II SA/Wa 2861/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi małoletniej J.M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego E.K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku – oddala skargę –

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] października 2019 r. po rozpatrzeniu wniosku Pani E.K. przedstawiciela ustawowego małoletniej J.M. - skarżącej z dnia [...] sierpnia 2019 r. o przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku, działając na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1270 z późn. zm.), odmówił przyznania świadczenia. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazał miedzy innymi ,że zgodnie z art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Prezes podkreślił , że przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku na podstawie art. 83 jest możliwe, gdy spełnione są następujące przesłanki: wnioskodawca jest lub był osobą ubezpieczoną w rozumieniu ustawy emerytalnej lub jest członkiem rodziny pozostałym po ubezpieczonym, - nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczenia wskutek szczególnych okoliczności, nie może podjąć pracy lub innej działalności objętej ubezpieczeniami społecznymi z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek, nie posiada niezbędnych środków utrzymania. Organ wyjaśnił, że warunki określone w wyżej cytowanym przepisie muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie nawet jednego z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Spełnienie wyżej wymienionych warunków powinno dotyczyć osoby zmarłej, a następnie wnioskodawcy - członka rodziny osoby zmarłej ,gdyż renta rodzinna jest pochodną świadczenia osoby zmarłej. Prezes wskazał, że z dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych wynika, iż udokumentowano tylko 7 lat i 12 dni łącznych okresów składkowych i nieskładkowych ojca dziecka, który zmarł w wieku 37 lat. Ponadto w 10-leciu przypadającym przed dniem śmierci ojca dziecka, zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - udokumentowano jedynie 1 rok, 3 miesiące i 23 dni tych okresów. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w latach 2003-2007, 2010-2014, 2016-2019 nie został udowodniony żaden okres zatrudnienia ani innej działalności popartej opłacaniem składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Podkreślono, że przy orzekaniu w przedmiocie świadczeń w drodze wyjątku kluczowe są powody niespełnienia przez wnioskodawcę wymogów koniecznych do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym. Konieczne jest więc zbadanie, czy brak tych uprawnień był spowodowany szczególnymi okolicznościami w postaci trudnych do przezwyciężenia przeszkód, zdarzeń lub trwałych stanów, na które osoba ubezpieczona nie miała wpływu. Zdaniem organu, w sprawie nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, bowiem w wymienionej przerwie wobec skarżącej nie orzeczono całkowitej niezdolności do pracy i nie zostały wykazane żadne inne szczególne okoliczności uniemożliwiające wykonywanie zatrudnienia oraz objęcie ubezpieczeniem, w celu zapewnienia w przyszłości uprawnień do świadczenia z ubezpieczeń społecznych. Organ wskazał, że przez szczególne okoliczności rozumie się wydarzenia o charakterze nadzwyczajnym, które wbrew zamiarom i woli ubezpieczonego stanowią niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodę w kontynuowaniu zatrudnienia. Przy rozpatrywaniu uprawnień do renty rodzinnej w drodze wyjątku ocenie podlegała również sytuacja materialna. Wykazany dochód przypadający na jednego członka rodziny, nie wskazuje zdaniem organu, aby małoletnie dziecko pozostawało bez niezbędnych środków utrzymania. Zdaniem organu w tym stanie faktycznym, brak jest podstaw do przyznania skarżącej świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 w/w ustawy. Skargę na powyższe rozstrzygniecie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła przedstawicielka ustawowa małoletniej skarżącej. Domagała się zmiany decyzji i przyznania świadczenia rentowego w drodze wyjątku. Skarżonej decyzji zarzuciła : 1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a/ art. 7 ,77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej k.p.a. poprzez niedostateczne i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę zebranych dowodów, co skutkowało błędnym uznaniem, iż nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przyznanie małoletniej J.M. renty rodzinnej w drodze wyjątku, b/ art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, brak udzielenia niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w toku postępowania, co skutkowało tym, iż małoletnia J.M. poniosła szkodę w postaci braku przyznania jej renty rodzinnej w drodze wyjątku, c/ 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji tj. brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez błędne przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki zawarte w tym przepisie, których to spełnienie jest niezbędne do przyznania świadczenia małoletniej J.M. W skardze podkreślono miedzy innymi, że skarżąca po otrzymaniu zaskarżonej decyzji podjęła próbę uzyskania dokumentów i informacji świadczących o stanie zdrowia zmarłego, możliwości wykonywania przez niego pracy przed śmiercią, a także innych okoliczności mających znaczenie w niniejszej sprawie. Jako, iż skarżąca nie była w formalnym związku ze zmarłym S.M. oraz ma utrudniony kontakt z jego rodziną, uzyskanie jakichkolwiek informacji i dokumentów (np. dokumentacji medycznej) stało się niemożliwe. Skarżącej udało się jednak uzyskać zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., w którym wskazano, iż Pan S.M. pobierał w w/w Ośrodku zasiłek stały z powodu całkowitej niezdolności do pracy w okresach od [...] lipca 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. oraz od [...] sierpnia 2018 r. do dnia zgonu tj. [...] maja 2019 r. Od powyższego świadczenia były odprowadzane składki na ubezpieczenie zdrowotne. W ocenie Skarżącej z treści powyższego zaświadczenia wynika ,że zmarły ojciec małoletniej J.M. w okresach od [...] lipca 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. oraz od [...] sierpnia 2018 r. do dnia zgonu tj. [...] maja 2019 r. był całkowicie niezdolny do pracy oraz był w trudnej sytuacji materialnej. Powyższe przeczy zatem ustaleniom organu, iż wobec zmarłego nie orzeczono niezdolności do pracy i świadczy o niewłaściwym zebraniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Należy wskazać, iż zmarły w przeszłości był osobą ubezpieczoną oraz nie mógł podjąć pracy z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy we wskazanych wyżej okresach. Nie jest wiadome, czy w innych okresach zmarły posiadał zdolność do pracy, lecz ustalone przez organ okresy w których nie udowodniono zatrudnienia lub innej działalności popartej opłacaniem składek zdają się temu przeczyć. Sprzeczność w ustaleniach organu ze wskazanym wyżej zaświadczeniem pozwala na stwierdzenie, iż nie przeprowadzono prawidłowo postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy zmarły miał orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy oraz w jakich okresach taka niezdolność występowała. W dalszej części skargi opisano stan zdrowia małoletniej. Podkreślono, że skarżąca nie była należycie informowana przez organ o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy ,które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Zdaniem skarżącej w sprawie doszło również do naruszenia art.107§ 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie na podstawie jakich konkretnych dokumentów rentowych został ustalony stan faktyczny sprawy. Uzyskane przez skarżącą zaświadczenie wydane w dniu [...] listopada 2019 r. przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. jednoznacznie wskazuje, iż zmarły S.M. w okresie przed śmiercią był całkowicie niezdolny do pracy oraz pobierał stały zasiłek, co świadczy również o jego ciężkiej sytuacji materialnej. Powyższe w sposób ewidentny przeczy ustaleniom organu, iż "wobec ojca dziecka nie orzeczono całkowitej niezdolności do pracy". Nadto organ nie zbadał dlaczego przez 13 lat nie udowodniono żadnego okresu zatrudnienia ani innej działalności popartej opłacaniem składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. W ocenie skarżącej miało to związek ze stanem zdrowia zmarłego, uniemożliwiającym podjęcie pracy i świadczy o istnieniu szczególnych okoliczności uzasadniających powyższy stan rzeczy. Kwestia ta nie została przez organ w jakikolwiek sposób zbadana. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący powinno wykazać, iż zmarły spełniał wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że pełnomocnik ustawowy małoletniej skarżąca przytoczył liczne argumenty odnośnie niepełności postępowania dowodowego, przeprowadzonego przez organ - jednocześnie wskazał na dowody, które uzyskał dopiero po otrzymaniu decyzji odmownej z dnia [...] października 2019 r., a których organowi nigdy nie przedłożył - zatem organ nie miał żadnej możliwości do nich się ustosunkować. Skarżąca nie zdecydowała się bowiem na złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i nie przedłożyła organowi żadnych nowych informacji - orzekał on zatem na podstawie wyłącznie tych danych, które skarżąca przedstawiła mu wcześniej oraz tych, które były mu znane z urzędu - w tym braku jakiejkolwiek dokumentacji umożliwiającej i uzasadniającej badanie orzecznicze. W ocenie organu nie jest właściwe czynienie organowi zarzutu z niezbadania dowodów, które zaistniały dopiero po wydaniu przez niego decyzji - ponadto skoro skarżąca była w stanie dotrzeć do dokumentacji przemawiającej - przynajmniej w jej opinii - za zaistnieniem w sprawie okoliczności szczególnych po otrzymaniu decyzji, to zapewne była też w stanie skutecznie uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym przed organem. Jakkolwiek bowiem w polskim prawie administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, obligująca organ do zebrania materiału dowodowego, to nie może to jednak prowadzić do nakładania na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na fakty podnoszone przez stronę. W postępowaniu o świadczenie w drodze wyjątku to osoba zainteresowana powinna wskazać wszelkie dowody i okoliczności wiążące się z dochodzonym świadczeniem (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r. I OSK 1282/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Sąd, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu należy również wskazać ,że Sąd Administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie i ocenia zaskarżoną decyzję na datę jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie naruszył bowiem przepisu art. 83 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z powołanym przepisem, ubezpieczonym i pozostałych po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków przewidzianych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Użyty przez ustawodawcę zwrot "może przyznać" wskazuje, że decyzja w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania świadczenia pozostawiona została uznaniu organu administracji publicznej. W literaturze dotyczącej uznania administracyjnego stwierdza się, że "(...) Przedmiotem jego nie jest ani ustalenie znaczenia tekstu prawnego, ani ocena występujących faktów, lecz określenie skutku prawnego" (M. Mincer, Uznanie administracyjne, Toruń 1983 r., s. 63, cyt. za "Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego", Wydawnictwo C.H. Beck, 2005 r.). Uznanie dotyczy zatem wyboru konsekwencji zaistnienia normy prawnej w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Tak też instytucję uznania administracyjnego rozumie się w orzecznictwie. Od uznania administracyjnego należy natomiast odróżnić sferę pojęć niedookreślonych, które podlegają pełnej wykładni w procesie interpretacji prawa (v. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2003 r., sygn. akt K 43/2002, Lex Polonica nr 364051). Do takich niedookreślonych pojęć należy m.in. zawarte w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pojęcie "szczególne okoliczności", stanowiące jedną z przesłanek przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Zanim zatem organ dokona w ramach obowiązującego prawa wyboru optymalnego z punktu widzenia konkretnych okoliczności faktycznych rozwiązania (uznanie administracyjne), powinien dokonać wykładni pojęcia nieostrego, biorąc pod uwagę zarówno kontekst normatywny, w którym dane pojęcie funkcjonuje, jak i okoliczności stanu faktycznego sprawy rozstrzyganej na podstawie przepisu, który takie pojęcie zawiera. Sąd administracyjny jest zaś upoważniony i zobowiązany jednocześnie do oceny zgodności z prawem procesu wykładni i stosowania przez organ pojęć niedookreślonych (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2003 r., sygn. akt II SA 4203/01, Lex Polonica nr 364326). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dokonał prawidłowej wykładni art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przyjmując, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, które uniemożliwiły zmarłemu ojcu J.M. przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia w latach 2003-2007, 2010-2014, 2016-2019. Podkreślić w tym miejscu należy, że za szczególną okoliczność na potrzeby stosowania przepisu art. 83 ust. 1 ustawy uznaje się wyłącznie zdarzenie bądź trwały stan wykluczający aktywność zawodową konkretnej osoby z powodu niemożności przezwyciężenia ich skutków, przy czym zdarzenie to bądź trwały stan muszą mieć charakter zewnętrzny, obiektywny i niezależny od woli tej osoby. W orzecznictwie sądów administracyjnych za szczególne okoliczności uważa się wydarzenia o charakterze nadzwyczajnym, czyli takie, które wbrew zamiarom i woli ubezpieczonego stanowią niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodę do kontynuowania zatrudnienia. Na szczególne okoliczności składają się wyłącznie zdarzenia niezależne od ubezpieczonego. Chodzi tylko o zdarzenia albo trwały stan wykluczający aktywność zawodową konkretnej osoby z powodu ich skutków niemożliwych lub obiektywnie trudnych do przezwyciężenia. Szczególne okoliczności to okoliczności obiektywne, niezależne i niezawinione przez ubiegającego się o świadczenie w drodze wyjątku. Pojęcie "w drodze wyjątku" nie dotyczy zatem wyjątkowych potrzeb czy niedostatku, sytuacji życiowej starającego się o to świadczenie. Nie chodzi tu o każdy przypadek nieotrzymania świadczenia w trybie zwykłym, lecz o taki, który mieści się w zakresie pojęcia "szczególnych okoliczności", czyli takich zdarzeń, które na kanwie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ograniczają, utrudniają czy wręcz udaremniają możliwość wypracowania wymaganego okresu ubezpieczenia, uprawniającego do otrzymania świadczenia na zasadach ogólnych. Zaistnienie tego rodzaju zdarzeń powinno usprawiedliwiać brakujący do wymaganego staż ubezpieczeniowy. Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku w niniejszej sprawie byłoby zatem możliwe tylko w przypadku wykazania, że ojciec skarżącej przejawiał wolę podejmowania pracy i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ale na skutek wystąpienia nadzwyczajnych, niezależnych od jego woli okoliczności nie mógł zrealizować wymagań do uzyskania zwykłego świadczenia. Tylko w takiej sytuacji, przy wypełnieniu pozostałych przesłanek z art.83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznanie świadczenia w drodze wyjątku byłoby zasadne. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11.10.2017 r., sygn. akt. I OSK 2314/16 (wyrok opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej w Internecie na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl): "Za "szczególną okoliczność", w rozumieniu art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie można uznać samego faktu niestabilnej sytuacji na rynku pracy, zagrożenia bezrobociem, a w konsekwencji pracy nieobjętej ubezpieczeniem społecznym oraz ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi. W praktyce powodowałoby to obowiązek przyznawania wspomnianego świadczenia - nie w drodze wyjątku - jak stanowi o tym ustawa, a powszechnie. Bezrobocie tylko wtedy może być szczególną okolicznością skutkującą niespełnianiem przez konkretną osobę warunków do uzyskania prawa do emerytury lub renty, gdy osoba ta wykaże, że jej przerwy w zatrudnieniu były spowodowane wyłącznie bezrobociem, a nie innymi okolicznościami.". Skarżąca w toku całego postępowania nie przedstawiła okoliczności świadczących o zaistnieniu "szczególnej okoliczność", uzasadniającej bark możliwości podjęcia zatrudnienia przez ojca małoletniej w rozumieniu art. 83 ust 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Działania takie podjęła dopiero na etapie skargi przedkładając zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. o pobieraniu przez T.M. zasiłku stałego z powodu całkowitej niezdolności do pracy w okresach od [...] lipca 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. oraz od [...] sierpnia 2018 r. do dnia zgonu tj. [...] maja 2019 r. W tym miejscu należy wskazać, że co prawda to organ administracji prowadzi w sprawie postępowanie, jednak nie zwalnia to wnioskodawcy od przedstawiania dowodów na okoliczność zaistnienia określonych przesłanek z art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W polskim prawie administracyjnym istnieje zasada oficjalności, obligująca organ do zebrania materiału dowodowego, to nie może to jednak zdaniem Sądu prowadzić do nakładania na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na fakty podnoszone przez stronę. Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyrok z dnia 19 listopada 2010 r. I OSK 1282/10 " W postępowaniu o świadczenie w drodze wyjątku to osoba zainteresowana powinna wskazać wszelkie dowody i okoliczności wiążące się z dochodzonym świadczeniem". Jak wyżej wskazano skarżąca dopiero na etapie skargi powołała się na zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. o pobieraniu przez T.M. zasiłku stałego z powodu całkowitej niezdolności do pracy w okresach od [...] lipca 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. oraz od [...] sierpnia 2018 r. do dnia zgonu tj. [...] maja 2019 r., co uniemożliwiło organowi zajęcie stanowiska ,co do powyższego dokumentu. W tym miejscu Sąd wskazuje, że ocenia stan prawny i faktyczny sprawy na datę wydania decyzji, a zaświadczenie zostało przez skarżąca uzyskane po tej dacie. Sąd Administracyjny jest Sądem prawa i nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych tak więc przy orzekaniu w niniejszej sprawie nie mógł dokonać oceny przedłożonego przez skarżąca przy skardze zaświadczenia. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodów mogących wskazywać, że zmarły nie podjął zatrudnienia skutkującego dłuższym stażem ubezpieczeniowym z powodów szczególnych i uniemożliwiających podjęcie pracy zarobkowej. Poszukując wyjaśnienia przyczyn przerw w zatrudnieniu ojca skarżącej, w dacie wydania decyzji, nie sposób stwierdzić, że powstały one wskutek okoliczności, na które nie miał wpływu. Na datę wydania decyzji nie było dowodów świadczących o tym ,że brak aktywności zawodowej ojca skarżącej powiązany z odprowadzaniem składek na ubezpieczenie społeczne był wynikiem jego całkowitej niezdolności do pracy. Mając powyższe na uwadze, nie sposób Prezesowi ZUS zarzucić niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek strony skarżącej. Zatem to strona powinna w toku postępowania administracyjnego przedstawić, albo przynajmniej wskazać, dowody na istnienie okoliczności stojących na przeszkodzie w uzyskaniu przez ubezpieczonego odpowiedniego okresu składkowego. Jeżeli przedstawicielka ustawowa skarżących wniosła o udzielenie świadczenia rentowego w drodze wyjątku, to miała obowiązek wskazać dowody świadczące, że zostały spełnione przesłanki z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (tak: wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1135/14). Organ nie naruszył w sprawie tej przepisów postępowania. Zgromadził pełny materiał dowodowy i należycie go ocenił. Nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8,art. 9, art. 10, art. 75, art. 76, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji wskazuje przyczyny, z powodu których organ wniosku uwzględnić nie mógł. Sąd nie stwierdził, aby organ przekroczył granice uznania administracyjnego. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.