II SA/Wr 681/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.W. i M.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D.W. i M.W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 879/12 postanawia: odmówić D.W. i M.W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. skarga w niniejszej sprawie została odrzucona. D.W. i M.W. wnieśli skargę kasacyjną od tego postanowienia, którą Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. Na to postanowienie D.W. i M.W. wnieśli zażalenie, które Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r. Na to postanowienie zażalenie wnieśli D.W. i M.W., którzy wnieśli także o przyznanie im prawa pomocy oraz wyłączenie referendarza sądowego. Wniosek o wyłączenie referendarza sądowego został przez Sąd oddalony postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r., na które D.W. i M.W. wnieśli zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dodatkowo zauważyć trzeba, że wobec tego, że Referendarz sądowy, który wcześniej był wyznaczony do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, został objęty wnioskiem o wyłączenie, zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 258 § 4 p.p.s.a., a więc rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy należy w tej sprawie do Sądu. Dalej zauważyć wypada, że wykładnia ustawowego określenia "gdy wykaże" (art. 246 p.p.s.a.) prowadzi do przyjęcia, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania prawa pomocy. Zatem to wnioskodawca zobowiązany jest do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, iż spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny jest więc to, czy wnioskodawcy wykazali, iż nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przechodząc do oceny złożonego w niniejszej sprawie przez skarżących wniosku, Sąd stwierdził, że ze złożonego wniosku wynika, że wnioskodawcy gospodarstwo domowe prowadzą sami, nie mają żadnego majątku (poza współwłasnością nieruchomości o powierzchni 2488 metrów kwadratowych). Utrzymują się z emerytur w łącznej wysokości 3055 zł miesięcznie. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą 500 zł, na leki wydają ok. 800 zł, a na pisma procesowe około 1000 zł miesięcznie. Oceniając wniosek Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazali, iż ich sytuacja majątkowa uzasadniałaby przyznanie im prawa pomocy. Z danych ujętych w formularzu wniosku wynika, że skarżący dysponują miesięcznie kwotą 3055 zł miesięcznie. Łącznie skarżący ponoszą koszty utrzymania w wysokości 2300 zł miesięcznie. Przyjmując przedstawione dane za wiarygodne, uznać trzeba, że skarżący nie wykazali, iż nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skargę w niniejszej sprawie odrzucono bez wzywania skarżących o wpis sądowy, a jedynym kosztem sądowym ciążącym obecnie na skarżących jest wpis sądowy od zażalenia na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2017 r. w wysokości 100 zł i ewentualnie wpis sądowy od zażalenia na postanowienie z dnia 29 marca 2017 r. – również w wysokości 100 zł. Sąd ocenił, że uzyskiwane dochody pozwalają skarżącym na poczynienie oszczędności na ewentualne pokrycie tego kosztu sądowego. Zdaniem Sądu ocena danych zawartych w złożonym wniosku prowadzi do konkluzji, że brak jest możliwości przyznania wnioskodawcom prawa pomocy (choćby częściowego). Skoro bowiem to na wnioskodawcach spoczywał obowiązek wykazania, że nie są w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania, a tego nie wykazano, to należało odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 4 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.