IV SA/Wa 422/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych.

K. L. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 20 marca 2017 r. wnika, że skarżąca jest osobą samotną. Źródło jej utrzymania stanowi świadczenie rentowe w wysokości 1.518,61 zł netto miesięcznie. Jedyny majątek wnioskodawczyni to dom o powierzchni 92 m2. W uzasadnieniu wniosku K. L. podała, że cierpi na schorzenia onkologiczne, kardiologiczne i neurologiczne (dołączyła do wniosku kopie skierowań na konsultacje i potwierdzenia wizyty). W związku z tym, jak oświadczyła, ponoszone przez nią niezbędne wydatki, ulegają zwiększeniu. Wśród kosztów koniecznego utrzymania strona wymieniła opłaty za ogrzewanie, gaz, wodę i energię elektryczną, a także inne nieprzewidziane wydatki, związane np. z dojazdami do lekarzy. K. L. domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, co w świetle art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej również jako ppsa, obliguje ją do wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Skarżąca uzyskuje wprawdzie regularny dochód w wysokości 1.518,61 zł miesięcznie, jednakże należy mieć na uwadze, że poza typowymi kosztami podstawowego utrzymania, jak wyżywienie, ubranie, czy opłaty związane z utrzymaniem domu, ze względu na stan zdrowia, zmuszona jest wydatkować dodatkowe środki. Biorąc pod uwagę tę okoliczność i uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że świadczenie otrzymywane przez K. L. nie pozwala na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby przynieść dodatkowy dochód, skarżąca spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.