II SA/Wr 554/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi K. H. na decyzję Burmistrza Miasta Piechowice z dnia 30 maja 2023 r. Nr RN.6830.9.2022/2023 w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 26 czerwca 2023 r. rozszerzonym następnie pismem z 10 grudnia 2023 r. K. H. (dalej: skarżący, strona skarżąca) zakwestionował decyzję Burmistrza Miasta Piechowice z 30 maja 2023 r. (nr RN.6830.9.2022/2023) w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] położonej w P. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] i nr [...] obręb [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1752) - dalej "p.g.i.k.", wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W art. 33 ust. 3 p.g.i.k. wskazano natomiast, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Co istotne decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości jest przykładem spraw podlegających trybowi administracyjnemu dla której przewidziana została droga sądowa. Należy jednak podkreślić, że choć przedmiotem rozpoznawanej skargi jest akt z zakresu administracji publicznej, powyższe unormowanie (podobnie jak treść art. 34 ust. 2 p.g.i.k.) jednoznacznie określa sposób zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Niedopuszczalność odwoływania się od przedmiotowej decyzji na ogólnych zasadach, a w następstwie możliwość jej zaskarżenia do sądu administracyjnego wynika wprost z regulacji ustawowej. Przepis art. 33 ust. 3 p.g.i.k., jako przepis szczególny nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Niezależnie jednak od powyższego, wymaga zaznaczenia, iż sąd powszechny jest właściwy we wszystkich sporach o własność, a więc także i o granice będącej przedmiotem własności nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 497/98, publ. CBOSA). Zatem przyznanie stronie uprawnienia do żądania przekazania sprawy o rozgraniczenie nieruchomości sądowi powszechnemu wyłącza możliwość wniesienia odwołania w trybie postępowania administracyjnego, a także ewentualnego złożenia skargi do wojewódzkiego sadu administracyjnego. Bowiem wobec takiego unormowania nie jest dopuszczalne stosowanie innych sposobów zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, niż te które przewiduje ustawa. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.