I SA/Op 491/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant Sekretarz sądowy Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi A. B. i B. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Oleśnie z dnia 17 września 2024 r., Nr IX/42/24 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) stwierdza nieważność § 11 ust. 4 zaskarżonej uchwały, 2) w pozostałym zakresie skargę oddala, 3) zasądza od Gminy Olesno na rzecz skarżących A. B. i B. B. solidarnie kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A. B. i B. B. (dalej jako: "strona skarżąca", "skarżąca") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Oleśnie (dalej jako: "Rada") z dnia 17 września 2024 r., Nr IX/42/24, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Starym Oleśnie i w Wojciechowie (Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego z 2024 r. poz. 2385 - dalej jako: "Plan", "Plan miejscowy", "Uchwała"). Strona skarżąca, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, z późn. zm. - dalej jako: "u.s.g.") złożyła w dniu 9 czerwca 2025 r. (data wpływu do Sądu 1 lipca 2024 r.) skargę na opisany we wstępie akt prawa miejscowego w części tekstowej oraz graficznej, w jakiej wprowadza on kwestionowane w skardze zakazy i ograniczenia dotyczące terenu działki nr a, obręb S., gmina O. W skardze, zaskarżonej części Planu miejscowego, zarzucono naruszenie: art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady proporcjonalności; art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (skarżąca nie wskazała jaki stan prawny ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznaje za miarodajny w sprawie, ale Sąd ustalił, że jest to stan na dzień 23 września 2023 r., czyli Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm. - dalej jako: "u.p.z.p." - o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia wyroku) poprzez nieuwzględnienie i ograniczenie prawa własności skarżącej bez uzasadnionej potrzeby oraz art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sprzeczność z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Olesno przyjęte uchwałą Rady Nr LXXI/522/23 z dnia 28 lutego 2023 r. (dalej jako: "Studium"). Tak sformułowane zarzuty skierowano przeciwko postanowieniom Uchwały wprowadzającym: zakaz realizacji zakładów o dużym i zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (por. § 11 ust. 2 Uchwały); zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi z przewidzianymi w tym zapisie wyjątkami (por. § 11 ust. 3 Uchwały); klasyfikację ochrony akustycznej dla terenu 1UT-UG-US - jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (por. § 11 ust. 4 Uchwały); maksymalną wysokości zabudowy 12 m (por. § 26 ust. 3 pkt 2 lit. 3 Uchwały); strefę zieleni izolacyjnej, na działce należącej do skarżącej, od strony terenów o funkcji turystycznej, gastronomicznej, sportu i rekreacji (por. § 9 w zw. z § 3 pkt 4 w zw. z § 4 pkt 5 Uchwały wraz z graficznym jej przedstawieniem na rysunku Planu). Wyjaśniono w skardze, że ww. zakazy i obostrzenia winny zostać uzasadnione szczególnymi okolicznościami, czy jakimkolwiek interesem publicznym. Prawodawca lokalny tego nie wykazał. Teren działki nr a, objęty symbolem planistycznym 2PP-PS, jest położony na obszarze określonym w Studium symbolem AG (tereny aktywności gospodarczej). Jego podstawowym przeznaczeniem wg Studium jest: produkcja, składy i magazyny. Na terenach tych dopuszcza się prowadzenie działalności przemysłowej i innych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Plan zakazując takiej działalności jest sprzeczny z Studium. Wskazano w skardze, że podjęcie Uchwały nastąpiło w sposób nieuwzględniający istoty prawa własności oraz wymagań ładu przestrzennego i zasady proporcjonalności w zakresie korzystania z władztwa planistycznego. W Planie, dla terenów sąsiednich oznaczonych symbolem 1UT-UG-US, wprowadzono klasyfikację ochrony akustycznej jak dla terenów rekreacyjno - wypoczynkowych. Jest ona oderwana od ich aktualnego przeznaczenia oraz przeznaczenia terenu działki skarżącej oznaczonej symbolem 2PP-PS. Nadto na terenie działki skarżącej nr a umiejscowiono strefę zieleni izolacyjnej, która ogranicza zagospodarowanie terenów jej nieruchomości. Zapisy te uniemożliwiają realizację niektórych przedsięwzięć gospodarczych planowanych do zrealizowania na terenie oznaczonym symbolem 2PP-PS. Powyższe winno skutkować - zdaniem skarżącej - stwierdzeniem nieważności Uchwały w części graficznej oraz tekstowej - w odniesieniu do obostrzeń dotyczących terenu działki nr a, obręb S. gmina O. - stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz przyznaniem, na rzecz skarżącej, od organu, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych - stosownie do art. 200 p.p.s.a. Organ, w odpowiedzi na skargę z dnia 23 czerwca 2025 r., wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części i z innych powodów niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Na zakres rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej rzutuje w pierwszej kolejności kryterium podmiotowe - kryterium legitymacji do skutecznego złożenia skargi. Legitymację tę określa art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga wniesiona została właśnie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., który w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie w jego aktualnym brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w jego obecnym brzmieniu stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Aktualnie, inaczej niż przed ww. nowelizacją, nie jest też wymagane uprzednie spełnienie przez skarżącego warunku bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i zachowania w związku z tym określonego terminu do wniesienia skargi. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje związek między jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą. Związek ten musi polegać na tym, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Naruszenie interesu prawnego oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2859/14). Musi mieć ono charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia jego naruszenia. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą zatem naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Ten z kolei może wynikać m.in. z prawa własności, którego granice wyznacza art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 - dalej jako: "k.c.") W tych też granicach przyjąć należy, że każda regulacja zawarta w planie miejscowym, wprowadzająca zakaz określonego wykorzystywania nieruchomości lub prowadząca w inny sposób do ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich chronionych art. 140 k.c. Naruszenie postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nie polega na tym, że uchwalony plan "dokonuje zaboru czegokolwiek z nieruchomości właściciela", lecz na tym, że wpływa na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności. Naruszenie interesu prawnego nie polega więc na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia, możliwości prawnej), ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna nie będzie mogła być realizowana (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 29 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 189/23 i przywołane w nim judykaty). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że bezspornie stronie skarżącej przysługuje prawo własności nieruchomości położonej w obrębie S., gmina O., oznaczonej geodezyjnie jako działka: nr a (KW nr [...]), objętej ustaleniem planistycznym 2PP-PS. Graniczy ona bezpośrednio z terenem sąsiednim o ustaleniu planistycznym 1UT-UG-US. Niewątpliwie zaskarżona Uchwała, w zakresie terenu działki nr a, reguluje wprost i bezpośrednio sytuację prawną strony skarżącej jako właściciela nieruchomości objętej tym Planem i jego ustaleniami, które kwestionuje. Jej interes prawny wynika tym samym z przysługującego jej prawa własności nieruchomości, które to prawo podlega ochronie prawnej na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483). Sąd dostrzega także, że skarżąca kwestionuje ustalenie dla 1UT-UG-US w zakresie klasyfikacji ochrony akustycznej ustalonej jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (por. § 11 ust. 4 Uchwały). Nie wykazała przy tym, że ma tytuł prawny do nieruchomości objętej tym ustaleniem. Jest jednak niesporne i ustalone, że działka skarżącej nr a, objęta ustaleniem planistycznym 2PP-PS, graniczy bezpośrednio z terenem sąsiednim 1UT-UG-US. Wprowadzona zaś w § 11 ust. 4 Uchwały dla 1UT-UG-US ochrona akustyczna ma go chronić przed hałasem emitowanym m.in. z terenów produkcji 2PP-PS. Skarżąca będzie więc zobowiązana dostosować/ograniczyć immisję hałasu z zakładów z terenów jej działki nr a na chronione tereny sąsiedni 1UT-UG-US, do poziomu dopuszczalnych prawem wskaźników (jak dla terenów rekreacyjno - wypoczynkowych), pod rygorem wydania decyzji na podstawie art. 115a i art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm. - dalej jako: "Prawo ochrony środowiska"). Oznacza to, że interes prawny skarżącej, w zakresie zaskarżonego § 11 ust. 4 Uchwały, w odniesieniu do nieruchomości skarżącej, został naruszony. Reasumując skarżąca wykazała - stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. - iż zaskarżone postanowienia Uchwały, w zakresie nieruchomości strony skarżącej, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr a (KW nr [...]), naruszają jej interes prawny. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna. Przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy, w spornym zakresie zaskarżenia, Sąd wziął pod uwagę następujące kwestie prawne natury ogólnej. Normatywny wzorzec sądowej kontroli stanowią w sprawie przepisy u.p.z.p. obowiązujące w dacie uchwalenia Planu miejscowego. Sąd dostrzegł, że w toku procedury planistycznej, przed uchwaleniem Planu miejscowego, nastąpiła znacząca zmiana przepisów u.p.z.p. Przepisy u.p.z.p. zostały znowelizowane już z dniem 24 września 2023 r. na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688). Na podstawie jej przepisów przejściowych - art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw należało więc ustalić, które przepisy u.p.z.p. obowiązują w sprawie. Jak wynika z treści dokumentacji planistycznej projekt planu miejscowego został przesłany do opiniowania i uzgodnienia już pismami z dnia 29 marca 2023 r. W związku z tym, w świetle art. 67 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy u.p.z.p. w brzmieniu "dotychczasowym" obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. Nadto posiadanie opisanej powyżej legitymacji do wniesienia skargi samo w sobie nie przesądza jeszcze o tym, że władcza ingerencja organu planistycznego, w tak rozumiany interes prawny, nastąpiła z naruszeniem prawa. Innymi słowy ustalenie, iż doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego przez uchwałę organu gminy, choć stanowi warunek konieczny rozpoznania skargi, to jednak nie jest wystarczające do uwzględnienia skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., tj. do stwierdzenia nieważności uchwały bądź stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem prawa. Ustalenie to pozwala sądowi dokonać oceny zasadności skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa przez kwestionowany akt, zaś uwzględnienie skargi nastąpi wówczas, gdy sąd stwierdzi, że wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Natomiast w przypadku, gdy naruszony został interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach obowiązujących przepisów prawa, sąd skargę oddala (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11). Wyjaśnić też trzeba, że ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania dokonywana jest z uwzględnieniem regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który jako przepis szczególny wyłącza stosowanie art. 91 ust. 1 u.s.g. i określa przesłanki nieważności uchwały podjętej w tym przedmiocie w zakresie węższym niż przypadki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność planu miejscowego w całości lub części powodują istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Dokonywana na tej podstawie sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania celowości, racjonalności czy słuszności przyjętych przez organy gminy rozwiązań planistycznych. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem w zakresie przestrzegania właściwości organów, zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Z treści wskazanej regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, a zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, czyli zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dostrzec przy tym należy, że w obowiązującym w sprawie stanie prawnym ustawodawca zarówno, co do naruszenia zasad, jak i trybu sporządzania miejscowego planu wprowadził jako przesłankę stwierdzenia nieważności - istotność naruszenia. Nie każde zatem naruszenie w tym zakresie będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego, lecz tylko to, które ma charakter istotny czyli znaczący, wpływający na treść uchwały, dotyczący meritum sprawy. Chodzi tu o takie naruszenie prawa, które prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa. Naruszenie istotne to takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. W związku z tym, że część argumentacji skargi oraz odpowiedzi organu na skargę opiera się na braku/istnieniu zgodności planu miejscowego z Studium zauważyć też należy, że studium określa politykę przestrzenną gminy (por. art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (por. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (por. art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Użyty w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami. Z uwagi na różnice w charakterze obu porównywanych aktów, ustalenia planu nie polegają na powtórzeniu zapisów studium. Braku sprzeczności planu z ustaleniami studium nie można utożsamiać z identycznością postanowień obu aktów. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego powinno się postrzegać jako kontynuację zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. W orzecznictwie zwraca się również uwagę, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Stopień tego związania może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2243/20 i powołane tam orzecznictwo). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy. W ocenie Sądu, przy uchwalaniu zaskarżonej Uchwały nie doszło do naruszenia właściwości organów uczestniczących w procesie sporządzania planu miejscowego, ani do istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia. Z przedłożonej dokumentacji planistycznej wynika, że zaskarżona Uchwała poprzedzona zostało uchwałą intencyjną, podjętą na podstawie art. 14 ust. 1- 4 u.p.z.p., a stosownie do wymogów wynikających z zapisów art. 17 u.p.z.p. kolejno podejmowano wymagane czynności planistyczne, w tym gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) oraz związane z uzyskaniem wymaganych opinii i uzgodnień. Z nadesłanych akt planistycznych wynika, że zachowane zostały wszystkie etapy i wymogi postępowania, w tym dotyczące informowania o poszczególnych etapach procedury, rozpatrzenia uwag, czy przeprowadzenia dyskusji. Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p., Plan uchwalono po stwierdzeniu, że nie narusza ustaleń studium, rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 2) i sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (załącznik nr 3), a rysunek planu - stanowiący integralną część uchwały (załącznik nr 1) sporządzono w odpowiedniej skali 1:1 000. Stosownie do powyższego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu jej uchwalenia. Przechodząc do oceny merytorycznej Planu w pierwszej kolejności Sąd rozważył kwestionowane w skardze postanowienia Uchwały w zakresie: - zakazu realizacji zakładów o dużym i zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (por. § 11 ust. 2 Uchwały); - zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi z przewidzianymi w tym zapisie wyjątkami (por. § 11 ust. 3 Uchwały); - ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy 12 m (por. § 26 ust. 3 pkt 2 lit. 3 Uchwały); - umiejscowienia strefy zieleni izolacyjnej od strony terenów o funkcji turystycznej, gastronomicznej, sportu i rekreacji (por. § 9 w zw. z § 3 pkt 4 w zw. z § 4 pkt 5 Uchwały wraz z graficznym jej przedstawieniem na rysunku Planu). Skarżąca kwestionuje te ustalenia, bo wykluczają one realizację, na terenie działki nr a, określonych przedsięwzięć lub ograniczają sposób jej zagospodarowania. W sprawie istota sporu sprowadza się zatem do tego, czy w odniesieniu do terenu działki nr a, ww. zakazy i ograniczenia, naruszają zasady sporządzenia Planu i przepisy prawa w związku z przekroczeniem granic kompetencji planistycznych przez gminę Olesno. W przekonaniu Sądu nie. Z akt administracyjnych wyłania się następujący stan faktyczny sprawy. Nie budzi on wątpliwości Sądu. Zaskarżona Uchwała składa się z części tekstowej stanowiącej jej treść oraz części graficznej, stanowiącej rysunek planu (por. § 1 ust. 1 Uchwały). Załącznikami do Uchwały są m.in. rysunek Planu - załącznik nr 1 do Uchwały, będący integralną częścią Uchwały (§ 1 ust. 2 pkt 1 Uchwały). Według Uchwały załącznik nr 1 zawiera oznaczenia graficzne będące obowiązującymi ustaleniami w zakresie m.in.: linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; stref zieleni izolacyjnej; wymiarowań (podanych w metrach); symboli przeznaczenia terenu (por. § 3 pkt 2, 4, 5 i 6 Uchwały). Według rysunku Planu teren działki strony skarżącej leży w granicach terenu oznaczonego symbolem 2PP-PS, w kolorze fioletowym i opisem w legendzie: Teren produkcji przemysłowej lub składów i magazynów. Od strony północnej i wschodniej teren 2PP-PS graniczy bezpośrednio z terenami oznaczonymi na rysunku: symbolem 1UT-UG-US w odcieniu czerwonym (Tereny usług turystyki lub usług gastronomicznych lub usług sportu i rekreacji), symbolem 1L w kolorze zielonym (Tereny lasu) oraz symbolem 1RZM w kolorze żółtym (Teren zabudowy zagrodowej). Powyższe oznaczenia są wg. legendy obowiązującymi. Na rysunku Planu, w granicach ustalenia 1UT-UG-US, zaznaczono także - informacyjnie - obszar zajęty przez zbiornik rekreacyjno - wypoczynkowy. Zastosowane na rysunku Planu symbole oznaczają, m.in.: 1UT-UG-US - teren usług turystyki lub usług gastronomi lub usług sportu i rekreacji; 2PP-PS - teren produkcji przemysłowej lub składów i magazynów, 1RZM - teren zabudowy zagrodowej, 1L - teren lasu (por. § 5 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 5 Uchwały). Według Uchwały, dla wskazanych w niej terenów, obowiązują łącznie odpowiednie ustalenia: ogólne (zawarte w Rozdziałach 1-6), szczegółowe (zawarte w Rozdziale 7) oraz końcowe (zawarte w Rozdziale 8) (por. § 5 ust. 2 Uchwały). Według części tekstowej Planu, dla terenu 2PP-PS, m.in.: - zakazuje się realizacji zakładów o dużym i zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (por. § 11 ust. 2 Uchwały); - zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi, z wyłączeniem: 1) inwestycji celu publicznego, w tym łączności publicznej; 2) inwestycji związanych z prowadzaniem i funkcjonowaniem ośrodków wypoczynkowych i hoteli, stałych pól kempingowych i karawaningowych, parków rozrywki; 3) zabudowy przemysłowej i usługowej, której kryterium kwalifikacji opiera się na powierzchni zabudowy, zgodnie z przepisami odrębnymi; 4) instalacji do podziemnego i naziemnego magazynowania: paliw, substancji, mieszanin, jako obiektów towarzyszących i wykorzystywanych na potrzeby funkcjonowania głównych form zagospodarowania terenów; 5) instalacji uzbrojenia terenu, w szczególności związanych z odprowadzaniem ścieków i zaopatrzeniem w wodę; 6) budowli hydrotechnicznych w tym urządzeń wodnych (por. § 11 ust. 3 Uchwały); - ustala się przeznaczenie, jako teren produkcji przemysłowej lub składów i magazynów (por. § 26 ust. 1 Uchwały); - w granicach terenu ustala się możliwość lokalizacji: 1) obiektów produkcyjnych, produkcyjno-usługowych, składów, magazynów wraz z częścią biurowo-socjalną, obiektów usługowych; 2) budynków technicznych i gospodarczych, wiat, altan, dojść, dojazdów, zieleni oraz urządzeń infrastruktury technicznej (por. § 26 ust. 2 Uchwały); - ustala się zasady, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: maksymalna wysokość zabudowy - 12,0 m (por. § 26 ust. 3 pkt 3 Uchwały). W części tekstowej Planu zamieszczono postanowienia, co do tzw. strefy zieleni izolacyjnej. Zdefiniowano to pojęcie w słowniczku. Przez strefę zieleni izolacyjnej należy rozumieć pas zieleni urządzonej, o szerokości zgodnej z rysunkiem Planu miejscowego, składający się z nasadzeń drzew i krzewów, w tym również drzew i krzewów zimozielonych, o strukturze gatunkowej i przestrzennej optymalnej do pełnienia funkcji ochronnych przed pyłami, spalinami lub hałasem (por. § 4 pkt 5 Uchwały). Postanowiono, że elementem zagospodarowania przestrzennego wymagającym ukształtowania jest strefa zieleni izolacyjnej od terenów o funkcji turystycznej, gastronomicznej, sportu i rekreacji o szerokości, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego (por. § 9 Uchwały). Strefę zieleni izolacyjnej zaznaczono na rysunku Planu w granicach terenu 2PP-PS. Ciągnie się ona wzdłuż linii rozgraniczającej teren 2PP-PS z terenami sąsiednimi w tym 1UT-UG-US Obejmuje pas terenu, o podanej na rysunku Planu szerokości 5 metrów, oznaczonej w legendzie, jako: Strefa zieleni izolacyjnej. Według części tekstowej Planu dla terenów oznaczonych danym symbolem ustala się kolejno następujące przeznaczenia: dla 1UT-UG-US - teren usług turystyki lub usług gastronomii lub usług sportu i rekreacji (por. § 25 ust. 1 Uchwały), dla 1RZM - teren zabudowy zagrodowej (por. § 27 ust. 1 Uchwały), dla 1L - teren lasu (por. § 29 ust. 1 Uchwały). Nadto ustala się klasyfikację ochrony akustycznej dla terenu 1UT-UG-US jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (por. § 11 ust. 4 Uchwały). Sąd dokonał analizy podstaw prawnych wprowadzenia do Uchwały zaskarżonych postanowień. Podstawy prawne określone zostały w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zgodnie, z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1); zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 3); zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy, jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6); szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9). Na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. wymagany zakres projektu planu miejscowego części tekstowej i graficznej, w tym wymogi dotyczące stosowanych oznaczeń, nazewnictwa i standardów określone zostały rozporządzeniem z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404 - zwanym dalej: "rozporządzeniem"). W § 4 tego rozporządzenia ustalone zostały wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, w tym określono, że zawiera on m.in.: ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów zawierają określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, w tym nazwę klasy przeznaczenia terenu oraz symbol wraz z numeracją wyróżniającą je spośród innych terenów, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia (pkt 1); ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zawierają określenie: a) cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ochrony, ukształtowania lub rewaloryzacji, b) nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów (pkt 2); ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów (pkt 3); ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zawierają zasady, parametry i wskaźniki, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy (por. pkt 7 lit. a); szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów (pkt 10). W ocenie Sądu, kwestionowane przez skarżącą ustalenia Planu przyjęte dla terenu 2PP-PS, obowiązujące w granicach działki skarżącej nr a, mieszą się w granicach wymogów wynikających z ww. regulacji art. 15 ust. 2 u.p.z.p. i § 4 rozporządzenia (co do ustalenia klasyfikacji ochrony akustycznej dla terenu 1UT-UG-US jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia wyroku). W tym miejscu stwierdzić trzeba, że ważąc sprzeczne interesy indywidualne, w tym skarżącej, oraz potrzeby interesu publicznego, gmina Olesno była uprawniona (posiadała kompetencje) do ich wprowadzenia. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że wprowadzenie takich zakazów i ograniczeń na terenie jej nieruchomości jest działaniem nieproporcjonalnym i nie mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy Olesno u podstaw, którego leży samodzielne decydowanie o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania określonych obszarów. Władztwo planistyczne stanowi bowiem kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przeznaczenia terenów, oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). Celowość tego przeznaczenia i ocena, czy jest ono optymalne pozostają natomiast poza zakresem kognicji Sądu. Sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania racjonalności przyjętych rozwiązań planistycznych. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał. W ocenie Sądu spójna i uzasadniona - w świetle obowiązków nałożonych na gminę Olesno przez przepisy u.p.z.p., rozporządzenia i Prawa ochrony środowiska - jest argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę, dotycząca kwestionowanych postanowień Uchwały. Gmina, w odpowiedzi na skargę, wskazała na konieczność przestrzegania dyrektyw płynących ze Studium wyznaczających w bezpośrednim sąsiedztwie kierunki zagospodarowania: aktywności gospodarczej (AG), usług turystyki (UT), wód śródlądowych (WS) i lasów (ZL) oraz na aktualny sposób zagospodarowania sąsiadujących z sobą terenów 2PP-PS oraz 1UT-UG-US, co stanowi obszar konfliktowy. Wyjaśniła, że w granicach Planu współistnieć z sobą muszą dwie kolidujące z sobą funkcje: produkcyjna z funkcją usługowo - rekreacyjną. Plan ma na celu rozwiązać ów wzajemny konflikt przestrzenny oraz umożliwić współistnienie funkcji produkcyjnej i usługowo - rekreacyjnej (rejon ośrodka wypoczynkowo - rekreacyjnego [...]), czy istniejącego w tym miejscu terenu lądowego korytarza ekologicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Zwróciła uwagę, że przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu dla terenu, do którego odnosi się skarga, toczyła się procedura uzyskania decyzji środowiskowej dla inwestycji w postaci [...], czyli obiektu o znacznym oddziaływaniu na środowisko sąsiednich terenów. Wyjaśniła, że ewentualne oddziaływanie zakładów przemysłowych jest elementem szkodzącym funkcji rekreacyjnej - wypoczynkowej, a nie odwrotnie. Stąd też ustalenie dla terenu 2PP-PS strefy zieleni izolacyjnej, odizolowującej tereny aktywności gospodarczej, mogącej powodować uciążliwości, od bezpośrednio graniczących z nimi terenami o funkcji chronionej 1UT-UG-US. Wskazała na dyrektywy płynące ze Studium. Nadto wyjaśniła, że określenie wysokości nowej zabudowy (12 m) wynikało z zaleceń Studium, aby na terenach AG wysokość ta była dostosowana do maksymalnej wysokości budynków zabudowy sąsiedniej. Twierdzeniom tym skarżąca nie oponowała. Nie przedstawiła też dowodów przeciwnych. W związku z zarzutami skargi Sąd zweryfikował dyrektywy planistyczne wynikające ze Studium, a obowiązujące gminę Olesno na etapie uchwalania Planu. Ustalił, że na rysunku Planu wrysowano, sporządzony w czytelnej technice graficznej, wyrys z Studium obejmujący obszar Planu oraz legendę oznaczeń w nim użytych. Na wyrysie tym teren działki strony skarżącej leży w granicach terenu oznaczonego symbolem AG, w kolorze fioletowym, opisanego w legendzie jako: Tereny aktywności gospodarczej. Teren AG od strony północnej i wschodniej graniczy z terenami oznaczonymi symbolami: UT w kolorze w odcieniu czerwonym (Tereny usług turystyki); WS w kolorze niebieskim (Tereny wód powierzchniowych) oraz ZL w kolorze zielonym (Tereny lasów). Tereny lasów znajdują się także na zachód, północ i północny - wschód od granic obszaru objętego Planem. Od wschodu znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej (M) i tereny rolne (R), zaś na południe teren usług (U). Sąd ustalił, że Studium zostało opublikowane w BIP Gminy Olesno, na stronie: https://bip.olesno.pl/9087/obowiazujace-studium-uwarunkowan-i-kierunkow-zagospodarowania-przestrzennego.html. W ocenie Sądu informacja o treści Studium, z racji ich zamieszczenia w BIP, jest faktem notoryjnym. Fakt taki nie jest przedmiotem dowodzenia. Stanowi, przez swój charakter i wymiar, element stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a. Sąd podziela pogląd prawny, że powszechny dostęp do informacji publicznej realizowany z wykorzystaniem Internetu, pozwala uznać, iż informacja zamieszczona na stronach BIP także może być uznana za fakt powszechnie znany (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 385/19). W części tekstowej Studium, w pkt: 3. Kierunki rozwoju przestrzennego gminy Olesno, 3.2 Funkcja terenów i zasady ich zagospodarowania, 3.2.1. Ustalenia ogólne, postanowiono m.in., że: "(...) Ustalenia Studium w zakresie przeznaczenia terenów dotyczą przeznaczeń podstawowych i uzupełniających, które im towarzyszą. Jako przeznaczenie podstawowe należy rozumieć sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu w obrębie wyodrębnionego na rysunku studium terenu oznaczonego symbolem, któremu towarzyszą inne sposoby użytkowania, określone jako przeznaczenia uzupełniające. Jako przeznaczenie uzupełniające należy rozumieć sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, który może być ustalany w planach miejscowych pod warunkiem, że wzbogaca lub uzupełnia przeznaczenie podstawowe i może z nim harmonijnie współistnieć na zasadach określonych w planie miejscowym. Przeznaczenie uzupełniające może być ustalane w całości dla pojedynczych nieruchomości, przy czym nie może stanowić więcej niż 50% powierzchni całego terenu wyodrębnionego na rysunku studium oznaczonego symbolem. Przeznaczenie terenu ustalone w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznaje się za zgodne ze studium również w następujących przypadkach: - jeżeli projekt miejscowego planu, niezależnie od kierunków przeznaczenia określonych dla terenów w ustaleniach szczegółowych studium, ustala dla tego terenu albo jego części przeznaczenie rolnicze, leśne lub na cele terenów zieleni" (str. 141 części tekstowej Studium). W części tekstowej Studium, w pkt: 3. Kierunki rozwoju przestrzennego gminy Olesno, 3.2 Funkcja terenów i zasady ich zagospodarowania, 3.2.9. Ustalenia dla terenów, postanowiono m.in., że: "(...) Ustala się, że podstawowe przeznaczenie terenu oznacza sposób zagospodarowania, który powinien zajmować więcej niż połowę wyznaczonego w Studium terenu, z zastrzeżeniem, że regulacja ta nie ogranicza powierzchni, która może być pokryta zielenią" (str. 148 części tekstowej Studium); "(...) UT - tereny usług turystyki Tereny zabudowy usług rekreacyjno-wypoczynkowych, które znajdują się w miejscowościach: (...) Stare Olesno (...) i Wojciechów. Obejmują tereny usług świadczonych turystom lub odwiedzającym, w szczególności usługi hotelarskie, zabudowę rekreacji indywidualnej, ośrodki wypoczynkowe, pensjonaty/campingi, pola biwakowe itp. Większość tych terenów znajduje się w obszarze projektowanego poszerzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Lasy Stobrawsko - Turawskie. 1. Podstawowym przeznaczeniem na terenach oznaczonych symbolem UT są usługi turystyczne" (str. 155 części tekstowej Studium); (...) AG - tereny aktywności gospodarczej. Tereny istniejącej i planowanej aktywności gospodarczej rozumianej jako tereny działalności związanej z produkcją, tereny magazynów i składów oraz tereny parków technologicznych, a także inkubatorów przedsiębiorczości, itp. 1. Podstawowym przeznaczeniem na terenach oznaczonych symbolem AG jest produkcja, składy i magazyny. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się: 1) zabudowę usługową; 2) funkcję mieszkaniową wyłącznie na działkach obecnie przez nią zajmowanych oraz jako towarzyszącą obiektom przemysłowym lub usługowym (mieszkanie funkcyjne itp.); 3) obiekty sportowo-rekreacyjne (np. boiska, korty tenisowe, pływalnie) usytuowane w budynkach; 4) obiekty produkcji rolnej, przetwórstwa, fermy hodowlane itp. z wyłączeniem terenów miasta Olesna. (...) 4. Dopuszcza się wyposażenie terenów w drogi publiczne i wewnętrzne, ciągi piesze, parkingi oraz zieleń urządzoną. 5. Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów: (...) 3) zaleca się dla nowej zabudowy dostosowanie wysokości budynków do maksymalnej wysokości budynków sąsiednich. (...) 6. Dopuszcza się prowadzenie działalności przemysłowej i innych przedsięwzięć mogących znacząco, oddziaływać na środowisko, która nie powinny powodować przekroczenia standardów jakości środowiska zgodnie z przepisami określających zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów. 7. Dopuszcza się lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW - urządzeń pozyskujących energię z biomasy, biogazu i biopaliw, urządzeń produkcji energii ze słońca (systemy fotowoltaiczne) oraz ze źródeł geotermalnych. Granice stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu dla tych urządzeń są tożsame z granicami terenów oznaczonych symbolem AG. 8. Zaleca się odizolowanie terenów aktywności gospodarczej mogącej powodować uciążliwości od bezpośrednio graniczących funkcji mieszkaniowych i innej zabudowy chronionej (szkolnictwo, ochrona zdrowia, turystyka). Postuluje się tworzenie nasadzeń zieleni izolacyjnej opartych o zieleń wysoką (w tym gatunki zimozielone), stosowanie technicznych środków ograniczających lub eliminujących uciążliwości lub strefowanie zabudowy (np. oddzielanie zabudowy przemysłowej od mieszkaniowej zabudową usługową itp.)" (str. 156 - 157 części tekstowej Studium). Z Studium wynika m.in., że dla terenów objętych Planem dopuszczalne są zróżnicowane kierunki rozwoju gminy Olesno. Dla terenu działki skarżącej nr a, objętego Planem, stanowią one o kierunku - tereny aktywności gospodarczej (AG). Teren AG graniczy z terenami o kierunkach: od strony północnej usług turystyki (UT), terenami wód powierzchniowych (WS); od strony wschodniej z terenami lasów (ZL). W sąsiedztwie znajdują się także kierunki: tereny lasów (ZL), od wschodu tereny zabudowy mieszkaniowej (M) i tereny rolne (R), od południa usługi (U). Studium jako "podstawowe przeznaczenie" kierunku AG przewiduje: produkcję, składy i magazyny, precyzując, w ramach kierunku, kilka zróżnicowanych, docelowych, możliwych funkcji planistycznych: tereny działalności związanej z produkcją, tereny magazynów i składów oraz tereny parków technologicznych, a także inkubatorów przedsiębiorczości, itp. Katalog "podstawowego przeznaczenia" dla kierunku AG nie jest zestawem przeznaczeń obowiązkowych do łącznego ustalenia każdorazowo dla terenów, dla których uchwala się plan miejscowy. Kierunek zagospodarowania terenu AG ulega uściśleniu właśnie na etapie planu miejscowego z uwzględnieniem lokalnych uwarunkowań. Kierunek zagospodarowania terenu jest bowiem kategorią szerszą niż jego planistyczne przeznaczenie. Studium odróżnia nadto od "podstawowego przeznaczenie", tzw. "przeznaczenie uzupełniające" i "dopuszczane". Studium "dopuszcza" na terenach o kierunku zagospodarowania AG: prowadzenie działalności przemysłowej i innych przedsięwzięć mogących znacząco, oddziaływać na środowisko; lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii; drogi, parkingi czy zieleń izolacyjną. Rozróżnienie to ma znaczenie prawne. Gmina może, ale nie musi, pozwolić (dopuścić), uznać za możliwy do realizacji, "dopuszczone" w Studium przeznaczenie terenu w ramach kierunku zagospodarowania terenu AG. Studium wprost zaleca również odizolowanie terenów aktywności gospodarczej, mogącej powodować uciążliwości, od bezpośrednio graniczących z nimi terenami o funkcji zabudowy chronionej, jak np. turystyka. Kierunek zagospodarowania AG obejmuje zatem przeznaczenie podstawowe, uzupełniające i dopuszczane. Te dwa ostatnie są komplementarne względem podstawowego. Z powyższego wynika, że stopień związania postanowienia Studium jest w rozpoznawanej sprawie słabszy. Ustalenia Studium nie muszą być przeniesione w całości i wprost przeniesione do postanowień Planu, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne. Nie sposób, zatem, z analizowanych postanowień Studium, wywieść chronionej prawnie ekspektatywy zabudowy nieruchomości skarżącej, pod wszystkie możliwe, wg postanowień Studium, przeznaczenia terenu AG. Studium daje gminie Olesno możliwość wyboru spośród nich. W szczególności ma kompetencję do "dopuszczenia" przeznaczeń tak określonych w Studium. Z kompetencji tej gmina Olesno skorzystała i granic tych nie przekroczyła. W ocenie Sądu, w zakresie przeznaczenia nieruchomości stanowiącej własność skarżącej pod tereny 2PP-PS, nie zachodzi zatem sprzeczność pomiędzy aktami planistycznymi gminy Olesno. Przyjęte w kwestionowanym Planie miejscowym przeznaczenie terenu nieruchomości skarżącej pod ustalenie 2PP-PS, nie podważa podstawowego kierunku zagospodarowania AG wyznaczonego w Studium. W jego ramach mieści się ustalenie 2PP-PS pod tereny produkcji przemysłowej lub składów i magazynów (por. § 26 ust. 1 Uchwały). Nie jest ono sprzeczne z kierunkami "uzupełniającymi" i "dopuszczanymi" w Studium, których gmina Olesno nie przeniosła do postanowień Planu. W ocenie Sądu ustalenia zawarte w Planie, co do zaskarżonych zakazów i ograniczeń, mieszczą się też w zakresie potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w Prawie ochrony środowiska. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 Prawa ochrony środowiska w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych (pkt 5) oraz uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi (pkt 6). Przepis art. 72 ust. 2 tej ustawy stanowi z kolei, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. Powyższe przepisy, w powiązaniu z koniecznością stosowania w procedurze planistycznej zasady zrównoważonego rozwoju (por. art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska), nakładają wręcz na organy planistyczne obowiązek zagwarantowania możliwości zaspakajania podstawowych potrzeb społeczności, obecnych jak i przyszłych pokoleń. Do potrzeb takich należy między innymi ochrona przed zanieczyszczeniami i immisjami, który może być związany z zakładami o dużym i zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, czy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym na tereny sąsiednie, tym bardziej, jeśli przedsięwzięcia takie mają graniczyć bezpośrednio z terenami przeznaczonymi w Planie pod tereny z nimi kolidujące (tu: usług turystyki lub usług gastronomii lub usług sportu i rekreacji). W zakresie zrównoważonego rozwoju należy uwzględniać intensyfikację i skumulowanie działalności inwestycyjnej na danym obszarze, niosącej ze sobą również zagrożenia dotyczące zanieczyszczenia powietrza, skażenia wód i gleby, problemy z pyleniem, hałasem i zarządzaniem odpadami oraz nadużycia istniejące infrastruktury drogowej. Istotne są potrzeby społeczności lokalnej, tworzącej wspólnotę samorządową, wpisujące się w pojęcie interesu publicznego. Zasada proporcjonalności, będąca elementem prawa konstytucyjnego wymaga, w kontekście ochrony środowiska, by wszelkie rozstrzygnięcia planistyczne minimalizowały negatywne skutki dla mieszkańców z poszanowaniem innych chronionych praw. Ponadto, warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i związana z tym ochrona środowiska są jednym z elementów, które muszą znaleźć obligatoryjne odzwierciedlenie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można, więc postawić organowi planistycznemu zarzutu, że kwestia ta, zgodnie z wymogami powołanych wyżej przepisów, została uwzględniona w Planie miejscowym. Mając to na uwadze uznać należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy prawodawca lokalny słusznie przyznał prymat potrzebie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska, w tym ochrony terenów przeznaczonych pod usługi turystyki lub usługi gastronomii lub usługi sportu i rekreacji (1UT-UG-US). Wątpliwości interpretacyjne Sąd rozstrzygnął przy zastosowaniu ogólnych zasad prawa ochrony środowiska m.in. takich jak zasada wysokiego poziomu ochrony środowiska oraz zasada prewencji i ostrożności wynikającej z art. 6 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 37 Karty Praw Podstawowych EU (por. np. wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1165/22 oraz z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 452/24) oraz jej odmiany - zasady in dubio pro natura. Zasada prewencji łączy się też z zasadą zrównoważonego rozwoju. Konieczność uwzględnienia ww. zasad, tj. konieczność przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu w jak największym stopniu zapewniającym zachowanie chronionych prawem walorów, wskazanych przez gminę Olesno, wynika z ww. art. 71 ust. 3 i nast. Prawa ochrony środowiska. Gmina takiej właśnie argumentacji konsekwentnie używała w toku całej procedury planistycznej akcentując współistnienie obok siebie terenów o funkcjach kolidujących z sobą. Rozstrzygając uwagi zgłoszone do projektu Planu przez stronę skarżącą gmina Olesno wskazywała, że wprowadzone zakazy i ograniczenia (obecnie zaskarżone) nie mogą być z projektu Planu usunięte ze względu właśnie na uwarunkowania środowiskowe i społeczno - gospodarcze obszaru, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej wsi Wojciechów, obszar ośrodka turystyczno - rekreacyjnego, tereny leśne. Powoływała się na dyrektywy Studium nakazujące dostosowanie wysokości nowej zabudowy do maksymalnej wysokości zabudowy sąsiedniej oraz odizolowanie terenów AG poprzez utworzenie nasadzeń zieleni izolacyjnej [zob. w Dokumentacji planistycznej poz. 15 pn. "Wykaz uwag zgłoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu (...)"]. Nadmienić należy, że argumentacja gminy Olesno, zawarta w ww. rozstrzygnięciu w sprawie sposobu rozpatrzenia uwag do projektu Planu miejscowego, rozwinięta następnie w odpowiedzi na skargę jest nie tylko formalnie poprawna, ale co istotne wytrzymuje konfrontację z ustalonymi, w rozpoznawanej sprawie, konkretnymi okolicznościami faktycznymi. Sąd dostrzegł, że gmina Olesno, w toku procedury planistycznej, dokonała szeregu istotnych ustaleń faktycznych, w tym, co do istniejących uwarunkowań panujących na obszarze objętym Planem miejscowym i utrwaliła je w Prognozie oddziaływania na środowisko z 2 sierpnia 2023 r. (zob. w Dokumentacji planistycznej: poz. 12 pn. "Prognoza oddziaływania na środowisko" - dalej jako: "Prognoza") oraz w Opracowaniu ekofizjograficznym z 2023 r. (zob. w Dokumentacji planistycznej: poz. 17 pn. "Ekofizjografia" - dalej jako "Opracowanie"). W Opracowaniu dostrzeżono istniejące w granicach Planu uwarunkowania w tym m.in., że: "(...) Zgodnie z mapą zasadniczą dla przedmiotowego terenu, w obszarze analizy występują użytki: Ba - tereny przemysłowe, Bi - inne tereny zabudowane, Br-RV - grunty rolne zabudowane, Bz - tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, Ws - grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, LsV- lasy, ŁIV, ŁIII łąki trwałe. Na obszarze znajduję się ośrodek rekreacyjno-wypoczynkowy "[...]" w części wschodniej, przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "T." zajmujące się pracami budowlanymi (zlokalizowany w części centralnej opracowania - działka nr ewid. b). W części zachodniej funkcjonuje natomiast przedsiębiorstwo "N." Sp. z o.o. (część biurowa oraz zakład produkcyjny zajmujący się [...]. (...) położenie obszaru w odniesieniu do powiązań ekologicznych determinuje sąsiedztwo terenów leśnych, które zawsze pełnią funkcję "korytarza ekologicznego" (...) Lasy położone w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru opracowania stanowią część migracyjnego korytarza ekologicznego - teriologicznego o znaczeniu ponadregionalnym a więc korytarza migracji dużych ssaków (kopytnych i drapieżnych)" (str. 5 Opracowania). Na załączonej do Opracowania mapie przedstawiono sposób użytkowania terenów w granicach Planu. Teren działki skarżącej jest w nim oznaczony jako zabudowany. Na północ od niego znajdują się: tereny rekreacyjno - wypoczynkowe (niezabudowane), tereny wód powierzchniowych, terenu lasu z istniejącym drzewostanem oraz nieużytki (część graficzna Opracowania). We wnioskach wskazano na konieczność wprowadzenia w Planie ewentualnych ograniczeń w zainwestowaniu celem zapewnienia współistnienia wzajemnie wykluczających się funkcji, czy też wpływu na środowisko naturalne obszaru i jego okolic. Za utrzymaniem funkcji turystycznej przemawia ciek, który znajduje się na terenie opracowania, dający możliwość spiętrzenia wody (obecny zbiornik rekreacyjny). Z kolei funkcja turystyczno-rekreacyjna pozwala na zachowanie dużego udziału powierzchni biologicznie czynnej obszaru, czy zwiększenie naturalnej retencji (w przypadku utrzymania zbiornika) (str. 19 - 21 Opracowania). W Prognozie wskazano cel sporządzenia Planu stwierdzając m.in., że: "(...) plan obejmuje tereny zakładów produkcyjnych oraz tereny usług turystyki - istniejący ośrodek turystyczno - wypoczynkowy w sposób niegenerujący konfliktów przestrzennych wynikających z sąsiedztwa terenów o różnych funkcjach". Skarżąca nie przedstawiła dowodów przeciwnych. Nadto Sąd zauważył, że strona skarżąca, w toku procedury planistycznej, wskazywała na prowadzone od [...] lat, na jej wniosek, postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla budowy [...] o wydajności [...] (zob. w Dokumentacji planistycznej: poz. 14 pn. "Protokół z dyskusji publicznej (...)", str. 4). Wprowadzone w Planie zakazy i ograniczenia leżą zatem w interesie publicznym społeczności lokalnej, na straży którego stoi gmina Olesno. Wprowadzone w uchwale zakazy i ograniczenia mają na celu minimalizację negatywnych skutków dla środowiska, w tym na znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie tereny przeznaczone pod usługi turystyki lub usługi gastronomii lub usługi sportu i rekreacji (1UT-UG-US), ale także sąsiednie tereny leśne (1L), czy tereny zabudowy zagrodowej (1RZM), a tym samym są zgodne z zasadą proporcjonalności. Nie są przy tym nadmierne ani nieproporcjonalne, ponieważ Plan nie zakazuje skarżącej przeznaczenia terenów 2PP-PS pod produkcję przemysłową lub składy i magazyny. W tym przypadku ww. zakazy i ograniczenia są, w realiach rozpoznawanej sprawy, proporcjonalne do zagrożeń związanych z uciążliwościami środowiskowymi jakie ma stwarzać teren 2PP-PS. Mają one na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu na środowisko. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie podzielić należy pogląd, wyrażony w wyroku NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. II OSK 1281/16, że ochrona własności nie może być rozumiana krańcowo oraz, że każda ingerencja w sferę tych praw stanowi naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej chroni różne dobra, zarówno związane z interesem indywidualnym obywateli, jak i potrzebami całego społeczeństwa. Stosownie do okoliczności zachodzi nieraz potrzeba dania pierwszeństwa jednemu dobru przed drugim, a plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może doznawać licznych ograniczeń. Na podstawie art. 6 ust. 1 u.p.z.p., organ planistyczny może w ramach władztwa planistycznego w planie miejscowym wprowadzić zakazy i ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości. Ustawodawca przewidział, że możliwe jest ograniczenie prawa własności innych podmiotów, lecz zgodnie z art. 31 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, musi to mieć związek z prawnie chronioną wartością. Organ planistyczny dokonał ograniczenia prawa własności skarżącej ze względu na wymagania ochrony środowiska w sposób, które w okolicznościach niniejszej sprawy jest racjonalnie uzasadnione ze względu na chronione wartości jakimi są ochrona środowiska, w tym znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych pod usługi turystyki lub usługi gastronomii lub usługi sportu i rekreacji (1UT-UG-US), ale także sąsiednie tereny leśne (1L), czy tereny zabudowy zagrodowej (1RZM). Ograniczenie to nastąpiło przy poszanowaniu zasady proporcjonalności. Środowisko jest bowiem dobrem wspólnym i jednocześnie ochrona środowiska jest celem publicznym. Oznacza to, że każdy element środowiska ma jednakową wartość podlegającą ochronie prawnej w konfrontacji z takim prawem podstawowym jak ochrona prawa własności. Ochronie środowiska w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przysługuje zatem taka sama ochrona prawna jak prawu własności. Konsekwencją obowiązywania zasady proporcjonalności w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest konieczność każdorazowego wykazania przy ograniczaniu praw i wolności, że w inny sposób nie można zapewnić ochrony środowiska oraz, że w danej konkretnej sytuacji dobro to przeważa nad interesem prywatnym oraz, że zastosowane instrumenty prawne przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są najmniej uciążliwe dla podmiotu prawa czy wolności. Przyjęte rozwiązania planistyczne nie są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. W rozpoznawanej sprawie nie miało to miejsca. Wprowadzone zakazy i ograniczenia znajdowały też umocowanie w przepisach prawa. Co istotne skarżąca ma możliwość realizacji na swojej nieruchomości przedsięwzięcia w postaci przeznaczenia jej terenu pod produkcję przemysłową lub składy i magazyny. Należy końcowo zaznaczyć, że ład przestrzenny wyraża się nie tylko w kategoriach ekonomicznych umożliwienia właścicielowi jako najkorzystniejszego ekonomicznie zagospodarowania danej nieruchomości. Trzeba w nim również uwzględnić potrzeby interesu publicznego. Zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. należy zatem rozumieć jako takie kształtowanie przestrzeni, która stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Przyjęte w planie miejscowym rozwiązania planistyczne, w zakresie zaskarżonych zakazów i ograniczeń, nie naruszają tych zasad. Z tych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w opisanym powyżej zakresie, Sąd skargę oddalił, o czym orzekł w pkt. 2 sentencji wyroku. Skarżąca zarzuciła też wadliwość postanowieniu § 11 ust. 4 Uchwały. Przepis ten ustala klasyfikację ochrony akustycznej dla terenu 1UT-UG-US jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. W ocenie Sądu § 11 ust. 4 Uchwały jest wadliwy, ale z innych powodów niż wskazane w skardze. Stosownie do art. 114 ust. 1 Prawa ochrony środowiska przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2 Prawa ochrony środowiska). W art. 113 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska - do którego odsyłają cytowane wyżej przepisy - zostały wyszczególnione następujące tereny podlegające ochronie akustycznej: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. To wyliczenie doznało dalszego uszczegółowienia w wydanym na podstawie art. 113 Prawa ochrony środowiska rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112 - dalej jako: "rozporządzenie MŚ"), w którym określono dopuszczalne poziomy hałasu odrębnie dla niżej wymienionych w pkt 1-4 grup terenów (Tabela 1): 1. a) Strefa ochronna "A" uzdrowiska; b) Tereny szpitali poza miastem; 2. a) Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; b) Tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży; c) Tereny domów opieki społecznej; d) Tereny szpitali w miastach; 3. a) Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego; b) Tereny zabudowy zagrodowej; c) Tereny rekreacyjno-wypoczynkowe; d) Tereny mieszkaniowo-usługowe; 4. Tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców. Z cytowanego wyżej art. 114 ust. 2 Prawa ochrony środowiska jasno wynika, że jeżeli na danym terenie mamy do czynienia - tak jak w przypadku obszarów wskazanych w § 11 ust. 4 Uchwały - z przeznaczeniem "mieszanym" (z perspektywy wymogów ochrony akustycznej), to dopuszczalny poziom hałasu ustala się każdorazowo jak dla przeznaczenia, które na tym terenie dominuje (verba legis: "przeważa") (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 199/25). Na kanwie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że o ile przepis art. 114 ust. 2 Prawa ochrony środowiska dopuszcza ujednolicenie poziomu hałasu na tzw. terenie mieszanym (tj. takim, który może zostać zaliczony do kilku rodzajów terenu) do poziomu, który jest przewidziany dla przeważającego rodzaju terenu, to jednak wobec faktu, że z postanowień Uchwały nie sposób wywieść, które przeznaczenie terenu 1UT-UG-US jest dominującym, podlegającym ochronie przed hałasem, ustalenie takiego poziomu jest niemożliwe. Plan, przy opisie przeznaczenia terenu 1UT-UG-US, nie posługuje się określeniem: "tereny rekreacyjno-wypoczynkowe". Jak wynika z § 5 ust. 1 pkt 1 oraz z § 25 ust. 1 Uchwały teren o symbolu 1UT-UG-US ma przeznaczenia: teren usług turystyki lub usług gastronomi lub usług sportu i rekreacji. Nie można więc na podstawie ww. postanowień Uchwały ustalić wprost głównego rodzaju tego terenu, dla którego ustalono zachowanie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (por. § 11 ust. 4 Uchwały). Takie przeważające przeznaczenie wprost nie wynika z postanowień Uchwały. Umknęło uwadze uchwałodawcy lokalnemu, że Plan dopuszcza, jako przeważające, każde z trzech wymienionych w niej przeznaczeń terenu 1UT-UG-US (tj. usług turystyki lub usług gastronomi lub usług sportu i rekreacji) na co wskazuje użyty ww. przepisach spójnik alternatywy łącznej "lub". Wszystkie trzy są równoważne. Według § 5 ust. 1 pkt 1 oraz § 25 ust. 1 Uchwały dominującym może być każde z nich, w tym także teren "usług gastronomii" (UG). W ocenie Sądu wadliwym jest zatem ustalenie dla terenu "usług gastronomii" (UG) poziomu hałasu w taki sposób, w jaki uczynił to organ planistyczny, tj. jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. Tereny "usług gastronomii" (UG), jako tereny przeznaczone pod przyrządzanie potraw i obejmujące prowadzenie restauracji, barów itp., nie są terenami rekreacyjno-wypoczynkowymi chronionymi z perspektywy wymogów ochrony akustycznej. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne w Planie miejscowym wprowadzenie takich rozwiązań, które spowodują objęcie ochroną przed hałasem terenów "usług gastronomi" (UG), które ochroną taką nie są objęte według standardu wskazanego w rozporządzeniu MŚ. W ocenie Sądu wskazane uchybienie ww. przepisom ochrony środowiska stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały, w części obejmującej jej § 11 ust. 4, o czym orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Podzielić należy pogląd, że analiza cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 k.p.c., określane jest jako zasada słuszności (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Gl 118/17). Należy przy tym podkreślić, że przepis art. 206 p.p.s.a. nie konkretyzuje pojęcia "uzasadnionych przypadków", w których można odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, jedynie wymienia jeden z nich (świadczy o tym zawarte w przepisie sformułowanie "w szczególności"), dotyczący sytuacji, w której skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, toteż ich kwalifikacja należy do sądu. Można zatem zastosować go w przypadku częściowego uwzględnienia skargi, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Dlatego Sąd za zasadne uznał orzec o kosztach postępowania, jak w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), zasądzając na rzecz skarżącej kwoty 390 zł (tj. połowę kosztów) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Co do żądania organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wyjaśnić należy, że wniosek ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Na etapie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym koszty takie w ogóle nie są zasądzane na rzecz organu, którego rozstrzygnięcie, czy bezczynność zostało zaskarżone - niezależnie od wyniku sprawy. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Nie istnieje natomiast przepis, który zobowiązywałby sąd administracyjny do zasądzenia od skarżącego na rzecz organu, w przypadku oddalenia skargi, zwrotu kosztów postępowania.