II SA/Wr 491/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania postanawia: odrzucić skargę.

Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r., wyznaczonej w sprawie ze skargi M. P., na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania skarżący złożył do akt sprawy pismo wskazując, iż stanowi ono skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania. Zaskarżone postanowienie SKO w L. z dnia z dnia [...] r. Nr [...] odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 grudnia 2017 r. wraz z pouczeniem, iż strona niezadowolona z rozpatrzenia sprawy może w terminie 7 dni wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ze wskazanych przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na postanowienie, która nie podlega już zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji poprzez zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co wynikać musi z przepisów szczególnych. Oznacza to zatem, że w sprawach, w których od postanowienia organu pierwszej instancji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko postanowienie wydane w następstwie rozpoznania takiego wniosku. Tym samym niedopuszczalne w realiach badanej sprawy było zaskarżenie opisanego w sentencji postanowienia bezpośrednio do tut. Sądu z pominięciem wyczerpania administracyjnego toku instancyjnego, o czym to został poinformowany skarżący. Organ pouczył go bowiem w treści wydanego rozstrzygnięcia, że środkiem przy pomocy, którego mógł zaskarżyć podjęte rozstrzygniecie jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżący zaskarżył pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie, to tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.