II SA/Wa 568/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

Rozkazem personalnym z [...] listopada 2025 r. nr [...] Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej wyznaczył [...] W. P. (dalej: "skarżący") z dniem [...] grudnia 2025 r. na stanowisko służbowe: [...]. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. rozstrzygnięcia, Minister Obrony Narodowej (dalej: "Minister", "organ") decyzją z [...] stycznia 2026 r. nr [...] uchylił powołany na wstępie rozkaz personalny w części dotyczącej daty wyznaczenia podoficera na stanowisko służbowe i ustalił nową datę wyznaczenia na stanowisko służbowe (z dniem [...] lutego 2026 r.), a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W ww. decyzji organ zawarł pouczenie, że jest ona ostateczna, zaś zgodnie z art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r., poz. 825 ze zm.; dalej: "u.o.O."), skarga na niniejszą decyzję do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona. Pomimo ww. pouczenia, skarżący zaskarżył decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości, a także uchylenie rozkazu personalnego nr [...] w zakresie objętym zaskarżoną decyzją, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania niniejszej skargi. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że skarga jest dopuszczalna, bowiem zaskarżona decyzja nie stanowi wyłącznie aktu personalnego w rozumieniu art. 122 ust. 3 pkt 3 u.o.O. Przedmiotowa decyzja została wydana w toku postępowania odwoławczego, modyfikuje wcześniejszy rozkaz personalny poprzez zmianę daty wyznaczenia na stanowisko służbowe oraz utrzymuje go w mocy w pozostałej części. Ponadto zaskarżoną decyzję podjęto przy niepełnym materiale dowodowym i bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego skarżący nie kwestionuje celowości wyznaczenia na stanowisko służbowe, lecz sposób wydania tej decyzji, tj. z naruszeniem obowiązku pełnego wyjaśnienia sprawy przed podjęciem rozstrzygnięcia ingerującego w jego sytuację służbową i ewidencyjno-finansową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na treść art. 122 ust. 3 pkt 3 u.o.O. W piśmie z 20 marca 2026 r. skarżący podtrzymał i rozwinął argumentację skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 5 pkt 2 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Z tym przepisem koreluje art. 122 ust. 3 pkt 3 u.o.O. stanowiący, że skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia i przeniesienia na stanowisko służbowe oraz zwolnienia ze stanowiska służbowego, a także przeniesienia do dyspozycji. Cytowany przepis u.o.O. jednoznacznie wyłącza kognicję sądów administracyjnych w sprawach enumeratywnie w nim wymienionych, w tym w sprawach zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na stanowisko służbowe (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 320/26 dostępny w bazie orzeczeń na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, iż podległość służbowa jest cechą szczególną, charakterystyczną dla tzw. stosunków służbowych stanowiących podstawę pełnienia służby w Siłach Zbrojnych i innych służbach mundurowych. Znaczny zakres podległości w tych stosunkach zatrudnienia implikuje brak równorzędności podmiotów. Tym samym przełożony zyskuje dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Tego rodzaju sprawy z mocy art. 5 pkt 2 p.p.s.a. nie podlegają rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Objęte skargą powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku jest aktem kierownictwa wewnętrznego z zakresu administracji i ma na celu realizację polityki kadrowej w Wojsku Polskim, którą ustawodawca wprost wyłączył z zakresu kognicji sądu administracyjnego w przywołanym art. 122 ust. 3 pkt 3 u.o.O. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.