II SA/Wa 287/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z [...] sierpnia 2024 r., złożonym za pośrednictwem ePUAP, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący", "stowarzyszenie"), powołując się na art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja RP") oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), wystąpiło do Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych o udostępnienie następujących informacji: 1) kto prowadzi profile Lasów Państwowych na portalach społecznościowych - [...] oraz [...] Skarżący zwrócił się o podanie imienia, nazwiska i stanowiska w strukturze Lasów Państwowych przypisanego w zakresie pełnienia tych obowiązków; 2) kto jest autorem wpisów na [...], których screen został załączony do wniosku, będących komentarzami do wpisu na profilu Lasów Państwowych z [...] sierpnia 2024 r.? Jednocześnie stowarzyszenie zażądało przekazania wnioskowanych informacji drogą ePUAP. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: "Dyrektor Generalny", "organ") decyzją z [...] września 2024 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a także art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a."), odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podał, że o ile dane objęte wnioskiem należy uznać za informację publiczną, czyli co do zasady informację podlegającą udostępnieniu w myśl przepisów u.d.i.p., to z uwagi na ochronę prywatności i danych osobowych osób fizycznych konieczne jest wydanie decyzji odmownej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Stowarzyszenie domagało się bowiem udostępnienia informacji dotyczących konkretnych osób - wskazania z imienia i nazwiska osób niepełniących funkcji publicznej, a więc wykonujących pracę na stanowiskach niezwiązanych z wykonywaniem funkcji publicznych w Lasach Państwowych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji, skarżący zaznaczył, że jej uzasadnienie nie odnosi się do żadnych konkretnych okoliczności oraz nie wyjaśnia, dlaczego informacja o osobach, które publikują informacje w przestrzeni publicznej w imieniu organu publicznego ma korzystać z ochrony jaką jest prawo do prywatności. Zdaniem stowarzyszenia, przedmiotowa decyzja została wydana automatycznie i ma na celu jedynie ograniczenie przysługującego mu prawa do informacji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Generalny, w oparciu o art. 17 ust. 2 i ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., decyzją z [...] listopada 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ wyjaśnił, iż w podmiotach gospodarczych reprezentujących Skarb Państwa pełnienie funkcji publicznych ogranicza się w zasadzie do kierowania tymi podmiotami. Lasy Państwowe są organizacją, w skład której wchodzi 469 samodzielnych jednostek organizacyjnych, w tym 429 nadleśnictw prowadzących działalność w zakresie gospodarki leśnej, 22 zakłady prowadzące inną działalność gospodarczą, 17 dyrekcji regionalnych oraz dyrekcja generalna zajmująca się nadzorem i koordynacją ww. działalności. Lasy Państwowe - jako organizacja zrzeszająca ww. jednostki - posiadają wspólny profil na portalach społecznościowych [...] oraz [...], prowadzony zbiorowo przez pracowników wielu jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych. Zamieszczane na nich treści nie mają charakteru informacji urzędowych, lecz stanowią refleksje i przemyślenia pracowników Lasów Państwowych, przede wszystkim leśników, związane z ich pracą. Dyrektor Generalny podkreślił, że zamieszczanie wpisów na profilu Lasów Państwowych nie wiąże się z dysponowaniem lub zarządzaniem majątkiem publicznym, nie wpływa na podejmowanie decyzji, ani zewnętrznych ani wewnętrznych, nie wiąże się z kompetencjami decyzyjnymi w ramach instytucji, nie wpływa na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, nie wiąże się z uprawnieniami do kształtowania treści wykonywanych zadań w sferze publicznej i nie wywiera realnego wpływu na procesy decyzyjne dotyczące sytuacji prawnych innych podmiotów. Dlatego należy uznać, iż osoby zamieszczające wpisy na profilu Lasów Państwowych nie pełnią funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. To zaś obliguje organ do zapewnienia im ochrony prywatności zgodnie z brzmieniem ww. przepisu. Opisana wyżej decyzja stała się przedmiotem skargi stowarzyszenia (reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o osobach prowadzących profile Lasów Państwowych na portalach społecznościowych [...] oraz [...], a także autorach konkretnie wskazanych wpisów, pomimo podstaw do ich udostępnienia na zasadach wskazanych w u.d.i.p.; 2) art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę udostępnienia informacji w zakresie wnioskowanym przez stowarzyszenie, mimo że w sprawie nie zachodziła okoliczność ograniczająca prawo do informacji publicznej w postaci prawa do prywatności osoby fizycznej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie stwierdziło, iż skoro organ zdecydował się na prowadzenie mediów społecznościowych, to konsekwentnie powinien przestrzegać obowiązków i praw obywateli z tego wynikających. Godząc się na taką formę komunikacji, musi liczyć się z tym, że informacja o trybie jego działania w tym obszarze aktywności będzie publiczna. W ocenie skarżącego, informacje o osobach, które odpowiadają za konkretne social media i poczynione na nich wpisy nie spełniają żadnych kryteriów do objęcia ich prawem do prywatności. Co więcej, Dyrektor Generalny w żaden sposób nie wykazał powodów, dla których dane osób prowadzących social media należące do Lasów Państwowych miałyby korzystać z ograniczenia w postaci prawa do prywatności poza stwierdzeniem, iż nie są to osoby pełniące funkcję publiczne. Tymczasem już z samej istoty prawa do prywatności wynika, że ograniczenie to nie powinno mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zakres pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną jest szeroki i obejmuje osoby, którym przysługuje choćby wąski zakres kompetencji decyzyjnych i nie chodzi tu tylko o osoby upoważnione do wydawania decyzji administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował żądanie skargi w ten sposób, że wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, akcentując, iż została ona wydana przez organ niewłaściwy, a mianowicie Dyrektora Generalnego, w sytuacji gdy właściwym organem był minister właściwy do spraw klimatu i środowiska. Pełnomocnik stowarzyszenia dodał również, że poszczególne jednostki wchodzące w skład Lasów Państwowych posiadają odrębne profile społecznościowe. Natomiast pełnomocnik organu wskazał, iż wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznaje Dyrektor Generalny niebędący organem władzy publicznej, zaś wniosek skarżącego dotyczył portali społecznościowych Lasów Państwowych jako całości. Oświadczył ponadto, że wpisy na profilach społecznościowych Lasów Państwowych zamieszczają pracownicy nadleśnictw, głównie ci, którzy sami zgłosili się do Dyrekcji Generalnej i po weryfikacji otrzymali bezpośredni dostęp do tych profili. Są to przede wszystkim leśniczowie pracujący w terenie, chodzi bowiem o przekaz osób obcujących na co dzień z przyrodą. Wedle wiedzy pełnomocnika organu, jeżeli dana osoba zobowiąże się do publikacji określonej liczby wpisów, to otrzymuje za to niewielkie wynagrodzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że tutejszy Sąd nie podzielił stanowiska, zaprezentowanego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, wedle którego w drugiej instancji wniosek informacyjny skarżącego powinien rozpatrzyć minister właściwy do spraw środowiska i klimatu. Otóż Dyrektor Generalny jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., czyli reprezentuje Skarb Państwa zgodnie z odrębnymi przepisami - powołaną niżej ustawą o lasach. Zastosowanie do niego znajdują więc przepisy art. 17 u.d.i.p. (Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio - ust. 1. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania - ust. 2). Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (vide art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Jak wynika z brzmienia przywołanych norm konstytucyjnych, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Uprawnienie to może być w pewnych sytuacjach ograniczone, zawsze wtedy, gdy wspólne interesy społeczności są dobrem podlegającym ochronie w pierwszej kolejności. Nie ulega wątpliwości, że prawo do informacji publicznej ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, które kontroluje działania władzy publicznej, a działania te mają być bardziej transparentne. Oczywistym jest również, iż ujawnienie niektórych informacji mogłoby w sposób istotny zagrażać interesom państwa, a także szkodzić jego wiarygodności w kontaktach międzynarodowych (a tym samym zagrażać interesom wszystkich obywateli). Gwarancję konstytucyjnego prawa do informacji o sprawach publicznych realizuje u.d.i.p., przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że użyte w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcie "każdy" obejmuje zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, np. organizacje społeczne (vide prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lutego 2004 r., sygn. akt II SAB 391/03 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Dyrektor Generalny, jako podmiot reprezentujący Skarb Państwa, jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (vide art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.d.i.p., a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 69/19). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2025 r., poz. 567), lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zwane dalej "Lasami Państwowymi". W myśl art. 32 ust. 1 ww. ustawy, Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Z kolei według art. 33 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, Lasami Państwowymi kieruje Dyrektor Generalny przy pomocy dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych, którego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw środowiska. Niesporna była też kwalifikacja przedmiotu wniosku jako informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 u.d.i.p., każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy katalog informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, m.in. należy do nich informacja o przedmiocie działalności i kompetencjach podmiotów ujętych w art. 4 ust. 1 (vide art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.), a także informacja o organach i osobach sprawujących w tych podmiotach funkcje i ich kompetencjach (vide art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.). W judykaturze ugruntowane jest stanowisko, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (vide wyroki NSA z 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21; z 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 203/23). W konsekwencji informacje odnośnie wpisów publikowanych na profilach Lasów Państwowych na portalach społecznościowych [...] oraz [...], w tym imiona, nazwiska i stanowiska w strukturze Lasów Państwowych autorów tych wpisów oraz osób prowadzących (odpowiedzialnych za) te profile, stanowią informację publiczną. Podstawę materialnoprawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Pokreślenia wymaga, iż waloru informacji publicznej nie traci informacja wymagająca ochrony z uwagi na ochronę prawa do prywatności. Nadal jest to informacja publiczna. W sytuacji, gdy w ocenie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej dostęp do żądanej informacji wymaga ograniczenia ze względu na przesłanki przewidziane w cytowanym wyżej przepisie, obowiązkiem tego podmiotu jest weryfikacja, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna, jest osobą pełniącą funkcję publiczną czy też nią nie jest. Jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i informacja ta ma związek z wykonywanymi przez tę osobę zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do tej informacji nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W uzasadnieniach decyzji obu instancji organ ograniczył się do stwierdzenia, że osoby zamieszczające wpisy nie pełnią funkcji publicznych, nie wyjaśniając przy tym kto i na jakich zasadach ma dostęp do profilu Lasów Państwowych na portalach społecznościowych [...] i [...]. Próbę doprecyzowania tych kwestii podjął pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem wskazując, iż wpisy zamieszczają (po uprzedniej weryfikacji i uzyskaniu bezpośredniego dostępu) pracownicy nadleśnictw, głównie leśniczowie pracujący w terenie. Jednakże kontroli sądu administracyjnego podlegają akt (lub akty) objęte skargą, a nie odpowiedź na skargę czy wypowiedź piastuna lub pełnomocnika organu na rozprawie. W zaskarżonej decyzji (ani tym bardziej w decyzji pierwszoinstancyjnej) Dyrektor Generalny nie odniósł się do pytania nr 1 wniosku informacyjnego, gdyż w żaden sposób nie określił, kto jest odpowiedzialny za prowadzenie profili Lasów Państwowych na ww. portalach i czy osoba ta (bądź osoby) pełni (pełnią) funkcje publiczne. Nie wiadomo zatem jaka jest procedura prowadzenia omawianych profili i zamieszczania na nich wpisów. Także w kontekście pytania nr 2 wniosku zabrakło odniesienia do konkretnych okoliczności, a mianowicie autora wpisów na portalu [...] będących komentarzami do wpisu na profilu Lasów Państwowych z [...] sierpnia 2024 r. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Generalny podał, iż "Zamieszczanie wpisów na profilu Lasów Państwowych (...) nie wiąże się z dysponowaniem lub zarządzaniem majątkiem publicznym, nie wpływa na podejmowanie decyzji (...)". Tymczasem po pierwsze, dostrzec wypada, że już samo prowadzenie profili w mediach społecznościowych przez podmiot reprezentujący Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia stanowi aktywność w przestrzeni publicznej. Po wtóre, o ile powyższa działalność nie polega na wydawaniu decyzji, to może być związania z dysponowaniem majątkiem publicznym, bowiem - jak odnotowano w protokole rozprawy, według wiedzy pełnomocnika organu, za publikowanie określonej liczby wpisów może być ich autorom wypłacane wynagrodzenie. Po trzecie, oceny Dyrektora Generalnego wymaga, czy osoby, o których mowa w pytaniach wniosku z [...] sierpnia 2024 r., pełnią funkcję publiczną w strukturze Lasów Państwowych. Konieczne będzie więc zweryfikowanie, jakie stanowiska w Lasach Państwowych zajmują objęte wnioskiem osoby - czy są to stanowiska decyzyjne bądź doradcze (wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym) czy też techniczne, usługowe. Pomocny w tym zakresie - obok orzecznictwa sądów administracyjnych - jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30). Jeżeli organ dojdzie do konkluzji, iż ww. osoby lub którakolwiek z nich nie pełni funkcji publicznych, wówczas ustali, czy w związku z danym pytaniem, zawartym we wniosku skarżącego, nie rezygnują one z prawa do prywatności. Niewątpliwie do prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne (co do informacji mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym warunkach powierzenia i wykonywania funkcji), konieczne jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień i obowiązków osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej (vide wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 7482/21). W świetle przestawionych uchybień tutejszy Sąd stwierdza, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Organ nie sprostał obowiązkowi podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i do wskazania w uzasadnieniu decyzji ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia z jednoczesnym przedstawieniem dowodów, na których się oparł. Ponownie rozpoznając wniosek stowarzyszenia z [...] sierpnia 2024 r., Dyrektor Generalny uwzględni powyższe wytyczne, a następnie - w zależności od wyniku przeprowadzonej analizy - udostępni żądaną informację (w całości albo w części) lub wyda stosowną decyzję odmowną (co do całości lub części wniosku), którą wszechstronnie uzasadni, odnosząc się do poczynionych ustaleń w aspekcie żądania skarżącego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania w łącznej wysokości 680 zł (obejmujących wpis od sądowy skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącego - radcy prawnego w wysokości 480 zł) rozstrzygnięto w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).