II SA/Wa 2315/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę

FUZASADNIENIE Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Służby Ochrony Państwa (dalej: "Komendant SOP", "organ pierwszej instancji") z [...] maja 2024 r. nr [...] o zwolnieniu K. B. (dalej: "skarżąca") ze służby w Służbie Ochrony Państwa (dalej: "SOP") z dniem [...] czerwca 2024 r. oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji organ odwoławczy podał, że rozkazem personalnym z [...] września 2023 r. nr [...] Komendant SOP, w oparciu o art. 80 ust. 1, ust. 4, ust. 6 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 78 i art. 14 pkt 2 ustawy o z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 34 ze zm.; dalej: "ustawa o SOP"), zwolnił skarżącą z dniem [...] sierpnia 2023 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału [...] i z dniem [...] września 2023 r. przeniósł ją do dyspozycji organu pierwszej instancji w związku z przewidywanym wyznaczeniem na inne stanowisko służbowe. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od ww. rozkazu personalnego, Minister decyzją z [...] października 2023 r. nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi SOP, wskazując, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji rozkazem personalnym z [...] grudnia 2023 r. nr [...], mając za podstawę art. 80 ust. 1-6, ust. 7 pkt 2, art. 78, art. 14 pkt 2 oraz art. 192 ustawy o SOP, ponownie orzekł o zwolnieniu skarżącej z dniem [...] grudnia 2023 r. z zajmowanego stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału [...] i przeniesieniu z dniem [...] grudnia 2023 r. do dyspozycji organu pierwszej instancji oraz o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Następnie Komendant SOP rozkazem personalnym z [...] maja 2024 r. nr [...], w oparciu o art. 102 ust. 4 w związku z ust. 2 pkt 4, art. 80 ust. 3, art. 133 i art. 76 ust. 2-3 ustawy o SOP, zwolnił skarżącą z dniem [...] czerwca 2024 r. ze służby w SOP. Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżąca odwołała się od powyższego rozkazu personalnego. Po wyjaśnieniu nieścisłości w aktach i przeanalizowaniu sprawy, organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Podkreślił, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby w SOP stanowi art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP. Zgodnie z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP, funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne. Tym samym przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacji zajmowanego stanowiska i braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym, iż nie ma obowiązku proponowania funkcjonariuszowi bezpośrednio niższego stanowiska. Rozstrzygnięcie wydać jednak należy po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, wedle przepisów k.p.a. Jak podkreślił organ odwoławczy, równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego (vide art. 80 ust. 3 ustawy o SOP). Natomiast w myśl art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Minister odwołał się do relacji, jaka zachodzi pomiędzy art. 102 ust. 2 pkt 4 i art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, wskazując, że możliwość fakultatywnego przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe w przypadkach, o których mowa w art. 102 ust. 2 ustawy o SOP, nie wymaga zgody funkcjonariusza, jeżeli zostanie spełniona jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do pkt 4. Stosownie zaś do treści art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, brak zgody funkcjonariusza na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w art. 102 ust. 2 ustawy o SOP może spowodować zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Zdaniem organu odwoławczego, użycie zwrotu "można zwolnić" oznacza, iż rozwiązanie z funkcjonariuszem stosunku służbowego na powołanej podstawie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby badaniu podlega, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Minister zaznaczył przy tym, że mianowanie funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe nie wiąże się z zajmowaniem go do końca służby. Przepisy ustawy o SOP pozwalają bowiem organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb SOP czy oceny sposobu wywiązywania się przez funkcjonariusza z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego, w jakim pozostaje funkcjonariusz (m.in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawia właściwym organom pewną swobodę w kreowaniu stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, organ drugiej instancji nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, organ odwoławczy odnotował, iż [...] września 2023 r. weszła w życie decyzja Komendanta SOP z 31 sierpnia 2023 r. w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" SOP, stanowiąca załącznik do zarządzenia Komendanta SOP z 30 sierpnia 2023 r. nr Z-4/2023 w sprawie określenia regulaminu organizacyjnego SOP. Tą decyzją wprowadzono istotne zmiany w strukturze organizacyjnej pionu administracyjnego, m.in. w obszarze byłego [...] Wydziału [...]. Zmiany dotyczyły zakresu zadań, ilości oraz liczebności wchodzących w jego skład komórek organizacyjnych. W wyniku ww. zmian Wydział [...], w którym skarżąca pełniła służbę, został przekształcony w Sekcję, a zajmowane dotychczas przez nią stanowisko Naczelnika Wydziału o stopniu etatowym: pułkownik i 06 grupie uposażenia zostało zlikwidowane i zastąpione stanowiskiem Kierownik Sekcji o niższym stopniu etatowym (podpułkownik) i niższej grupie uposażenia: 09. Minister podniósł, że w kontekście tej reorganizacji, organ pierwszej instancji, po uchyleniu rozkazu personalnego z [...] września 2023 r., dokonał analizy sytuacji służbowej skarżącej pod kątem wakujących - równorzędnych stanowisk w SOP, zgodnych z jej kwalifikacjami, doświadczeniem zawodowym oraz stażem. Według notatki służbowej Naczelnika Wydziału [...] SOP z [...] grudnia 2023 r., dokonano kwerendy wakujących stanowisk służbowych, w wyniku której stwierdzono aktualny brak w strukturze etatowej SOP wolnego stanowiska Naczelnika Wydziału, na które można by było wyznaczyć skarżącą. Dlatego w tym samym dniu przeprowadzono rozmowę kadrową ze skarżącą (udokumentowaną w formie notatki), podczas której poinformowano ją o aktualnym braku w strukturze etatowej SOP stanowisk równorzędnych wobec dotychczas przez nią zajmowanego stanowiska Naczelnika Wydziału, a także stanowisk bezpośrednio niższych, tj. Zastępcy Naczelnika Wydziału, gdyż wszystkie objęte nową strukturą organizacyjną SOP stanowiska zarówno Naczelnika Wydziału, jak i Zastępcy Naczelnika Wydziału, nie są stanowiskami wakującymi. Jednocześnie przekazano skarżącej, iż Komendant SOP określił potrzebę obsadzenia stanowiska koordynatora w Wydziale Kontroli, które aktualnie najbardziej odpowiada jej kwalifikacjom i doświadczeniu. W związku z tym zaproponowano skarżącej objęcie stanowiska koordynatora w Wydziale Kontroli – Pion Komendanta SOP ze stopniem etatowym: pułkownik i grupą uposażenia: 08, tj. stanowiska równorzędnego pod względem stopnia etatowego, jednak niższego względem dotychczas zajmowanego w zakresie stawki uposażenia, lecz z zachowaniem - na mocy art. 166 ust. 1 ustawy o SOP - dotychczasowej stawki do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia wedle stanowiska służbowego. Nadto, mając na uwadze, iż na proponowanym stanowisku zakres zadań oraz odpowiedzialność są znacznie ograniczone względem poprzedniego stanowiska służbowego, organ pierwszej instancji ustalił skarżącej dodatek specjalny w wysokości 25% należnego uposażenia zasadniczego, wskazując również na możliwość ustalenia w trybie art. 162 ust. 12 ustawy o SOP dodatku specjalnego w wyższej wysokości. Zwrócono także uwagę skarżącej, że na proponowanym stanowisku służbowym może poszerzać swoje kwalifikacje oraz uprawnienia, co z jednej strony umożliwia jej rozwój, a z drugiej strony - usprawnia formację, a w konsekwencji może mieć wpływ na uzyskanie dodatkowych świadczeń. Skarżąca nie przyjęła opisanej wyżej propozycji, co skutkowało wydaniem przez Komendanta SOP wzmiankowanego rozkazu personalnego z [...] grudnia 2023 r. nr [...] o zwolnieniu jej z dniem [...] grudnia 2023 r. z zajmowanego stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału [...] i przeniesieniu z dniem [...] grudnia 2023 r. do dyspozycji organu pierwszej instancji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając na względzie, iż zgodnie z art. 80 ust. 4 ustawy o SOP, okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy, tj. w niniejszej sprawie nie dłuższy niż do 7 czerwca 2024 r., w dniu [...] maja 2024 r. przeprowadzono ze skarżącą kolejną rozmowę kadrową. Ponownie poinformowano ją o braku równorzędnych z zajmowanym do 31 sierpnia 2023 r. przez nią stanowisk (Naczelnik Wydziału) wolnych do obsadzenia. Wobec potrzeby wzmocnienia Wydziału [...], w którym skarżąca będzie mogła wykorzystać swoje kwalifikacje i doświadczenie, przedstawiono jej propozycję dalszego pełnienia służby na stanowisku służbowym koordynatora w ww. Wydziale [...]– Pion Logistyki, ze stanowiskiem etatowym: pułkownik, grupą uposażenia: 08 i z zachowaniem dotychczasowej stawki uposażenia (vide art. 166 ust. 1 ustawy o SOP). W trakcie rozmowy zapoznano skarżącą z zakresem zadań na proponowanym stanowisku. Uwzględniając okoliczność, że ww. zakres zadań oraz odpowiedzialność na zaproponowanym stanowisku były znacznie ograniczone w porównaniu z poprzednio zajmowanym przez skarżącą stanowiskiem, zaproponowano jej dodatek specjalny w wysokości 10% należnego uposażenia zasadniczego, z możliwością podwyższenia go w toku dalszej służby. Wprawdzie - jak zaznaczono - proponowane stanowisko służbowe jest niższe w grupie uposażenia względem dotychczas zajmowanego, jednak parametrami jest wyższe niż stanowisko Kierownika Sekcji, w którą został przekształcony Wydział [...], tj. Wydział, w którym skarżąca zajmowała stanowisko Naczelnika. Skarżąca oświadczyła, iż nie wyraża zgody na wyznaczenie jej na proponowane stanowisko służbowe, co implikowało wydanie przez organ pierwszej instancji rozkazu personalnego z [...] maja 2024 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącej ze służby z dniem [...] czerwca 2024 r. Ustosunkowując się do obszernych zarzutów, podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia, Minister stwierdził, że w jego ocenie w niniejszej sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP uzasadniająca zwolnienie skarżącej ze służby w SOP. Bezsprzecznie decyzją Komendanta SOP z 31 sierpnia 2023 r. nr Z-402/2023 w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" SOP zlikwidowano dotychczas zajmowane przez skarżącą stanowisko służbowe, a organ pierwszej instancji podjął działania obliczone na wyznaczenie skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe, przy uwzględnieniu dotychczasowego przebiegu jej służby, kwalifikacji i dotychczasowego doświadczenia zawodowego, jak też potrzeb służby. Dwukrotnie przedłożył jej propozycję innego stanowiska służbowego, bacząc, iż w dacie orzekania nie dysponował równorzędnym stanowiskiem, bowiem stanowiska naczelników wydziałów zostały już obsadzone. Z uwagi na powyższe zaproponowano skarżącej objęcie stanowiska o takim samym stopniu etatowym (pułkownik), lecz w niższej grupie uposażenia. Niemniej jednak, na podstawie art. 166 ust. 1 ustawy o SOP, zachowano stawkę dotychczasową do czasu uzyskania przez skarżącą wyższego uposażenia według stanowiska służbowego. Organ odwoławczy przypomniał, że stosunek służbowy funkcjonariusza nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania czy dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, czyli na zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w SOP ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Z tej właśnie przyczyny art. 76 ust. 1 ustawy o SOP stanowi, iż mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Konsensusu wymaga zatem jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Oznacza to także dyspozycyjność funkcjonariusza, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność formacji. Stosunek służbowy charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służba straciłaby nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w SOP wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na funkcjonariusza świadomie poddaje się służbowej dyspozycji przełożonego, która również polegać może na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. W ocenie organu drugiej instancji, powyższe świadczy o rezygnacji osoby decydującej się dobrowolnie na podjęcie służby w SOP z pewnej części swobód obywatelskich. Zdaniem Ministra, sposób procedowania w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji bez wątpienia dowodzi, że dążył on do wyznaczenia skarżącej na stanowisko służbowe, nie zaś do zwolnienia ze służby w SOP. Organ odwoławczy zaakcentował, iż Komendant SOP ma obowiązek podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych dla SOP ustawowych zadań. W pierwszej kolejności organ zobligowany jest rozpoznać potrzeby służby w szerszym aspekcie niż to czyni podległy mu kierownik komórki organizacyjnej SOP. Organ pierwszej instancji musi mieć bowiem na uwadze interes służby, który w tym przypadku jest tożsamy z interesem całej formacji. Właściwy przełożony musi ważyć interes funkcjonariusza (słuszny interes strony) oraz interes społeczny. Interes funkcjonariusza nie może przeważać nad interesem służby - w przypadku kolizji pomiędzy tymi dobrami, interes funkcjonariusza SOP musi ustąpić przed interesem służby. Nie jest też rolą organu drugiej instancji wkraczanie w politykę kadrową SOP i podważenie trafności dokonanego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych wyboru konkretnych funkcjonariuszy do realizacji zadań służbowych na innych stanowiskach służbowych oraz ustalania wysokości dodatku specjalnego z tym związanego. Wyznaczenie funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że funkcjonariusz będzie je zajmował do końca swojej służby. Reasumując, Minister uznał, iż Komendant SOP prawidłowo skorzystał z przewidzianego w art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP uprawnienia do zwolnienia funkcjonariusza SOP ze służby, dostatecznie wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy oraz właściwie podjął przedmiotowe rozstrzygnięcie. Pismem z 15 października 2024 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną na wstępie decyzję Ministra, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu pierwszej instancji z [...] maja 2024 r. nr [...], zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów wymienionych w skardze i zobowiązanie organu do przedstawienia wskazanych przez nią wykazów i informacji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 102 ust. 4 w związku z ust. 2 pkt 4 i art. 80 ust. 3 ustawy o SOP, gdyż przedmiotowe przepisy w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy, w jej ocenie, nie mogły stanowić podstawy prawnej zwolnienia ze służby w SOP. Przepis art. 102 ustawy o SOP reguluje sytuację przeniesienia funkcjonariusza z jednego stanowiska na inne - niższe stanowisko służbowe, a więc warunkiem jego zastosowania jest zajmowanie przez funkcjonariusza stanowiska służbowego. Natomiast skarżąca, na podstawie ostatecznego rozkazu personalnego Komendanta SOP z [...] grudnia 2023 r. nr [...], została zwolniona ze stanowiska Naczelnika Wydziału [...] i przeniesiona do dyspozycji Komendanta SOP, czyli w dniu wydania rozkazu personalnego z [...] maja 2024 r. była funkcjonariuszem w dyspozycji i nie zajmowała żadnego stanowiska służbowego; 2) art. 14 pkt 2 ustawy o SOP, zgodnie z którym Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jej zadań przez prowadzenie polityki kadrowej w związku z art. 19 i art. 20 k.p.a., poprzez zlekceważenie wyłącznej właściwości Komendanta SOP do określania zasadności i celowości wyznaczania funkcjonariuszy SOP na stanowisko służbowe w SOP, ponieważ organ, zdaniem skarżącej, dokonał nieuprawnionej oceny jej doświadczenia zawodowego oraz kwalifikacji pod kątem możliwości wyznaczenia na wakujące stanowiska równorzędne, tj. stanowiska naczelników wydziałów w SOP. Następnie skarżąca wskazała na wadliwą podstawę prawną zwolnienia jej ze służby w SOP, która spowodowała, że przedwcześnie wydano rozkaz o zwolnieniu, bowiem gdyby organy zastosowały prawidłową podstawę prawną, to należało wydać rozkaz o zwolnieniu dopiero po upływie sześciomiesięcznej dyspozycji, a kończyła się ona w dniu [...] czerwca 2024 r. Skarżąca zaakcentowała, iż wskutek powyższych nieprawidłowości organy naruszyły zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, co podważa zaufanie obywatela do organów państwa wydających decyzje administracyjne. W dalszej kolejności skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania, czy: - w toku pozostawania przez nią w dyspozycji Komendanta SOP i w dacie wydania spornego rozkazu personalnego istniały stanowiska równorzędne lub wyższe, na które mogłaby zostać wyznaczona, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy w kontekście ustalenia, czy organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, - skarżąca spełnia warunki formalne do wyznaczenia jej na stanowisko równorzędne lub wyższe w Grupie Stanowisk Tymczasowych (dalej: "GST"), - skarżąca spełnia warunki formalne do wyznaczenia jej na stanowiska równorzędne lub wyższe, mając na względzie wszystkie stanowiska, które były wolne, ale nie na dzień sporządzenia przez organ pierwszej instancji notatki kadrowej z [...] maja 2024 r., czyli na dzień przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu jej ze służby, lecz przez cały okres dyspozycji, tj. od [...] grudnia 2023 r. do [...] czerwca 2024 r., w tym stanowiska, na których czasowo powierzono funkcjonariuszom wykonywanie obowiązków; 2) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodą ocenę dowodów, w tym dowodu z analizy stanowisk wakujących przez czas trwania dyspozycji skarżącej; 3) art. 108 § 1 k.p.a., ponieważ z rozkazu personalnego Komendanta SOP z [...] maja 2024 r. nr [...] wynika, że zwolniono skarżącą ze służby z dniem [...] czerwca 2024 r. i temu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zaś organ odwoławczy uznał to działanie za prawidłowe, a ponadto zaakceptował brak należytego uzasadnienia rygoru natychmiastowej wykonalności ww. rozkazu personalnego, bo skoro przed zwolnieniem skarżąca nie zajmowała już żadnego stanowiska służbowego, tj. nie blokowała żadnego etatu, to nie wiadomo z jakich powodów przyjęto, iż interes społeczny wymaga nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności; 4) art. 16 w związku z art. 110 k.p.a. przez zlekceważenie istnienia w obrocie prawnym ostatecznego rozkazu Komendanta SOP z [...] grudnia 2023 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącej ze stanowiska Naczelnika Wydziału [...] i przeniesieniu jej do dyspozycji organu pierwszej instancji; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta SOP z [...] maja 2024 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącej ze służby w SOP w sytuacji popełnienia przez organ pierwszej instancji zarówno błędów natury procesowej, jak i obrazy przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie; 6) art. 138 § 2 w związku z art. 136 § 1 k.p.a. przez brak uchylenia rozkazu personalnego Komendanta SOP z [...] maja 2024 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącej ze służby w SOP, przekroczenie przez organ granic dodatkowego postępowania dowodowego, które mógł przeprowadzić z urzędu, niedopuszczalne wyręczenie organu pierwszej instancji w przeprowadzeniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów o zasadniczym znaczeniu takich jak kwerenda wolnych stanowisk równorzędnych w całym okresie przebywania przez skarżącą w dyspozycji, która powinna być przeprowadzona przez Komendanta SOP i należycie udokumentowana w aktach postępowania administracyjnego (a czego organ pierwszej instancji zaniechał, uznając za wystarczające sporządzenie notatki kadrowej w dniu [...] maja 2024 r., tj. dzień przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu skarżącej ze służby, w której to notatce zawarto lakoniczną informację, że brak jest stanowisk równorzędnych względem stanowiska naczelnika wydziału), czym naruszono także art. 15 k.p.a., tj. prawo strony do rozpatrzenia sprawy w dwóch niezależnych instancjach administracyjnych; 7) art. 138 § 2a k.p.a. przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1730/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej też: "Sąd pierwszej instancji", "WSA w Warszawie", "tutejszy Sąd") uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta SOP z [...] maja 2024 r. nr [...]. Motywując ww. orzeczenie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, gdyż powołane w niej przepisy - w świetle stanu faktycznego sprawy - nie mogą być podstawą materialnoprawną zwolnienia skarżącej ze służby. Powołując się na art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, WSA w Warszawie wskazał, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku likwidacji komórki organizacyjnej, w której pełnił on służbę, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne. Tymczasem rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby nie uwzględnia aktualnej sytuacji funkcjonariuszki, czyli pozostawania jej w dyspozycji Komendanta SOP od [...] grudnia 2023 r. Skarżąca nie odwołała się rozkazu personalnego nr [...] o przeniesieniu jej do dyspozycji i w rezultacie stał się on rozstrzygnięciem ostatecznym. Natomiast w rozkazie o zwolnieniu ze służby organ pierwszej instancji odnosi się do poprzedniego stanowiska służbowego, z którego z dniem [...] grudnia 2023 r. skarżąca została zwolniona, podczas gdy wcześniejszą decyzją została przeniesiona do jego dyspozycji w związku z likwidacją dotychczas zajmowanego stanowiska. W dniu wydania tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji skarżąca pozostawała w dyspozycji Komendanta SOP. W żadnym razie nie wykazano, żeby to stanowisko, tzw. "dyspozycja" bądź komórka organizacyjna podczas pełnienia przez skarżącą służby w dyspozycji, uległo likwidacji lub zmniejszył się jego stan osobowy. Sąd pierwszej instancji uznał, że powołana podstawa prawna zwolnienia ze służby dotyczy tylko takich sytuacji, kiedy funkcjonariusz SOP pełni służbę na konkretnym stanowisku, a nie pozostaje w dyspozycji Komendanta SOP. Jak zauważył WSA w Warszawie, instytucja przeniesienia do dyspozycji i dalsze postępowanie wobec funkcjonariusza pełniącego służbę w dyspozycji zostały szczegółowo unormowane. W myśl art. 80 ust. 1 ustawy o SOP, funkcjonariusz zwolniony albo odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Komendanta SOP, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ponadto, stosownie do treści ust. 4 tego artykułu, okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy. Skoro nie wyznaczono skarżącej w okresie sześciu miesięcy na inne stanowisko służbowe, to - w ocenie WSA w Warszawie - jej ewentualne zwolnienie ze służby ma charakter obligatoryjny na podstawie art. 107 ustawy o SOP, stanowiącego, iż funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1 ustawy o SOP. Te rozważania legły u podstaw przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo materialne, co miało wpływ na wynik sprawy. Minister zaskarżył w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA", "Sąd drugiej instancji", "Sąd kasacyjny") wyrokiem z 21 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 1394/25, uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd kasacyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uznał konieczność zastosowania w realiach niniejszej sprawy art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP jako podstawy zwolnienia skarżącej ze służby i tym samym błędne wywiódł, że przyjęta przez organ podstawa zwolnienia, tj. art. 102 ust. 2 ustawy o SOP, nie była właściwa. W art. 107 ust. 1 ustawy o SOP wskazano przesłanki obligatoryjnego zwolnienia ze służby w SOP. Jedną z nich, zgodnie z art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, jest nieotrzymanie propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1. Z kolei w art. 80 ust. 1 ustawy o SOP wskazano, iż funkcjonariusz zwolniony albo odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Komendanta SOP, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Chociaż skarżąca - przed zwolnieniem ze służby na mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji z [...] maja 2024 r., utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją organu drugiej instancji - rzeczywiście pozostawała w dyspozycji Komendanta SOP na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy o SOP, to art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP nie mógł mieć zastosowania do jej sprawy i tym samym stanowić podstawy jej (obligatoryjnego) zwolnienia ze służby w SOP. W przepisie tym wprost podano, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby, gdy przez okres pozostawania w dyspozycji Komendanta SOP nie otrzyma on propozycji innego stanowiska służbowego. Jednakże w świetle art. 107 ust. 1 pkt 8 ustawy o SOP wnioskować należy, iż propozycja ta nie dotyczy wyłącznie innego równorzędnego stanowisko służbowego, ale każdej innej propozycji, tj. także propozycji niższego stanowiska. Wymóg nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego w okresie pozostawania w dyspozycji wprost eliminuje możliwość zastosowania art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżącej, na co słusznie zwrócił uwagę Minister, przedstawiono bowiem dwukrotnie propozycję innego stanowiska służbowego – równorzędnego pod względem stopnia etatowego, ale niższego pod względem stawki uposażenia, czego w sprawie nie zakwestionowano. Błędne jest zatem stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że organy orzekające w sprawie winny zwolnić skarżącą ze służby na ww. podstawie. Jednocześnie nie było podstaw do uznania, wbrew twierdzeniom WSA w Warszawie, iż w odniesieniu do skarżącej nie powinien mieć zastosowania art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP. Stosownie do treści art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP, funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku m.in. likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne. Natomiast art. 102 ust. 4 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Treść ww. przepisów nie eliminuje z kolei możliwości ich zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy, skoro zajmowane przez skarżącą stanowisko służbowe zostało zlikwidowane, a wobec niemożności – w ocenie organu – wyznaczenia jej na równorzędne stanowisko służbowe, dwukrotnie przedstawiono skarżącej propozycje niższego pod względem stawki uposażenia stanowiska, których to propozycji skarżąca nie przyjęła. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, o niemożności zastosowania art. 102 ust. 4 ustawy o SOP jako podstawy zwolnienia ze służby nie może świadczyć niezajmowanie przez skarżącą stanowiska służbowego w momencie zwolnienia, a pozostawanie już przez nią w tym momencie w dyspozycji Komendanta SOP. Nie ma racji WSA w Warszawie, twierdząc, iż "powołana przez organ podstawa prawna zwolnienia ze służby dotyczy tylko takich sytuacji, kiedy funkcjonariusz SOP pełni służbę na konkretnym stanowisku, a nie pozostaje w dyspozycji Komendanta SOP". Takie stanowisko byłoby sprzeczne z brzmieniem art. 102 ust. 2 pkt 4, art. 80 ust. 1 i art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, z których to przepisów wynika, że w sytuacji funkcjonariusza, którego stanowisko zostało zlikwidowane, a który nie przyjął propozycji innego (niższego) stanowiska, możliwe jest w pierwszej kolejności jego zwolnienie z zajmowanego stanowiska i wskutek zwolnienia przeniesienie go do dyspozycji Komendanta SOP, a dopiero następnie zwolnienie go ze służby w SOP. Sąd drugiej instancji podsumował, że błędne jest stanowisko WSA w Warszawie w zakresie stwierdzenia, iż prawidłową podstawę zwolnienia skarżącej ze służby w SOP winien stanowić art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, nie zaś art. 102 ust. 4 tej ustawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku doprowadziła NSA do wniosku, że Sąd pierwszej instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia, a to uczyniło zaskarżony wyrok nieprawidłowym. NSA zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Warszawie uwzględnił wytyczne wynikające z wyroku Sądu kasacyjnego i uznając, iż treść art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP nie eliminuje możliwości jego zastosowania w niniejszej sprawie jako podstawy zwolnienia skarżącej ze służby, ocenił, czy w sprawie rzeczywiście ziściły się przesłanki wskazane w ww. przepisach, a także czy zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z prawem, zaś rozstrzygnięcie sprawy mieści się w granicach uznania administracyjnego. Na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r. tutejszy Sąd, w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Ponadto na rozprawie skarżąca złożyła w formie załącznika do protokołu pismo procesowe z 20 marca 2026 r., w którym sformułowała kolejny wniosek dowodowy, a mianowicie o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z rozkazu personalnego Komendanta SOP o powierzeniu obowiązków na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] na okoliczność istnienia w dniu jej zwolnienia ze służby wolnego stanowiska służbowego, a tym samym możliwości wyznaczenia jej na to stanowisko. W piśmie tym skarżąca również zarzuciła organowi pierwszej instancji niewypełnienie wytycznych zamieszczonych w decyzji Ministra z [...] października 2023 r. nr [...] uchylającej rozkaz personalny Komendanta SOP z [...] września 2023 r. nr [...], twierdząc, że z ww. decyzji organu odwoławczego wynika, iż stanowiska, na których jedynie powierzono obowiązki nie są obsadzone. Podniosła też zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez brak wydania postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego dotyczącego istnienia wolnego stanowiska równorzędnego i brak odniesienia się do tego wniosku w uzasadnieniu decyzji, gdyż dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tutejszy Sąd na rozprawie oddalił ww. wniosek dowodowy objęty pismem z 20 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po ponownym rozpoznaniu sprawy - zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Reguła wyrażona w art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej ani sąd administracyjny - orzekając ponownie w tej samej sprawie - nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, jak również po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (vide wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., sygn. akt I GSK 1013/23 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak zaznaczył NSA w wyroku z 25 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 1524/24, ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie; musi pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Ustawowo określone związanie zarówno co do oceny prawnej, jak i wskazań określonych co do dalszego postępowania jest wiążące, a zatem powoduje konsekwencje w zakresie zawężenia granic sprawy do tych, w jakich rozpoznawał uprzednio Sąd pierwszej instancji. Przypomnieć należy, że Sąd kasacyjny w wiążącym WSA w Warszawie wyroku z 21 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 1394/25 przesądził, iż art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP nie mógł stanowić podstawy zwolnienia skarżącej ze służby w SOP. Natomiast taką podstawę mogły stanowić - powołane w rozstrzygnięciach organów obu instancji - art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP. Sąd drugiej instancji nakazał tutejszemu Sądowi dokonanie oceny, czy w sprawie skarżącej ziściły się przesłanki wskazane w ww. przepisach. Po przeanalizowaniu akt tak sądowych, jak i administracyjnych przedmiotowej sprawy, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny w pełni odpowiadają prawu, bowiem w realiach rozpoznawanej sprawy Komendant SOP był uprawniony do zwolnienia skarżącej w oparciu o art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP, co prawidłowo zaaprobował Minister w zaskarżonej decyzji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącą zostało zlikwidowane, a Komendant SOP dwukrotnie proponował jej stanowisko niższe pod względem stawki uposażenia, których to propozycji skarżąca nie przyjęła. Istota sporu - w ramach wytycznych Sądu kasacyjnego - sprowadza się do oceny, czy rzeczywiście nie było możliwości wyznaczenia jej na równorzędne stanowisko, co skarżąca kwestionuje. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy orzekające w przedmiotowej sprawie w sposób wszechstronny i wyczerpujący wyjaśniły kwestię dostępności równorzędnych stanowisk, na które mogłaby zostać powołana skarżąca. Komendant SOP dokonał kwerendy wakujących stanowisk służbowych, w wyniku której stwierdził aktualny brak w strukturze etatowej SOP wolnego stanowiska Naczelnika Wydziału, na które można byłoby wyznaczyć skarżącą. Wszystkie objęte nową strukturą organizacyjną SOP stanowiska zarówno Naczelnika Wydziału, jak i Zastępcy Naczelnika Wydziału nie były bowiem stanowiskami wakującymi. W okresie pozostawania skarżącej w dyspozycji, tj. od [...] grudnia 2023 r. do [...] czerwca 2024 r. inne wakujące stanowiska znajdowały się w jedynie komórkach specjalistycznych. W ww. okresie stan wolnych stanowisk kształtował się następująco: ( na dzień 31 grudnia 2023 r. - Wydział [...]- komórka przeznaczona do objęcia ochroną, w przypadku podjęcia decyzji przez Ministra zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o SOP; ( na dzień 31 stycznia 2024 r. - Wydział [...], Wydział [...]- komórka odpowiedzialna za realizację zadań specjalistycznych w zakresie rozpoznania pirotechniczno-radiologicznego, ( na dzień 29 lutego 2024 r. - Wydział [...], ( na dzień 31 marca 2024 r. - Wydział [...] - komórka organizacyjno-koordynacyjna gabinetu Komendanta SOP realizująca zadania w zakresie m. in.: planowania, organizowania i koordynowania spotkań Komendanta SOP, koordynowania organizacji uroczystości w SOP, reprezentowania Komendanta SOP w zakresie przekazanych kompetencji, Wydział [...], Wydział [...] -komórka odpowiedzialna za realizację zadań specjalistycznych w zakresie operacyjno-rozpoznawczym, ( na dzień 30 kwietnia 2024 r. - Wydział [...], Wydział [...], Wydział [...], ( na dzień 31 maja 2024 r. - Wydział [...], ( na dzień [...] czerwca 2024 r. - Wydział [...] (vide analiza z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] - karty nr 74-78 akt administracyjnych sprawy). Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę na dotychczasowe doświadczenie zawodowe skarżącej (od [...] września 2003 r., początkowo w Inspektoracie w Pionie Szefa BOR, potem zaś w postępowaniach dyscyplinarnych prawie nieprzerwanie od [...] czerwca 2007 r. do [...] grudnia 2023 r.), które nie predestynuje jej do objęcia kierowniczego stanowiska służbowego w specjalistycznych obszarach takich jak radiometria, doraźnie podjęta decyzja o objęciu ochroną obiektów czy realizacja czynności operacyjno-rozpoznawczych. Podzielając tę ocenę, organ odwoławczy uznał za niewystarczające do objęcia stanowiska naczelnika w komórce odpowiadającej za ochronę osób lub mienia uczestniczenie przez skarżącą w 2014 r. oraz w 2015 r. w czasie wykonywania obowiązków służbowych co najmniej 30 dni w ciągu roku w fizycznej ochronie osób lub mienia. Podobnie wypowiedział się co do pełnienia przez nią służby w 2008 r., 2014 r., 2016 r., 2017 r., 2018 r. i 2019 r. co najmniej przez 12 dni w ciągu roku bezpośrednio w charakterze [...] biorącego udział w rozminowywaniu i oczyszczaniu terenów z przedmiotów niebezpiecznych albo udział w szkoleniach poligonowych z wykorzystaniem materiałów wybuchowych lub pracach minerskich z wykorzystaniem tych materiałów - w aspekcie stanowiska naczelnika wydziału w pionie pirotechniczno-radiologicznym. Te rozważania, mające odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, WSA w Warszawie w pełni akceptuje, nie znajdując podstaw do ich podważenia. Trafnie organy obu instancji wskazują, że powołanie funkcjonariusza na dane stanowisko nie oznacza zajmowania go do końca służby, czego skarżąca zdaje się nie dostrzegać. Stanowisko przez nią zajmowane uległo likwidacji w ramach reorganizacji SOP - reformy struktury tej instytucji, która jest stanem nadzwyczajnym, kiedy to każdy funkcjonariuszy musi liczyć się z możliwością powierzenia mu wykonywania zadań na innym stanowisku służbowym bądź w innym obszarze merytorycznym, jak też może spodziewać się zmian dotychczasowych warunków płacowych. W takich warunkach organ pierwszej instancji poszukiwał dla skarżącej odpowiedniego stanowiska służbowego, mając na uwadze dotychczasowy przebieg jej służby, doświadczenie zawodowe, umiejętności oraz kwalifikacje. I tak uwzględniając ukończenie przez nią w 2017 r. w Wyżej Szkole Policji w [...] dwusemestralnych studiów podyplomowych z zakresu kontroli w administracji publicznej, przedstawił jej [...] grudnia 2023 r. propozycję objęcia stanowiska koordynatora w Wydziale Kontroli. Następnie - wobec potrzeby wzmocnienia Wydziału [...], w którym skarżąca mogłaby wykorzystać swoje kwalifikacje i doświadczenie, w dniu [...] maja 2024 r. przedstawiono jej propozycję dalszego pełnienia służby na stanowisku służbowym koordynatora w ww. Wydziale [...] Zarządu [...] – Pion Logistyki. Obu tych propozycji skarżąca nie przyjęła (vide notatki z rozmów kadrowych - karty nr 33-35 i 43-45 oraz notatki służbowe - karty 36 i 39 akt administracyjnych sprawy). Dostrzec przy tym trzeba, iż Komendant SOP posiada swobodę kształtowania struktury podległej mu służby i doboru funkcjonariuszy do wykonywania zadań związanych z prawidłowym funkcjonowaniem formacji. Nie ulega też wątpliwości, że w każdym przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego na organie administracji spoczywa bezwzględny obowiązek wszechstronnego zbadania i wyważenia sprawy. Treść decyzji w przedmiocie zwolnienia powinna zawierać szczegółowe wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ administracji kierował się przy jej wydawaniu. W rozpatrywanej sprawie, Komendant SOP, a w drugiej instancji - Minister sprostały temu obowiązkowi, skrupulatnie i wszechstronnie wyjaśniając stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco motywując podjęte rozstrzygnięcia. W kwestii zgłoszonych w skardze i piśmie z 20 marca 2026 r. wniosków dowodowych, należy odnotować, że stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. Co istotne w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy (vide wyrok NSA z 10 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 1239/23). Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego danej sprawy, lecz ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy (vide wyrok NSA z 26 lutego 2026 r., sygn. akt I GSK 1344/24). W kontekście zawartego w skardze żądania skarżącej, by tutejszy Sąd wystąpił do Komendanta SOP o przedłożenie szeregu informacji oraz dokumentów (vide pkt od 1 do 10 na trzech pierwszych stronach skargi - karty nr 3-4 akt sądowych sprawy), podkreślenia wymaga, iż Sąd pierwszej instancji rozstrzyga sprawę w oparciu o materiał znajdujący się w aktach sprawy w dniu wydania wyroku, a jedynie wyjątkowo może zwrócić się do organu (tu: organu odwoławczego, tj. Ministra) o uzupełnienie akt administracyjnych, gdy jest oczywiste, że są one niekompletne. Nie może jednak z urzędu prowadzić postępowania dowodowego w celu weryfikacji okoliczności mogących mieć wpływ na zasadność wniesionej skargi (vide wyrok NSA z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 636/25). Nadto sąd administracyjny nie ma obowiązku poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego na poparcie formułowanych przez skarżącą tez, poglądów czy zarzutów. Reasumując, tutejszy Sąd stwierdza, iż zarzuty i wnioski skargi są nieuzasadnione, bowiem kontrolowane rozstrzygnięcia zostały podjęte bez naruszenia norm prawa materialnego czy procesowego. Oceny tej nie może zmienić prezentowane przez skarżącą w toku postępowania (tak przed organami, jak i przed Sądem) przekonanie, że były wakujące stanowiska równorzędne, na które można było ją wyznaczyć. Komendant SOP w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu na mocy art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP uprawnienia do zwolnienia ze służby skarżącej, która dwukrotnie odmówiła wyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z powodu likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska oraz braku możliwości wyznaczenia na stanowisko równorzędne. Natomiast Minister - po ponownej analizie sprawy - trafnie nie dopatrzył się nieprawidłowości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.