II SA/Wr 284/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi D. G. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu D. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300,00 zł (trzysta złotych).

D. G. (dalej jako skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. Rady Miejskiej w M. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu D. kwestionując ją w części tj. w zakresie § 21 pkt 2 i pkt 3 tiret 2. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przy uchwalaniu aktu: 1/ art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. tj. z 2024 r. poz. 1130, z późn. zm., dalej w skardze zwaną u.p.z.p), przez jego niezastosowanie i zaniechanie wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne, nieprzeprowadzenia konsultacji społecznych w zakresie dopuszczenia do możliwości budowy biogazowni w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i w konsekwencji dopuszczenia do budowy instalacji potencjalnie oddziałującej na środowisko oraz pogorszenia warunków bytowych oraz majątkowych osób w tym skarżącej znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie biogazowni; 2/ art. 1 ust. 2 pkt 1a, pkt 7 i pkt 11 u.p.z.p, przez ich niezastosowanie i pominięcie interesu jednostki i zaniechanie analizy interesu publicznego w zakresie dopuszczenia budowy biogazowni i w konsekwencji przy tak uchwalonym planie ingerencji w prawo własności polegające na spadku wartości nieruchomości przylegających do biogazowni. Zaniechania przeprowadzenia konsultacji społecznych związanych z dopuszczeniem do budowy biogazowni znajdującej się na nieruchomościach bezpośrednio sąsiadujących z zabudową mieszkaniową miejscowości D. oraz faktyczną możliwością oddziaływania biogazowni na środowisko naturalne, immisje gazów zanieczyszczających powietrze atmosferyczne. Dopuszczona do budowy zaskarżonym planem miejscowym instalacja biogazowni wpływa na naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju, dając prymat jedynie realizacji interesów gospodarczych podmiotu prowadzącego już na nieruchomościach działalność związaną z hodowlą drobiu; 3/ art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p, przez jego nieuwzględnienie w podjętej uchwale i dopuszczenie możliwości budowy biogazowni na terenie przylegającym do nieruchomości skarżącej - czyli naruszenie ochrony interesu i własności. 4/ art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p, przez jego niezastosowanie i nie wskazanie gabarytów biogazowni, oraz nie określenie strefy izolacyjnej związanej z oddziaływaniem na budynki i sąsiedztwo związane z mieszkalnictwem. Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 21 pkt 2 i pkt 3 tiret drugie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, między innymi, że plan miejscowy w zaskarżonej części narusza interes prywatny i na pewno nie jest związany z jakąkolwiek kontynuacją funkcji publicznych dla tego terenu. Budowa biogazowni nie może zostać zaliczona do realizacji celów publicznych mających prymat nad realizacją celów prywatnych. Dopuszczenie budowy biogazowni na działce bezpośrednio przylegającej do zwartej zabudowy mieszkaniowej w sposób oczywisty narusza interes i prawo własności osób na które lokalizacja biogazowni będzie oddziaływać bezpośrednio. Skarżąca zwróciła uwagę, że gmina nie wywiązała się z obowiązku ustalenia w planie wszystkich parametrów wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p - nie określiła gabarytów dopuszczonej biogazowni. Mając na uwadze, że wnioskodawca planuje docelowo instalację o mocy [...]MW, skarżąca stwierdziła, że taka wielkość planowanej biogazowni i brak określenia w zaskarżonej części planu jej maksymalnej wielkości i gabarytów może prowadzić do naruszenia prawa jej własności. W konsekwencji także, przez dopuszczenie instalacji potencjalnie istotnie oddziałującej na środowisko prowadzić będzie do pogorszenia warunków bytowych oraz majątkowych osób, w tym skarżącej, znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie biogazowni. Na poparcie przytoczonych argumentów wywiedzionych w niniejszej skardze i uzasadnieniu do niej, należy wskazać fakt, że mieszkańcy wsi D., 67 osób, złożyli w dniu 04 marca 2025 r. petycję do Burmistrza Miasta i Gminy oraz radnych Rady Miejskiej w M., w której wyrazili swój zdecydowany sprzeciw wobec planowanej inwestycji budowy biogazowni, uznając ją jako zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa mieszkańców wsi oraz jej okolic. Skarżąca również była sygnatariuszką wyżej wskazanej petycji. Wykazując interes prawny w zaskarżeniu niniejszej uchwały skarżąca podała że jest właścicielem nieruchomości zapisanej w podanej księdze wieczystej, która to nieruchomość graniczy z nieruchomością oznaczoną w planie miejscowym jako [...]RU, [...]RU. W związku z tym uznaje, że ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały w określonej na wstępie części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie stwierdzając, że zgadza się z jej zarzutami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Podstawą prawną wniesienia skargi na akt prawa miejscowego stanowiony przez organ gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), dalej u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie ww. przepisu umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Z powyższego wynika, że podmiotowość wnoszącego skargę w postępowaniu z art. 101 ust.1 u.s.g. kształtuje się odmiennie niż w innych postępowaniach w sprawie sądowoadministracyjnej, gdyż podstawą legitymacji skargowej jest nie tylko istnienie, posiadanie przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, lecz także naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Powinnością sądu na wstępnym etapie postępowania jest zatem ocena, czy wnoszący skargę wykazał naruszenie własnego, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia. Na tym etapie sąd nie bada natomiast zasadności wniesionej skargi w kontekście podniesionych w niej zarzutów naruszenia uchwałą przepisów prawa np. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały ma znaczenie dla wyniku rozstrzyganej merytorycznie sprawy, co następuje w wyniku rozpoznania skargi. Kwestii "naruszenia interesu prawnego" nie należy więc utożsamiać z "naruszeniem prawa". Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi i wówczas sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). W orzecznictwie ustalono, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes prawny to interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). Co istotne interes prawny musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczą związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, CBOSA) a nie przyszły i potencjalny. Przyjmuje się także, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidulanym interesem prawnym lub uprawnieniem ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wykazanie naruszenia interesu prawnego wymaga więc od strony skarżącej udowodnienia, że jego uprawnienia lub obowiązki zostały zmodyfikowane przez zaskarżony akt. Powyższe prowadzi do wniosku, że naruszenie interesu prawnego strony wnoszącej skargę na uchwałę gminy musi być bezpośrednio związane z postanowieniami tejże uchwały. Chodzi więc o ustalenie, że zakres przedmiotowy zaskarżonej uchwały wywołuje negatywne skutki prawne w sytuacji skarżącej bowiem nakazuje, zakazuje czy określa granice dozwolonego zagospodarowania. Skutkuje to ograniczeniem przysługującego jej prawa własności do posiadanej nieruchomości, w tym do jej zagospodarowania czy też korzystania z niej w przewidziany sposób. W konsekwencji, w odniesieniu do uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia można mówić tylko wtedy, gdy w wyniku wprowadzenia danego planu miejscowego nastąpiła zmiana przeznaczenia albo uwarunkowań dotyczących działki należącej do skarżącego podmiotu. Chodzi zatem o przypadki, gdy w efekcie wprowadzenia planu miejscowego następuje modyfikacja dopuszczanego dotychczas sposobu korzystania z nieruchomości, wprowadzenie dla niej określonych zakazów albo ograniczenie istniejących uprawnień skarżącego mających oparcie w przepisach szczególnych. Zbadanie interesu prawnego w kontekście art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga także sprawdzenia, czy postanowienia planu naruszają interes prawny lub uprawnienia skarżącego w sposób bezpośredni i realny. Przymiot strony w postępowaniu zainicjowanym skargą wniesioną w trybie art. 101 ust.1 u.s.g. przysługuje wyłącznie podmiotowy którego uprawnienie lub interes zostały naruszone przed wniesieniem skargi. Omawiany przepis nie przyznaje legitymacji skargowej podmiotom których uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem w wyniku wejścia w życie postanowień danego aktu. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony a zaskarżoną uchwałą musi więc istnieć w dacie wnoszenia skargi a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci konkretnego a nie tylko hipotetycznego ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu, konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Przyjmuje się, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zasadniczo są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W tym przypadku źródłem naruszenia interesu prawnego może być więc jedynie bezpośrednie oddziaływanie przepisu planu na nieruchomość skarżącego (np. zmiana przeznaczenia nieruchomości stanowiącego własność podmiotu skarżącego, wprowadzenie na niej zakazów ograniczających zabudowę). Co do zasady nie jest także wykluczone kwestionowanie postanowień planu miejscowego dotyczących nieruchomości stanowiących przedmiot własności innych osób. Przyjmowane w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu mogą bowiem pozostawać w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości chronionymi przepisem art. 140 k.c. jak też przepisami art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Ustalenia planu dotyczące sposobu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości sąsiednich mogą zatem naruszać interes prawny właściciela nieruchomości, jeżeli będą miały wpływ na wykonywanie przez niego prawa własności. Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma więc prawo kwestionować postanowienia planu miejscowego, gdy wykaże, że przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu spowoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 743/15, CBOSA). Naruszeniem interesu prawnego może być również takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę, które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności (zob. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2017r., sygn. akt II OSK 1402/17 CBOSA). Przykładem takiego przeznaczenia terenu, które wywołuje, z mocy samego unormowania planu ograniczenia w korzystaniu z terenów sąsiednich, mogą być chociażby normy odległościowe w zakresie inwestowania (odległość zabudowy mieszkaniowej np. od cmentarza, lub określonego obiektu, czy zakładu). W przypadku jednak gdy, gdy postanowienia planu zaskarżone są przez właściciela innej nieruchomości tym bardziej uaktualnia się potrzeba precyzyjnego i konkretnego wykazania, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, jakie uprawnienia wnoszącego skargę poprzez kwestionowane postanowienia planu zostały naruszone. Trzeba mieć też na uwadze, że podmiot wnoszący skargę, może działać tylko w ramach swojego interesu prawnego i nie może kwestionować ustaleń co do obszarów, które nie oddziałują na ten interes, i co do których innym podmiotom uprawnionym przysługuje prawo do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wywodzi swój interes prawny z przysługującego jej prawa własności nieruchomości znajdującej się na terenie objętym skarżonym planem miejscowym. Skarżąca nie kwestionuje jednak postanowień planu odnoszących się do jej nieruchomości, lecz przepisy odnoszące się do nieruchomości sąsiedniej (działki nr [...]) pozostającej we władaniu osoby trzeciej, do której skarżącej nie przysługuje żaden tytuł prawny. Przypomnieć należy, że kwestionowane są postanowienia planu zawarte w § 21 pkt 2 uchwały – czyli ustalenia warunków zagospodarowania i ograniczenia użytkowania terenów RU[...] i RU[...] dopuszczające na tych terenach realizację budynków gospodarczych, inwentarskich i garaży (lit.a ) oraz biogazowni rolniczych, składów i magazynów związanych z obsługą rolnictwa oraz obiektów inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt, za wyjątkiem obiektów i urządzeń związanych z hodowlą zwierząt na futra (lit b), oraz § 21 pkt 3 tiret dwa (powinno być § 21 pkt 3 lit.a tiret 2) – czyli wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania ww. terenów określające maksymalną wysokość zabudowy dla urządzeń i budowli technologicznych związanych z obsługą rolnictwa na 16 m. Skarżąca wskazuje, że ma interes prawny w zaskarżeniu części przedmiotowej uchwały gdyż jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem na którym plan dopuścił wybudowanie biogazowni, który uznaje za obiekt mogący potencjalnie oddziaływać na środowisko. Jej zdaniem dopuszczenie takiej instalacji na działce bezpośrednio przylegającej do zwartej zabudowy mieszkaniowej, w sposób oczywisty narusza interes i prawo własności osób na które lokalizacja biogazowni będzie oddziaływać bezpośrednio. Budowa takiej instalacji spowoduje: 1/ pogorszenie warunków bytowych oraz majątkowych osób, w tym skarżącej, znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie biogazowni, 2/ ingerencję w prawo własności polegającą na spadku wartości nieruchomości przylegających do biogazowni, 3/ możliwe faktyczne oddziaływania biogazowni na środowisko naturalne, immisje gazów zanieczyszczających powietrze atmosferyczne. Oceniając legitymację procesową skarżącej zauważyć trzeba, że jest ona właścicielem nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] położonej na terenie planu. Nieruchomość ta składa się z dwóch działek ewidencyjnych oznaczonych geodezyjnie nr [...] o pow. [...] m2 oraz nr [...] o pow. [...] m2. Powyższe dane potwierdza przedstawiona przez organ informacja z operatu ewidencyjnego sporządzona 27 czerwca 2025 r. Analiza załącznika graficznego do uchwały planistycznej wskazuje, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]MW przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną na którym dopuszczono także funkcję uzupełniającą usług (w podanych kategoriach) oraz realizację budynków gospodarczych i garaży o maksymalnej wysokości 5 m. Z wyjaśnień skarżącej złożonych na rozprawie wynika, że na działce tej znajdują się budynku gospodarcze. Działka nr [...] znajduje się natomiast na terenie [...]R o przeznaczeniu podstawowym tereny rolnicze, na którym wprowadzono zakaz realizacji zabudowy, z wyjątkiem infrastruktury technicznej i urządzeń z nimi związanymi, o ile są one związane z prowadzeniem gospodarki rolnej lub w przypadku, gdy ich realizacja nie wymaga zmiany gruntów na cele nierolnicze, zgodnie z przepisami odrębnymi. Działka ta nie jest zabudowana. Co istotne, obie opisane działki nie graniczą bezpośrednio z objętym skargą terenem [...] RU, który znajduje się w znacznym oddaleniu - oddzielony jest od nich drogą [...] KDR oraz terenem [...] RU. Skarżąca nie wykazała natomiast w jaki sposób ewentualne zainwestowanie terenu [...] RU - zgodnie z kwestionowanymi postanowieniami planu - mogło w bezpośredni sposób oddziaływać na jej prawo własności przez uniemożliwienie albo ograniczenie rozporządzania nieruchomością. Biorąc pod uwagę odległość w jakiej działki skarżącej znajdują się od terenu [...] RU Sąd nie dopatrzył się bezpośredniego odziaływania tego terenu poprzez ograniczenie możliwości zabudowy i zagospodarowania (normy odległościowe) tych działek, czy też korzystania z nich. Teren [...] RU obejmuje zasadniczo w całości działkę nr [...]. Zgodnie z rysunkiem planu graniczy z nim bezpośrednio działka nr [...]. Mając jednak na względzie jej rolnicze przeznaczenie z zakazem zabudowy, trudno dopatrzyć się ograniczeń w korzystaniu z niej w związku z dopuszczeniem na terenie sąsiednim kwestionowanego sposobu zagospodarowania na cele obsługi rolnictwa z dopuszczeniem biogazowni, czy też innych obiektów usług rolnictwa wskazanych w kwestionowanym przepisie. Druga działka należąca do skarżącej - nr [...], nie graniczy bezpośrednio z terenem [...] RU, gdyż oddzielona jest od niego działką nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Skarżąca potwierdziła na rozprawie, że działka ta znajduje się od terenu [...] RU w pewnej odległości. Teren [...] RU obejmuje praktycznie całą działkę nr [...] przy czym, z wyjaśnień skarżącej złożonych na rozprawie oraz z danych ogólnodostępnych znajdujących się na stronach Geoportalu oraz Gogle Earth wynika, że teren [...] RU w części znajdującej się na wysokości działki nr [...] jest już zabudowany budynkami inwentarskimi. W pozostałej części (z którą graniczy częściowo działka nr [...]) tren ten nie jest obecnie zabudowany. Posiłkując się narzędziami dostępnymi na Geoportalu można przyjąć, że działka skarżącej (nr [...]) znajduje się odległości około 25 m od granicy terenu [...] RU w części w której jest on zabudowany. Natomiast odległość tej działki do granic terenu [...] RU w części jeszcze nie zabudowanej wynosi około 83 m. Z dokumentacji przekazanej przez organ administracji (wniosek właściciela działki [...] z dnia 8 grudnia 2021 r. o zmianę dotychczasowych przepisów planu dotyczących tej działki) wynika także, że przed uchwaleniem zaskarżonego planu działka nr [...] w części zabudowanej oznaczona była symbolem RU ( tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych) a w części niezabudowanej oznaczona była symbolem R. Biorąc pod uwagę wcześniejsze przeznaczenie części działki nr [...] na tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych dopuszczającą zabudowę budynkami gospodarczymi, inwentarskimi, stwierdzić należy w tym zakresie sytuacja skarżącej w związku z przeznaczeniem części zabudowanej terenu [...]RU na cele usług obsługi w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych i rybackich i dopuszczeniem na tym terenie budynków inwentarskich i gospodarczych nie uległa zmianie. Także w tym przypadku skarżąca nie wykazała w jaki sposób doszło do naruszenia jej prawem chronionego interesu i uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną, konkretną i prawnie gwarantowaną sytuacją. W skardze wskazano przepisy prawa które zdaniem skarżącej zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, nie udowodniono jednak, że uchwała ta naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę materialnoprawną skarżącej. Należy uznać, że określenie przeznaczenia terenów sąsiednich jako RU z dopuszczeniem na nim kwestionowanej funkcji i zabudowy – przy uwzględnieniu faktu, że strefa ta nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością skarżącej - nie wpływa bezpośrednio na naruszenie interesu prawnego skarżącej. Nie ogranicza jej prawa do zabudowy oraz prawa do dotychczasowego korzystania z nieruchomości (istniejących budynków gospodarczych) – nie powoduje zatem zmian w zakresie uprawnień skarżących, wynikających z tytułu własności do jej działki położonej w granicach planu. Nie narusza istoty prawa jej własności. Biorąc pod uwagę odległość w jakiej znajduje się działka nr [...] od granicy terenu [...] R trzeba stwierdzić, że dopuszczenie na tym terenie urządzeń i budynków technologicznych związanych z obsługą rolnictwa o wysokości 16 m także nie ograniczy skarżącej możliwości zabudowy jej działki i korzystania z niej. Uprawnień właścicielskich w tym zakresie także nie ogranicza fakt, że w planie nie określono gabarytów budynków. Nawet bowiem usytuowanie w odległościach wynikających z przepisów techniczno-budowalnych budynków usługowych, magazynowych i gospodarczych o wysokości do 9 m oraz urządzeń i budowli technologicznych związanych z obsługą rolnictwa o wysokości do 16 m ze względu na oddalenie działki skarżącej od granicy terenu [...]RU nie spowoduje oddziaływania ograniczającego skarżącej prawo do zagospodarowania jej działki (przykładowo ze względu na zacienie, nasłonecznienie, czy wymogi przeciwpożarowe). Nie ograniczy też jej prawa do korzystania z działki. W planie nie wprowadzono ograniczonej strefy użytkowania, która mogła by wpłynąć na ograniczenie prawa własności skarżącej. Kwestionowane ustalenia planu nie odnoszą się do działek skarżącej i nie zawierają regulacji o ograniczeniu jej uprawnień właścicielskich co do rozporządzania i co do zabudowy na jej działce. Nie zachodzi zatem bezpośredni związek pomiędzy ustaleniami planu a ograniczeniem, zmianą czy wykluczeniem przysługujących jej praw (własności) do działek. Skarżąca nadal może wykorzystywać je zgodnie z przeznaczeniem. Brak bezpośredniego sąsiedztwa z terenem [...] RU czyni uzasadnionym stanowisko, że dopuszczone na tym terenie biogazowni nie powoduje bezpośrednio takiego oddziaływania na nieruchomość skarżącej, które pozbawiałoby ją możliwości korzystania z nieruchomości przez jej zabudowę lub użytkowanie (modyfikowałby przysługujące jej prawo). Naruszenia interesu prawnego nie usprawiedliwia również powoływanie się na możliwy, zdaniem skarżącej, spadek wartości ich nieruchomości w przypadku realizacji zabudowy na sąsiednich działkach. Tak skonstruowany zarzut może świadczyć nie o naruszeniu interesu prawnego, lecz faktycznego. Natomiast wskazywane przez skarżącą oddziaływanie w postaci immisji (odziaływanie na atmosferę) należy kwalifikować jako potencjalne zagrożenie, które w chwili wniesienia skargi nie występuje. Potencjalne immisje emitowane przez planowaną zabudowę głównie w postaci biogazowni rolniczej czy też budynków inwentarskich nie świadczą o bezpośrednim, realnym i konkretnym ograniczeniu prawa własności skarżącej. Potencjalne zagrożenie nie jest wystarczające dla wykazania naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Także podnoszone pogorszenie parametrów związanych z ochroną środowiska w pobliżu nieruchomości skarżącej poprzez zwiększenie w przyszłości zanieczyszczenia powietrza nie świadczy o naruszeniu postanowieniami planu jej interesu prawnego bowiem to negatywne oddziaływanie ma charakter potencjalny i przyszły a nie rzeczywisty i aktualny. W podobnych kategoriach hipotetycznych zagrożeń należy rozważać obawy skarżącej co do możliwości powstania instalacji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ze względu na wskazywaną moc biogazowi [...]MW). Uzupełniająco wskazać można, że lokalny prawodawca wykluczył na terenie planu lokalizację przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zabezpieczył także interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich postanowieniem o ograniczeniu zasięgu uciążliwości dla środowiska wszelkiej prowadzonej działalności gospodarczej w terenie objętym planem do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Reasumując, konkretne obawy skarżącej związane z planowanym zagospodarowaniem to: możliwość pogorszenia warunków bytowych – co wiąże się z omówioną już wcześniej kwestią immisji i pogorszenia parametrów ochrony środowiska; pogorszenie warunków materialnych w związku ze spadkiem wartości nieruchomości, oraz powstanie budynków i budowli mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko bez ograniczenia ich gabarytów. Zdaniem Sądu są to jednak ogólne i przyszłe obawy powiązane z planowanym zagospodarowaniem ale nie wpływają one obecnie (w dacie wniesienia skargi) i konkretnie na posiadane przez skarżącą prawo własności do którego nie odnoszą się powyższe ustalenia. Nie dochodzi więc do naruszenia jej interesu prawnego postanowieniami planu. Oczywistym jest, że każde zagospodarowanie terenu wiąże się z określonymi – większymi lub mniejszymi uciążliwościami. Jeżeli jednak te uciążliwości nie mogą przybrać postaci przekraczającej ustawowe normy, to brak jest podstaw do twierdzenia, że za pośrednictwem norm planu naruszone są prawne (nie faktyczne) interesy (uprawnienia) skarżącej. Zagrożenia wskazywane przez skarżącą mogą się zmaterializować w przyszłości, kiedy kwestionowana zabudowa powstanie, ale obecnie takie wnioski są nieuzasadnione. Nie można bowiem wykluczyć, że pomimo dopuszczonej w pewnym sąsiedztwie zabudowy obsługi rolnictwa zostaną na etapie projektu budowlanego przewidziane takie rozwiązania techniczne, że inwestycja nie będzie miała jakiegokolwiek negatywnego wpływu na prawo własności skarżącej. Jedynie potencjalny charakter naruszeń interesu prawnego prowadziłby do uznania legitymacji skargowej każdego właściciela sąsiedniej nieruchomości, bo zawsze można by wskazać przyszły negatywny wpływ danego zagospodarowania. Naruszenie interesu prawnego ma być interpretowane jako naruszenie rzeczywistego, konkretnego i aktualnego interesu prawnego, ściśle bowiem ochronie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma podlegać tylko ten podmiot, któremu uchwała już teraz, indywidualnie i w sposób rzeczywisty ogranicza jego prawo np. prawo własności. Kwestie oddziaływania przyszłych inwestycji opartych na ustaleniach planu oraz wpływu takiego oddziaływania na interes prawny skarżącej mogą być przedmiotem postępowań indywidualnych, regulujących udzielanie akceptacji organów administracji publicznej dla przedsięwzięć opartych obecnie na przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także postępowań indywidualnych, regulujących udzielanie akceptacji organów administracji publicznej dla projektów inwestycyjnych, opartych obecnie na przepisach z zakresu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - o ile takie postępowania zostaną wszczęte - a nie na etapie uchwalenia planu miejscowego. Oparta na normach planu zabudowa będzie musiała spełniać wszelkie unormowania z zakresu ochrony środowiska. Nie będzie mogła naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich. Obecnie taki wymóg wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przewidziane w tych przepisach obowiązki inwestorów mają, między innymi, zabezpieczać interesy właścicieli sąsiednich działek. Natomiast źródłem interesu prawnego, legitymującego właścicieli działki sąsiedniej, nie może być perspektywa potencjalnych i przyszłych uciążliwości, jakie może nieść za sobą, co należy podkreślić, również potencjalna i przyszła zabudowa (por. NSA w postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2025 r. II OSK 1511/25, CBOSA). Wobec powyższych rozważań stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, że uchwalenie planu i przewidzianego w nim przeznaczenia oraz zagospodarowanie terenu [...]RU i [...]RU będzie miało aktualny, realny i skonkretyzowany wpływ na przysługujące jej prawo własności, tak żeby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia ją tego prawa albo ogranicza ją w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego jej uprawnienia (por. wyrok NSA z 17 lutego 2022 r., I OSK 117/19, LEX nr 3352798 oraz wyrok NSA z 4 marca 2009 r., I OSK 1157/08, LEX nr 594934.). Z planu nie wynika wprost ani pośrednio, że przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości zostanie ponad przeciętną miarę ograniczone lub tym bardziej utracone. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Ponadto, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy, Sąd postanowił zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi.