II SA/Wr 395/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.i M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne postanawia: oddalić wniosek.

D.W., M.W., M.W. i J.W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne W dniu 16 lipca 2014 r. D. i M. W. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z treścią przepisów z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przywołanego przepisu wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne przedmiotem zaskarżenia do Sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji poza przypadkami określonymi w art. 127 § 3 KPA, w których zachodzi tożsamość właściwego organu. Przepis art. 52 § 1 i 2 statuuje zatem zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organów odwoławczych, a nadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji przyjęcie przedstawionej zasady powoduje, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na postanowienie wydane w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nie jest rozstrzygnięciem ostatecznym, gdyż przysługuje od niej środek zaskarżenia, tj. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej zatem sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności z wcześniej powołanego art. 247 p.p.s.a., która odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Skoro zatem warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu jest wykorzystanie trybu administracyjnego, to uznać należy, że w sytuacji zaniechania spełnienia tegoż warunku, w stosunku do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy zastosowanie znajduje przepis z art. 247 p.p.s.a. stanowiący o niedopuszczalności przyznania prawa pomocy w razie oczywistej bezzasadności skargi. Powyższa regulacja normatywna może bowiem znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 cyt. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 ). Mając zatem powyższe na uwadze, należało zatem orzec jak w sentencji postanowienia.