II SA/Wr 554/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dominik Dymitruk Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Protokolant: referent Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi A[...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 maja 2025 r. nr IF-O.7840.1.389.2024.MM w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB, organ nadzoru budowlanego) wniósł do Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) jako organu architektoniczno-budowlanego o podjęcie czynności celem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia 29 marca 2012 r., nr 1470/2012, którą Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestycji obejmującej budowę nośnika reklamowego o wymiarach tablicy ok. 6,38x3,3801, przy ul. [...] we W., oznaczenie geodezyjne: cz. dz, nr [...], AM-[...], obręb: S., wydanej na rzecz Spółki A. S.A. W związku z tak złożonym wnioskiem organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w którym ustalił, że nośnik reklamowy, którego realizacji dotyczyła powyższa decyzja, nigdy nie powstał. Tym samym, powołując się na treść art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm. - dalej: Pb), decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r., nr 1720/2024, Prezydent stwierdził wygaśnięcie przedmiotowej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności zastosowanie przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa oraz właściwość rzeczową Prezydenta w wydaniu decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powołał również treść art. 37 ust. 1 Pb, który przewiduje wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Opierając się na przytoczonej regulacji prawnej Wojewoda wskazał, że nośnik reklamowy objęty projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia 29 marca 2012 r., nigdy nie powstał mimo, że od momentu udzielenia pozwolenia na budowę minęło 12 lat. Zauważył, że co prawda na terenie działki objętej pozwoleniem na budowę istnieje inny nośnik reklamowy, wybudowany w okresie między 2006 a 2009 rokiem, jednakże jest on zlokalizowany w innym miejscu działki niż obszar oznaczony w projekcie zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z 2012 r. jako obszar opracowania. Istniejący obiekt nie został wskazany w projekcie zatwierdzonym tą decyzją, istniał jednak w chwili jej wydania i istnieje do tej pory, co wynika z analizy obrazów ortofotomap wskazanego terenu oraz przeprowadzonej przez PINB kontroli z dnia 8 kwietnia 2024 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że względem istniejącego nośnika reklamowego planowane jest przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego z uwagi na brak decyzji udzielającej pozwolenia na jego budowę. Natomiast w zakresie nośnika reklamowego objętego decyzją Prezydenta nr 1470/2012 z dnia 29 marca 2012 r., PINB zwrócił się do inwestora o przedłożenie dziennika budowy, wskazanie kierownika budowy oraz wykonawcy budowy nośnika. W odpowiedzi na powyższe, inwestor podał, że nie posiada żądanych przez PINB dokumentów oraz informacji. W oparciu o tak poczynione ustalenia organ odwoławczy wywiódł, że w sprawie zaistniały przesłanki wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę wynikające z art. 37 ust. 1 Pb, gdyż nie przedłożono dziennika budowy ani innych dokumentów, które potwierdzałyby tezę przeciwną, to jest że budowa została rozpoczęta. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 i 2 kpa, art. 80 kpa w z zw. z art. 37 ust. 1 Pb i art. 162 § 1 pkt 1 kpa - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo przeprowadzenia przez ten organ postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy - skutkujący stwierdzeniem o wygaśnięciu z urzędu decyzji Prezydenta nr 1470/2012 z dnia 29 marca 2012 r., mimo rozpoczęcia budowy i jej zrealizowania przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja udzielająca pozwolenia na wykonanie robót budowlanych stała się ostateczna. Wobec tak sformułowanych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że zgodnie z oświadczeniem T. P., które znajduje się w aktach sprawy, budowa nośnika rozpoczęła się niezwłocznie po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując się na orzecznictwo sądowe zwróciła uwagę, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie może zostać uznana za wygasłą, nawet jeżeli powstała budowla niezgodna jest z przepisami odrębnymi. Dla oceny racjonalności stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji relewantny jest bowiem moment rozpoczęcia robót, nie zaś ich poprawność, co zostało pominięte przez organ odwoławczy. Dalej strona argumentowała, że przepis art. 37 ust. 1 Pb, jako unormowanie szczególne, nie może być interpretowany rozszerzająco - przesłanki, które z niego wynikają, muszą być traktowane ściśle. Stąd strona skarżąca wywiodła, że rozpoczęcie robót jest momentem kluczowym dla oceny zastosowania powyższej regulacji prawnej. W jej opinii skarżone rozstrzygnięcie pozbawiło ją prawa do korzystania z uprawnienia przyznanego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Końcowo strona skarżąca zwróciła uwagę, że organy nie kwestionują faktu rozpoczęcia robót budowlanych w ustawowym 3-letnim terminie, a opierają się na rzekomym fakcie niezgodności powstałego nośnika z wydanym pozwoleniem. Wskazana okoliczność pozostaje jednak w świetle powyższego irrelewantna dla przedmiotowej sprawy, gdyż decyzja o pozwoleniu na budowę nie może zostać uznana za wygasłą, nawet jeżeli powstała budowla niezgodna jest z przepisami odrębnymi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej prowadzonej w tak zakreślonych granicach jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia w stwierdzającą wygaśnięcie decyzji ostatecznej z dnia 29 marca 2012 r., nr 1470/2012, którą Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestycji obejmującej budowę nośnika reklamowego o wymiarach tablicy ok. 6,38x3,3801, przy ul. [...] we W. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności stwierdzenia zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji o wygaśnięciu pozwolenia na budowę na mocy art. 37 ust. 1 Pb. Powołana regulacja prawna w brzmieniu od 23 sierpnia 2008 r. stanowi, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Brzmienie przywołanego przepisu wskazuje zatem, że uprawnienia inwestora ukształtowane decyzją o pozwoleniu na budowę wygasają zasadniczo z mocy prawa z dniem ziszczenia się jednej z przesłanek określonych w tym przepisie. Jednak dla pewności obrotu prawnego w takiej sytuacji pożądane jest wydanie decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w warunkach określonych w art. 37 ust. 1 Pb, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa (zob.: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2585/02 - dost. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, oraz powołane tam: Jerzy Siegień "Prawo budowlane", Warszawa 2002; wyrok NSA z dnia 13 maja 1997 r., sygn. akt IV SA 366/96; Anna Ostrowska (w:) "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 9 do art. 37). Zaznaczyć zatem trzeba, że postępowanie, które poprzedza wydanie przedmiotowej decyzji, stanowi wprawdzie odrębne postępowanie administracyjne zmierzające do merytorycznego rozstrzygnięcia, jednak rozstrzygnięcie to ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i sprowadza się tylko do badania przesłanek wygaśnięcia decyzji, to jest przede wszystkim, czy budowa została w ogóle rozpoczęta. W niniejszej sprawie organy obu instancji, wydając podważane przez stronę skarżącą decyzje na podstawie art. 37 ust. 1 Pb, oparły poczynione wnioski co do wskazanej wyżej przesłanki przede wszystkim na okolicznościach ustalonych przez organ nadzoru budowlanego, który w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdził, że w lokalizacji w której miał zostać wzniesiony nośnik reklamowy zgodnie z pozwoleniem na budowę udzielonym decyzją Prezydenta 2012 r. , żadna budowa nie została rozpoczęta. Strona skarżąca natomiast stoi na stanowisku, że nośnik reklamowy na budowę którego powyższe pozwolenie zostało wydane, został wybudowany tyle, że niezgodnie udzielonym pozwoleniem, co jednak nie jest równoznaczne z brakiem rozpoczęcia robót budowlanych. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie rację należało przyznać Wojewodzie, który nie uwzględnił argumentacji odwołania, powielonej następnie w rozpoznawanej skardze. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżąca Spólka utożsamia obiekt którego realizacja miała nastąpić na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przedmiotową decyzją z 29 marca 2012 r., z istniejącym nośnikiem reklamowym, który wprawdzie posadowiony jest na tej samej działce, jednak w innym miejscu niż to, które zostało objęte przedmiotowym pozwoleniem. Powyższa kwestia była już badana przez organy nadzoru budowlanego które zakwalifikowały istniejący obiekt jako samowolę budowlaną i ostatecznym postanowieniem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2025 r. ,nr 290/2025, jego budowa została wstrzymana na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Pb. Co więcej, postanowienie to stało się przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 363/25 – choć nieprawomocnym - skargę Spółki oddalił, a tym samym uznał za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa poczynione w tej sprawie ustalenia, które następnie stały się podstawą rozstrzygnięcia kontrolowanego w niniejszej sprawie. Sąd orzekajacy w niniejszej sprawie ustalenia te podziela. Wynika z nich, że istniejący nośnik reklamowy, który zdaniem Spółki został zrealizowany na podstawie decyzji z 29 marca 2012 r., został w rzeczywistości wzniesiony w latach 2006-2009, a więc przed datą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto lokalizacja tego nośnika jest zgoła odmienna od tej, której dotyczyło pozwolenie - znajduje się bowiem w południowo-zachodniej części opisanej wyżej działki przy ul. [...] we W. Obiekt, który miał zostać zrealizowany na podstawie ww. pozwolenia na budowę, był zaś przewidziany w części północno-wschodniej. Sąd zatem podtrzymuje stanowisko zajęte w powołanym wyżej wyroku, że prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że istniejący nośnik reklamowy nie może być utożsamiany z tym, który miał zostać wzniesiony na podstawie decyzji z 29 marca 2012 r. To z kolei prowadzi do konkluzji, że obiekt, na budowę którego pozwolenie zostało udzielone, w rzeczywistości nie został wybudowany. Poza tym należy zgodzić się z Wojewodą, który zaakcentował brak dokumentów i informacji do przedłożenia których Spółka została wezwana przez organy nadzoru budowlanego. Strona skarżąca nie posiadała ani dziennika budowy, ani informacji o kierowniku budowy czy o wykonawcy nośnika, a więc kluczowych danych i dokumentów wymaganych przepisami prawa. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 42 ust. 1 Pb w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., inwestor był obowiązany zapewnić: objęcie kierownictwa budowy (rozbiórki) lub określonych robót budowlanych oraz nadzór nad robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Zaś na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 1 Pb, kierownik budowy zobligowany był do prowadzenia dziennika budowy. To właśnie ten dokument jest w pierwszej kolejności przedmiotem analizy organu rozstrzygającego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę. Warunkiem stwierdzenia wygasnięcia decyzji o pozwolenie na budowę jest w istocie upływ czasu pomiędzy poszczególnymi działaniami inwestora podejmowanymi w toku proesu budowlanego. Odzwiercielnie działań podjemowanych w trakcie budowy następuje zaś, poprzez wpisy w dzienniku budowy wskazujące rozpoczęcie budowy i kolejne czynności oraz daty ich podjęcia. Z powyższego wynika zatem, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 37 ust.1 Pb głównym I zasadniczym dowodowem po który powinien sięgnąć organ – a jednoczesnie który powinna przestawić zainteresowana strona - jest dziennik budowy, któremu nadano rangę stosunkwo silnego środka dowodowego. Tym samym dziennik budowy jest podsatwoym materiałem dowodowym dla zbadania przeslanek ewentualnego wygaśnięcia pozowlenia na budowę. Nie jest to wprawdzie “dokumnt urzędowy" w rozumeiniu kpa, tylko document prywatny , niemniej jego prowadzenie powierzone jest osobie posiadającej stosowne uprawnienia i ponoszące z tego tytułu odpowiedzialność zawodową i karną (tak NSA w wyroku z dnia 12 marca 2024 r. II OSK 1745/21 CBOSA). Powyższe nie oznacza oczywiście, że nie jest możlwie przeprowadzenie innych dowodów niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 kpa). Z tego też powodu – wobec braku dziennika budowy, którego skarżąca nie posiada - organy w niniejszej sprawie prawidłowo uwzględniły całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie samowoli budowlanej, w tym protokół kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 8 kwietnia 2024 r., z tórego wynikało, że w miejscu zaplanowanej lokalizacji dla nośnika reklamowego, który miał zostać wybudowany na podstawie pozwolenia udzielonego decyzją z 2012 r. brak jest jakichkolwiek śladów rozpoczęcia budowy. Odnośnie oświadczenia, na które strona skarżąca się powołuje w skardze, które zostało złożone 4 września 2024 r. przez T. P. będącego - jak wynika z opisu na pieczątce - pełnomocnikiem spółki, to stwierdzić należy, że poświadcza ono tylko, że nośnik reklamowy został postawiony niezwłocznie po uprawomocnieniu się przeedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę . Niewątpliwie jest to dowód w sprawie, który podlega ocenie, jednak zaznaczyć trzeba, że na podstawie art 80 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest do oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Oświadczenie T. P. nie znajduje natomiast żadnego potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Trudno bowiem przyjąć,że nośnik rekamowy posadowiony w innym miejscu niż wskazane w pozowleniu na budowę wybudowany został na podstawie tego pozwolenia. Niewątpliwie zatem przedmiotowe oświadczenie stoi w opozycji do stanu faktycznego stwierdzonego przez PINB podczas kontroli, z której protokół zasadniczo stanowi dowód kluczowy w sprawie. Nadto z ośwaidczenia tego nie wynika z czego osoba je skąłdająca czepie wiedzę co do okoliczności dotyczących stanu z 2012 r. Z tych też względów nie można przyjąc aby przedmiotowe oświadczenie, podważało materiał dowodowy zebrany przez PINB a przyjety w ninieszym postępowaniu, oraz aby mogło miec skutki równznaczne z wpisami o oświadczeniami umieszanymi w dzienniku budowy. Wobec tak poczynionych ustaleń faktycznych Sąd uznał, że organy obu instancji właściwie zinterpretowały przepis art. 37 ust.1Pb uznajac, że istnieją podsatwy do stwierdzenia, wygaśnięcia pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z 29 marca 2012r. Od dnia ostateczności tej decyzji do dnia stwierdzenia podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB, że w miejscu planowanej inwestycji nie rozpoczęto jakichkolwiek robót budowlanych, upłynęło bowiem 12 lat. Wskazać także trzeba, że powyższe unormowanie jest materialnoprawną podstawą decyzji o wygaśnięciu pozwolenia na budowę, natomiast podstawą procesową jest przepis art. 162 § 1 pkt 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z art. 162 § 1 kpa należy - obok uchylenia lub zmiany decyzji (art. 154, 155 kpa), wywłaszczenia prawa gdzie pozbawia się stronę »dobrze» nabytego prawa (art. 161 kpa) oraz uchylenia decyzji wydanej z zastrzeżeniem dopełnienia czynności (art. 162 § 2 kpa) - do środków nadzwyczajnych umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznych ze względów celowościowych. Mieści się zatem w grupie tych środków prawnych, które służą administracji publicznej do kontroli decyzji na etapie ich wykonywania, przy czym wzorca czynności kontrolnych trzeba poszukiwać w "przedmiotowości" decyzji. "Przedmiotowość" decyzji należy rozumieć jako pozostawanie aktu w obrocie prawnym w wymiarze materialnym, a więc w takim, który pozwala na jej stosowanie przez adresata oraz inne podmioty, wobec których wywołała skutki prawne, jak i przez organ administracji, który z decyzji tej czerpie pewne uprawnienia, ale też obowiązki (zob. wyroki NSA: z 29 lipca 2025r., sygn. akt II OSK 1418/24 i z dnia 17 marca 2026 r., sygn.akt II OSK 2648/24 dost. jw.). Zaznaczyć także trzeba, że beprzedmiotowośc decyzji może mieć wymiar podmiotowy i przedmiotowy. W pierwszym przypadku decyzja będzie bezprzedmiotowa, gdy podmiot którego decyzja dotyczy utraci wymagane kwalifikacje (zdolność do bycia podmiotem praw I obowiązków) lub gdy przestanie istnieć. W drugim przypadku bezprzedmiotowość decyzji będzie następstwem przestania istnienia przedmiotu zawartego w rozstrzygnięciu deczyji – czyli przedmiotu stosunku administracyjnoprawnego. Przedmiotem tym są zawsze uprawnienia i obowiązki podmiotów stosunku prawnego. Bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym wystąpi więc gdy przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia w postaci praw I obowiazków stron, czyli gdy nastąpi ustanie (w tym na skutek braku mozliwośći realziacji) praw i obowiązków wynikających z decyzji. Przepis art. 162 § 1 kpa z natury rzeczy, dotyczy decyzji, które nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożlwie) albo decyzji które są w trakcie wykonywania lub wykonane zostały w części ale dlasze ich wykonanie uznane zostało za bezprzedmiotowe (NSA w postanowieniu z dnia 20 wrzesnia 2012 r. II OSK 2025/12 CBOSA). Konsekwentnie, skoro w niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wykonana, zaistniały przesłanki z art. 37 ust. 1 Pb, które skutkowały wygaśnięciem z mocy prawa decyzji z 29 marca 2012 r., tym samym, materialnie stała się ona bezprzedmiotowa. Co za tym idzie, organy prawidłowo powołały art. 162 § 1 pkt 1 kpa jako procesową podstawę wydanych decyzji. Poza tym strona skarżąca, zarzucając naruszenie tego przepisu, nie wyjaśniła, na czym to naruszenie miało polegać, skupiając się wyłącznie na wykazaniu braku podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 Pb w niniejszej sprawie. Reasumując Sąd nie stwierdził naruszeń zarówno procesowych, jak i materialnych, które zgodnie z art. 145 § 1 I § 2 p.p.s.a warunkowałyby uchylenie zaskarżonego aktu., Decyzja Wojewody została wydana zgodnie z przepisami procesowymi, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, na podstawie którego zasadnie stwierdzone zostały przesłanki z art. 37 ust. 1 Pb. Wobec powyższego Sąd działjac zgodnie z art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.