uczniów, np. poprzez wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 248/12, dostępny w bazie LEX nr 1264738). Nie jest także w sprawie sporne, że informacje o harmonogramie zajęć lekcyjnych (w tym lekcji religii) oraz nazwiska nauczycieli, korzystających z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym stanowią informacje podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie ulega też wątpliwości, że Dyrektor II LO w terminie zakreślonym przez art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnił jedynie część informacji publicznej Skarżącemu. Imię i nazwisko nauczyciela religii zostało udostępnione dopiero po wpływie do organu skargi na bezczynność organu. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżącego z [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wnioskowana informacja publiczna została uzupełniona i udostępniona dopiero po wpływie skargi, ale jeszcze przed wydaniem w sprawie orzeczenia. W dacie orzekania przez Sąd odpadła zatem podstawa do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzyć postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe (punkt 3 wyroku). Udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem po wniesieniu skargi powoduje, że Sąd wprawdzie nie ma już podstaw do zobowiązania podmiotu do rozpoznania tego wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ale ocenia istnienie bezczynności na dzień wniesienia skargi, jak również czy bezczynność miała charakter rażący czy też nie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 384/22, publ. Lex nr 3515552, wyrok WSA we Wrocławiu z 11 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 37/17, publ. Lex nr 2294740). W związku z powyższym Sąd w punkcie 2 wyroku stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu o kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Dyrektor II LO udzielił częściowej odpowiedzi na wniosek Skarżącego z zachowaniem ustawowego terminu i zareagował także, na wniesienie skargi na bezczynność, uzupełniając odpowiedź na wniosek z [...] września 2025r. w części wcześniej pominiętej w piśmie z [...] września 2025r. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Odrębnego wyjaśnienia wymaga kwestia pozostawania organu w bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi na wyznanie nauczyciela religii. W tej części Dyrektor II LO poinformował Skarżącego, że nie ma podstaw prawnych do ujawnienia informacji dotyczącej wyznania katechety. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Dyrektor szkoły trafnie przy tym zinterpretował treść żądania w tym zakresie jako domaganie się podania, jakiego wyznania jest katecheta (nauczyciel religii). Takie rozumienie żądania zawartego w wniosku potwierdza treść skargi. Oceniając odpowiedź dyrektora II LO w zakresie braku podstaw do udostepnienia danych dotyczących wyznania katechety, należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Powyższy przepis stanowi konstytucyjne normatywne źródło publicznego prawa podmiotowego do informacji o działalności podmiotów wskazanych w tym przepisie. Ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. sformułował zatem bardzo szeroką definicję informacji publicznej jako każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu. Sprawa publiczna, o której ma być udzielona informacja publiczna, wskazuje na publiczną naturę zadań wykonywanych przez określony podmiot. Uznaje się zatem, że z informacją publiczną nie mamy do czynienia, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste (zob. M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wioskowym, Wrocław 2009, s. 151). Tylko zatem, gdy określona informacja dotyczy sfery stricte prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu. W rozpoznawanej sprawie organ zasadnie wskazał Skarżącemu, że nie jest on uprawniony do ujawnienia tej informacji zgodnie z art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. Przepis ten stanowi, że zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. Stosownie zaś do art. 4 pkt 2 tego aktu "przetwarzanie" oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. Ponadto, należy podkreślić, że również na mocy art. 51 ust. 2 Konstytucji RP władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Jednocześnie zgodnie z art. 53ust. 7 Konstytucji RP nikt nie może być obowiązany przez organy władzy publicznej do ujawnienia swojego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania. Z ww. przepisów wynika jednoznacznie, że Dyrektor [...] nie ma prawa nawet pozyskania informacji o wyznaniu nauczyciela, a tym bardziej (gdyby nawet je posiadał) ujawniać taką informację podmiotom trzecim. Tym samym za nieuzasadnioną należy uznać argumentację pełnomocnika Skarżącego, jakoby informacja o wyznaniu nauczyciela stanowiła informację publiczną, albowiem dotyczy osoby wykonującej zawód nauczyciela w placówce publicznej. Reasumując tę część rozważań, należy stwierdzić, że Dyrektor II LO nie pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi o wyznanie katechety, gdyż niezwłocznie, w ustawowym terminie, poinformował Skarżącego o braku prawa do uzyskania danych, dotyczących wyznania katechety. O kosztach postępowania (100 zł wpisu, 480 zł koszty zastępstwa procesowego oraz 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa) orzeczono w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).