II SA/Wa 1703/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na rozkaz personalny Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie dodatku specjalnego oddala skargę

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2025 r. Komendant Służby Ochrony Państwa na podstawie art. 162 ust. 1 - 6, ust. 8 i 9 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2025 r, poz. 34 oraz Dz. U. z 2024 r. poz. 1871 oraz Dz. U. z 2025 r. poz. 179), dalej jako ustawa o SOP oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako: k.p.a., ustalił od dnia 1 sierpnia 2025 r. do dnia 31 lipca 2026 r. wyższą wysokość dodatku specjalnego równą 10 % należnego uposażenia zasadniczego funkcjonariuszowi SOP: ppłk. SOP A.I. W uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2025 r. organ wskazał, że Naczelnik Wydziału [...] Zarządu [...] ppłk SOP zwróciła się do Komendanta SOP z wnioskiem o ustalenie ppłk SOP A.I. wyższej wysokości dodatku specjalnego i wniosek ten uzyskał akceptację. Naczelnik Wydziału [...] Zarządu [...] wniosek motywuje tym, iż radca prawny ppłk SOP A.I. wykonuje zadania służbowe w Wydziale [...] Zarządu [...] od dnia 22.10.2024 r. W tym czasie otrzymała wzorową opinię służbową. Z uwagi na fakt, iż wygasa z dniem 31.07.2025 r. okres, na który ustalono funkcjonariuszce wysokość dodatku specjalnego, należało ponownie dokonać analizy jego wysokości. Obecny charakter wykonywanych zadań tj. świadczenie stałej pomocy prawnej oraz stopień zawiłości opiniowanych zagadnień wymaga ustalenie ww. funkcjonariuszce dodatku specjalnego w wysokości wyższej o 5 % należnego uposażenia zasadniczego. Realizując kompetencje wynikające z brzmienia art. 162 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 34 oraz Dz. U. z 2024 r. poz. 1871 oraz Dz. U. z 2025 r. poz. 179), przy braku przeciwwskazań, Komendant SOP postanowił ustalić ww. funkcjonariuszowi, od dnia 1 sierpnia 2025 r. do dnia 31 lipca 2026 r., wyższą wysokość dodatku specjalnego równą 10 % należnego uposażenia zasadniczego. A.I. pismem z dnia 14 sierpnia 2025 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2025 r. Komendanta Służby Ochrony Państwa o ustaleniu od dnia 1 sierpnia 2025 r. do dnia 31 lipca 2026 r. dodatku specjalnego w wysokości 10% uposażenia zasadniczego i wniosła o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozkazowi personalnemu naruszenie: 1) art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak powiadomienia skarżącej o wszczęciu z urzędu przez organ postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia nowej wysokości dodatku specjalnego, co pozbawiło skarżącą wszystkich uprawnień strony postępowania administracyjnego, przewidzianych przez normy procedury administracyjnej; 2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do których nie stworzono skarżącej możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego; 3) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kadrowego dowodów, tj. rozkazu personalnego Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. o ustaleniu skarżącej na stanowisku radcy prawnego dodatku specjalnego w wysokości 25 % uposażenia zasadniczego, rozkazu personalnego Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. o ustaleniu skarżącej na stanowisku radcy prawnego dodatku specjalnego w wysokości 28 % uposażenia zasadniczego, rozkazu personalnego Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. o utrzymaniu skarżącej na stanowisku radcy prawnego dodatku specjalnego w wysokości 28 % uposażenia zasadniczego, wzorowej opinii służbowej za okres od 02.01.2020 r. do 01.02.2022 r., wzorowej opinii służbowej za okres od 22.10.2024 r. do 03.07. 2025 r.; 4) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 §1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej zgłoszenia żądania przeprowadzenia ww. dowodów, co doprowadziło do wydania przez organ decyzji, której treść jest niezgodna ze znajdującymi się w Teczce akt personalnych skarżącej ww. rozkazami personalnymi oraz opiniami służbowymi, jak również z zasadami prawidłowego rozumowania; 5) art. 110 § 1 k.p.a. poprzez wywołanie skutku prawnego w postaci ustalenia od dnia 1 sierpnia 2025 r. nowej wysokości dodatku specjalnego w sytuacji, w której decyzja weszła do obrotu prawnego w dniu 4 sierpnia 2025 r.; 6) art. 162 ust. 3 ustawy o Służbie Ochrony Państwa poprzez brak uwzględnienia efektów pracy skarżącej oraz brak analizy stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań przez skarżącą; 7) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia wydanego rozkazu personalnego; 8) rażące naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP ustanawiającego zasadę, że wszyscy są równi wobec prawa, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że przedmiot postępowania powinien być podany stronie do wiadomości w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 61 § 4 k.p.a., zaś w niniejszej sprawie pierwszą i jedyną czynnością procesową organu było doręczenie skarżącej rozkazu personalnego Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] lipca 2025 r. o ustaleniu od dnia 1 sierpnia 2025 r. do dnia 31 lipca 2026 r. obniżonego o 18 punktów procentowych dodatku specjalnego. Skarżąca wskazała, że datą wszczęcia postępowania jest data podjęcia przez organ pierwszej czynności procesowej. Na tej podstawie skarżąca podniosła, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2191/07, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego przed wszczęciem postępowania z urzędu. Natomiast skoro organ nie zawiadomił skarżącej o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia nowej wysokości dodatku specjalnego, zaś jedynym zewnętrznym aktem, który wskazał, że takie postępowanie było przeprowadzone był doręczony stronie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2025 r., uznać należy, zdaniem skarżącej, że Komendant SOP wydał decyzję administracyjną bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w sprawie. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła również, że decyzja określająca funkcjonariuszowi wysokość dodatku specjalnego podejmowana jest przez organ na podstawie ustawowych przesłanek, wymienionych w art. 162 ust. 3 ustawy o Służbie Ochrony Państwa ramach uznania administracyjnego. W ocenie skarżącej obliguje to organ do szczegółowego wyjaśnienia stronie postępowania administracyjnego, jakie zindywidualizowane okoliczności miał organ na względzie, ustalając taką, a nie inną, wysokość dodatku specjalnego. Zdaniem skarżącej organ nie wyjaśnił, w jaki sposób ustalił "stopień zawiłości opiniowanych zagadnień" i powiązał go z 10 % dodatkiem specjalnym. W ocenie skarżącej ustalenie funkcjonariuszowi z niemal 22-letnim doświadczeniem zawodowym, posiadającemu uprawnienie do wykonywania zawodu radcy prawnego, pełniącemu służbę również na stanowiskach kierowniczych formacji dodatku specjalnego w wysokości jak dla funkcjonariusza rozpoczynającego służbę stoi także w sprzeczności z określeniem zawodu radcy prawnego, jako szczególnie preferowanego w Służbie Ochrony Państwa, o czym świadczy treść załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 496), z którego wynika najwyższa liczba przyznawanych punktów za posiadanie uprawnień do wykonywania zawodu radcy prawnego. Skarżąca podniosła, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności i wymaga uzasadnienia, odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej decyzje uznaniowe powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak by nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W tym kontekście skarżąca przytoczyła stanowisko NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt I OSK 1516/22, oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 97/24. W ocenie skarżącej organ nie wyznaczył granic analizowanego dowodowo obszaru, niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji administracyjnej. Skarżąca dodała, że organ, dokonując ustalenia wysokości dodatku specjalnego powinien wskazać na okoliczności pomiędzy wydaniem przez organ rozkazu Komendanta SOP Nr [...] o ustaleniu dla skarżącej na stanowisku radcy prawnego za świadczenie pomocy prawnej 28 % dodatku specjalnego a wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego z 10% dodatkiem specjalnym jako powód, dla których obecnie ocenia stopień “zawiłości zagadnień" na 10 %. Zdaniem skarżącej uzyskanie kolejnej wzorowej opinii służbowej nie uzasadnia obniżenia dodatku specjalnego z 28 do 10 % uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu skargi, w kontekście rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, skarżąca wskazała, że Komendant SOP nie wskazał powodów, dla których funkcjonariuszowi z niemal 22-letnim stażem, bogatym doświadczeniem zawodowym, w tym na stanowiskach kierowniczych, wielokrotnie nagradzanemu i wyróżnianemu, wzorowo wykonującemu obowiązki służbowe postanowił określić 10 % dodatek specjalny, gdy w grupie zawodowej radców prawnych najniższy dodatek służbowy wynosi 25 % uposażenia zasadniczego. Komendant Służby Ochrony Państwa, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że nietrafny jest zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. Organ wskazał, powołując się na stanowisko NSA w wyroku z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt. I OSK 1691/18, oraz w wyroku z 12 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1022/17, że jednym z warunków uwzględnienia takiego zarzutu jest wykazanie przez skarżącego, że strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ dodał, że strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W ocenie organu skarżąca nie sprostała temu wymaganiu. Organ wskazał również, że skarżąca miała wiedzę o toczącym się postępowaniu i brała w nim czynny udział. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł również, że zgodnie z art. 162 ust. 8 ustawą o Służbie Ochrony Państwa dodatki specjalne przyznawane są co rok na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie dodatku przyznawanego funkcjonariuszowi Służby Ochrony Państwa uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (Dz. U. z 2023 r., poz. 1601 z późn. zm.). Organ wskazał, że skarżąca otrzymywała dodatek specjalny od wielu lat, a więc oczywistym było, że skoro dotychczasowy dodatek specjalny został przyznany do dnia 31 lipca 2025 r., to obowiązkiem Komendanta Służby Ochrony Państwa jest przyznanie kolejnego dodatku specjalnego od dnia 1 sierpnia 2025 r. Dlatego też, w ocenie organu, skarżąca brała czynny udział w postępowaniu dotyczącym przyznania jej kolejnego dodatku specjalnego, albowiem jak co roku podlegała procedurze oceny, efektem której jest wydana opinia służbowa, która to opinia jest następnie podstawą do wnioskowania o przyznanie dodatku specjalnego. W odniesieniu do skarżącej taka opinia służbowa została, zaś sama skarżąca zapoznała się z jej treścią w dniu 3 lipca 2025 r. i nie wniosła do niej żadnych uwag. Na tej podstawie organ stwierdził, że nie można podzielić zarzutu skarżącej, że doszło do naruszenia art. 10 §1 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do których nie stworzono skarżącej możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, bowiem skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w toku przyznawania jej kolejnego dodatku specjalnego. Organ podniósł także, że na mocy zaskarżonego obecnie rozkazu personalnego dodatek specjalny przyznany skarżącej został zwiększony o 100% względem poprzednio poprzedniego rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. określającego dodatek specjalny na okres od 1 sierpnia 2024 r. do 31 lipca 2025 r. Organ wskazał, że skarżąca – z uwagi na poprzednie zajmowane przez nią stanowisko służbowe – otrzymuje uposażenie w oparciu o stawki przysługujące na stanowiskach kierowniczych, a tym samym wyższych niż stawki przysługujące na stanowiskach radców prawnych. Tym samym dodatek specjalny liczony jest procentowo od wyższego uposażenia niż przysługujące radcy prawnemu. Organ dodał, że skarżąca odwołuje się do wysokości dodatków specjalnych przyznawanych w czasie, kiedy podstawą jej wynagrodzenia było uposażenie przysługujące radcy prawnemu, wskazując na wartości dodatku na poziomie 28% uposażenia zasadniczego radcy prawnego, jednocześnie przemilczając fakt, że ostatni przyznany dodatek specjalny wynosił 5%. Organ wskazał, że takie przedstawienie sytuacji nie odzwierciedla faktycznej sytuacji i złożoności problemu, ale stanowi jej wybiórcze przedstawienie. Nie może zatem być podstawą przyjęcia, iż jest ono prawidłowe, a tym samym nie może być postawą uwzględnienia stanowiska skarżącej w oczekiwanym przez nią zakresie. Organ wskazał, że dodatek specjalny ma charakter obligatoryjny dodatku do uposażenia, a zatem jest jego stałym składnikiem, ale tylko w znaczeniu przysługującego świadczenia (art. 162 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o SOP). Przy jego określaniu funkcjonariuszowi w kolejnych, następujących po sobie okresach, na który jest przyznawany, organ jest obowiązany ocenić m.in. realizację przez funkcjonariusza zadań, ich stopnia trudności i złożoności oraz jego dokonań zawodowych. Wyznaczniki te zaś obligują do analizy postawionych przed nim zadań zarówno w okresie poprzednim jak i w przyszłym. Wysokość dodatku specjalnego ma zatem spełniać rolę motywacyjną, jest zmienna w czasie i co do zasady ustalana na okresy 12 miesięczne. Organ podniósł, że, dokonując ustalenia wysokości dodatku specjalnego w całości zważył zebrany materiał dowodowy. Organ dodał, że brał także pod uwagę dokumenty znajdujące się w teczce akt osobowych (TAO) skarżącej. Nie są bowiem obce lub nieznane organowi dokumenty, które zostały przez skarżącą dołączone do skargi z dnia 14 sierpnia 2025 r. Nie są zatem trafne twierdzenia skarżącej, iż organ nie przeprowadził istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kadrowego dowodów z treści dokumentów wskazanych w skardze (art. 7 i art. 77 k.p.a.) czy też nie uwzględnił efektów pracy skarżącej, stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań przez skarżącą. Wprost przeciwnie - zarówno z treści wniosku o ustalenie dodatku specjalnego jak i z treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, iż organ dokonał stosownej analizy w odniesieniu do wykonywanych przez skarżącą zadań i uwzględnił, iż "obecny charakter wykonywanych zadań, tj. świadczenie stałej pomocy prawnej oraz stopień zawiłości opiniowanych zagadnień wymaga ustalenia skarżącej dodatku specjalnego w wysokości wyższej o 5%" niż otrzymywała do 31 lipca 2025 r. Nie są zatem trafne zarzuty zawarte w skardze, iż organ nie uwzględnił dokumentów wskazywanych przez skarżącą. Wprost przeciwnie, organ ustalając wysokość dodatku specjalnego miał na względzie poprzednie rozkazy personalne ustalające wysokość dodatku specjalnego jak również przedmiotową opinię służbową i uwzględniając jej brzmienie zwiększył skarżącej wysokość przyznanego dodatku. W ocenie organu wysokość dodatku specjalnego określonego przez Komendanta SOP należy do sfery uznaniowej. Zdaniem organu sprawa przyznawania dodatku specjalnego jest sprawą indywidualną, a zatem nie stanowi naruszenia art. 162 ustawy o SOP. Organ podniósł również, że skarżąca wiedziała o postępowaniu, które zakończyło się wydaniem rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] lipca 2025 r. o ustaleniu od dnia 1 sierpnia 2025 r. do dnia 31 lipca 2026 r. dodatku specjalnego wysokości 10% uposażenia zasadniczego i miała możliwość działania, a ponadto brała czynny udział w tym postępowaniu. Organ wskazał, że postępowanie to ma charakter powtarzalny i przewidywalny, zaś brak formalnego zawiadomienia nie miał wpływu na wynik sprawy ani nie ograniczył praw skarżącej jako strony, a ponadto skarżąca nie wykazała, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Na rozprawie dnia 9 kwietnia 2026 r. skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia 9 kwietnia 2026 r. stanowiące replikę na odpowiedź na skargę i wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Zarządu [...] SOP z dnia 27 października 2025 r. na okoliczność wykazania bezzasadności twierdzeń pełnomocnika organu w zakresie stanowienia przez opinię służbową podstawy wniosku o nową wysokość dodatku specjalnego, corocznego podlegania przez skarżącą opiniowaniu służbowemu oraz tożsamości postępowania w zakresie opiniowania służbowego oraz postępowania w zakresie ustalenia nowej wysokości dodatku specjalnego. W piśmie procesowym skarżąca podniosła, że twierdzenia odpowiedzi na skargę są sprzeczne z obowiązującymi przepisami, tj. w odpowiedzi na skargę stwierdzono, że dodatki specjalne przyznawane są co rok na zasadach określonych w rozporządzeniu MSWiA z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie dodatku przyznawanego funkcjonariuszowi SOP uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby, podczas gdy: 1) art. 162 ust. 9 ustawy o SOP. stanowi, że wydanie decyzji nie jest wymagane, w sytuacji, gdy wysokość dodatku specjalnego nie ulega zmianie; 2) przywołane przez pełnomocnika rozporządzenie nie reguluje żadnych zasad związanych z dodatkiem specjalnym, całość regulacji związanej z dodatkiem specjalnym jest objęta przepisami ustawy o SOP. Art. 162 ust. 2 ustawy o SOP wyróżnia: 1) dodatek specjalny; 2) oraz dodatki uzasadnione szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby, zaś z brzmienia upoważnienia zawartego w art. 162 ust. 1 ustawy o SOP wprost wynika, że Minister ureguluje w rozporządzeniu rodzaj i wysokość dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. Ponadto skarżąca wskazała m.in., iż twierdzenie, że obowiązkiem Komendanta SOP jest przyznanie kolejnego dodatku specjalnego od 1 sierpnia, jest, zdaniem skarżącej, sprzeczne z brzmieniem art. 162 ust. 9 ustawy o SOP. Skarżąca dodała m.in., iż w odpowiedzi na skargę stwierdzono, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu dotyczącym przyznania jej kolejnego dodatku specjalnego, albowiem, jak co roku podlegała procedurze oceny, efektem której jest wydana opinia służbowa, która to opinia jest następnie podstawą do wnioskowania o przyznanie dodatku specjalnego, podczas gdy 1) zdaniem skarżącej jest to sprzeczne z brzmieniem art. 82 ust. 1 ustawy o SOP, 2) skarżąca w trakcie służby w SOP była opiniowana 2 razy – 2 lutego 2022 r. (ocena wzorowa) oraz 3 lipca 2025 r. (ocena wzorowa), zaś wysokość dodatku specjalnego zmieniała się w tym okresie 8 razy. Skarżąca dodała także, że twierdzenie, iż opinia służbowa jest podstawą do wnioskowania o przyznanie dodatku specjalnego, co, zdaniem skarżącej, jest sprzeczne z brzmieniem art. 162 ust. 3 ustawy o SOP. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2026 r. wskazała m.in., że decyzja o przyznaniu dodatku specjalnego w nowej wysokości, z uwagi na brzmienie art. 162 ust. 9 ustawy o SOP ma charakter decyzji konstytutywnej, a zatem jej działanie nie może odnosić skutku wstecz. Skarżąca dodała, że zaskarżony rozkaz został doręczony jej 4 sierpnia 2025 r., z jego treści wynika, że nowa wysokość dodatku obowiązuje od 1 sierpnia 2025 r., rozkazowi nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając powyższe na względzie, w opinii skarżącej, rozkaz jest wadliwy i powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego. Na rozprawie dnia 9 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z wnioskowanego pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Zarządu [...] SOP z dnia 27 października 2025 r., w którym wyszczególniono wysokość dodatków specjalnych skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję (rozkaz personalny), konieczne jest stwierdzenie przez Sąd, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 p.p.s.a.). Skarga oceniana w świetle wszystkich przedstawionych powyżej kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta SOP z dnia [...] lipca 2025 r. ustalający skarżącej wysokość dodatku specjalnego w wysokości 10% od dnia 1 sierpnia 2025 r. do dnia 31 lipca 2026 r. nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył w tej sprawie ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego. W sprawie nie zostały naruszone powołane w skardze przepisy art. 7, 11, 77 § 1, 78, 81, 110, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 162 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 34, z późn. zm.). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Do naruszenia tego przepisu dochodzi zatem wówczas, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, w nim wymienionych albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy (por. np. wyroki NSA z: 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 980/21, z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1959/24, z 27 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 646/25). W sprawie niniejszej sytuacja taka nie zachodzi. Zaskarżony rozkaz personalny poddaje się kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 162 ust. 1 ustawy o SOP, uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym. Według art. 162 ust. 2 ustawy SOP, dodatkami o charakterze stałym są: 1) dodatek specjalny oraz 2) dodatek uzasadniony szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. W myśl art. 162 ust. 3 ustawy o SOP, funkcjonariusz otrzymuje dodatek specjalny, którego wysokość wynosi do 50% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%, i jest uzależniona od: stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza; 2) efektów pracy funkcjonariusza; 3) opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości dodatku specjalnego. Zgodnie z art. 162 ust. 4 ustawy o SOP, wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową, nie może być niższa niż 5% uposażenia zasadniczego. Z powyższego wynika, że dodatek specjalny ma charakter obligatoryjnego dodatku do uposażenia, zatem jest jego stałym składnikiem. Ustalany jest w kolejnych, następujących po sobie okresach, na który jest przyznawany. Organ ustalając wysokość ocenia realizację przez funkcjonariusza zadań, ich stopnia trudności i złożoności oraz jego dokonań zawodowych. Organ winien zatem analizować te elementy. Z elementów podlegających analizie przez organ wynika, że wysokość dodatku nie jest stała, może ulegać zmianom, zależnie od oceny organu co do warunków ujętych w art. 162 ust. 3 ustawy o SOP i ustalana jest co do zasady na okresy 12 miesięczne (z wyjątkami określonymi w art. 162 ust. 8a oraz ust. 10-12 ustawy o SOP). Wysokość dodatku specjalnego ustala Komendant SOP lub minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze decyzji. Wydanie decyzji nie jest wymagane w sytuacji, gdy wysokość dodatku specjalnego nie ulega zmianie (art. 162 ust. 6, ust. 7 i ust. 9 ustawy o SOP). Dodatek ten może być również obniżany (art. 162 ust. 10 i ust. 11 ustawy o SOP) lub podwyższany (art. 162 ust. 12) przed upływem okresu, na który został ustalony. Zgodnie z art. 162 ust. 8 ustawy o SOP, organ ustala wysokość dodatku specjalnego na okres 1 roku od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca następnego roku. Organ ustalając zatem dodatek specjalny skarżącej na okres od 1 sierpnia 2025 r. do 31 lipca 2026 r. nie naruszył art. 162 ustawy o SOP. Jak wynika z akt administracyjnych, wniosek Naczelnika Wydziału [...] Zarządu [...] z dnia 21 lipca 2025 r. o ustalenie skarżącej dodatku specjalnego w wysokości 10% uposażenia zasadniczego motywowany był tym, że skarżąca wykonuje zadania służbowe w Wydziale [...] Zarządu [...] od dnia [...] października 2024 r. i w tym czasie otrzymała wzorową opinię służbową. Wskazano, że z dniem 31 lipca 2025 r. "wygasa" okres, na który ustalono skarżącej wysokość dodatku specjalnego, zatem należało ponownie dokonać analizy jego wysokości. Podniesiono, że obecny charakter wykonywanych zadań, tj. świadczenie pomocy prawnej oraz stopień zawiłości opiniowanych zagadnień daje podstawę do ustalenia dodatku specjalnego w wysokości wyższej od dotychczasowego o 5 % należnego uposażenia zasadniczego. Wniosek Naczelnika uzyskał poparcie Zastępcy Dyrektora Zarządu [...] w dniu 21 lipca 2025 r., a także Dyrektora Zarządu [...] , który wnioskował o pozytywne rozpatrzenie zgodnie z umotywowaniem wniosku przez Naczelnika Wydziału [...] . Przełożony zaakceptował propozycję ustalenia dodatku specjalnego w wysokości 10 % uposażenia zasadniczego. Wniosek i argumentacja zatwierdzone zostały przez Komendanta SOP, który następnie wydał rozkaz personalny w dniu [...] lipca 2025 r. i ustalił nim dodatek specjalny dla skarżącej w wysokości 10% należnego uposażenia zasadniczego, a zatem w istocie podwyższył skarżącej dodatek specjalny o 5% w porównaniu do otrzymywanego w ostatnim roku. Wskazania wymaga bowiem, że dodatek specjalny otrzymywany przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, ustalony był rozkazem personalnym Komendanta Służby Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. na okres od 1 sierpnia 2024 r. do 31 lipca 2025 r. w wysokości 5% należnego uposażenia zasadniczego. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie jest obszerne, jednakże nie sposób wyprowadzić z niego twierdzenia, że organ nie analizował stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji wykonywanych zadań, nadto, efektów pracy oraz opinii służbowej. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego wskazuje, że te właśnie elementy zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu dodatku specjalnego w wysokości 10% należnego uposażenia zasadniczego. Podkreślenia wymaga, że decyzja o ustaleniu dodatku specjalnego nie stanowi odrębnego procesu opiniowania, czy oceny pracy funkcjonariusza, który wymagałby wyszczególnienia konkretnych zadań, którymi zajmuje, czy zajmował się funkcjonariusz i ich odrębnego szczegółowego analizowania. Organowi znane są z urzędu działania podejmowane przez funkcjonariusza. Organ zna akta osobowe skarżącej, ścieżkę kariery, zajmowane stanowiska, wykonywane zadania i nie ma podstaw do twierdzenia, że ich nie uwzględnił. Okoliczność, że skarżąca otrzymywała w przeszłości dodatki specjalne w dużo wyższej wysokości, co wynika z akt osobowych skarżącej, a także przedłożonego na rozprawie pisma z dnia 27 października 2025 r., nie stanowi o niezgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego. Zadania skarżącej w służbie, ich charakter i złożoność, efekty działań i opinia zostały przeanalizowane i organ wobec pozytywnej oceny przyznał dodatek specjalny w wyższej niż dotychczas wysokości, ustalił go na okres od 1 sierpnia 2025 r. do 31 lipca 2026 r. na 10% należnego uposażenia zasadniczego. Dodatek ten mieści się w normach wyznaczonych przepisem art. 162 ustawy o SOP, nie jest niższy niż 5 % uposażenia zasadniczego (jak wymaga tego ustawa w przypadku funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową). Skarżącej ustalono zatem wyższą wysokość dodatku specjalnego od ostatnio otrzymywanego. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że okoliczność, iż w przeszłości skarżąca otrzymywała dużo wyższe dodatki specjalne niczego w niniejszej sprawie nie zmienia. Kwestia otrzymywania w przeszłości wyższych dodatków specjalnych, a także niższego dodatku specjalnego (w wysokości 5% należnego uposażenia zasadniczego) nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. W sprawie obecnie rozpoznawanej nie można stwierdzić, że działanie organu było dowolne. Ustalenie wysokości dodatku specjalnego zależne jest od oceny organu. Taka ocena została dokonana, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że organ w sposób wystarczający – dla dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu – uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 k.p.a.), co pozwoliło Sądowi stwierdzić, że dokonana ocena nie była dowolna. Sąd nie podziela zatem zarzutów skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z brakiem zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia dodatku specjalnego wskazania wymaga, że istotnie takie zawiadomienie nie zostało do skarżącej przez organ skierowane, jednakże powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca faktycznie nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, w wyniku którego organ zwiększył skarżącej dodatek specjalny do 10 % należnego uposażenia zasadniczego, jednakże skarżąca nie powołała żadnych okoliczności wskazujących na niezasadność zwiększenia tego dodatku. Wobec skarżącej wydana była wzorowa opinia służbowa z dnia 3 lipca 2025 r., na którą to opinię powołała się Naczelnik Wydziału [...] Zarządu [...] wnioskując o przyznanie wyższego o 5% od dotychczasowej wysokości dodatku specjalnego. Powoływana przez skarżącą okoliczność, że opiniowanie służbowe nie jest elementem procedury przyznawania dodatku specjalnego, nie oznacza, że w świetle art. 162 ustawy o SOP, ocena wynikająca z aktualnej opinii służbowej nie może być uwzględniona w procesie przyznawania dodatku specjalnego. W świetle art. 162 ust. 4 ustawy o SOP wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową, nie może być niższa niż 5% uposażenia zasadniczego. Kwestia oceny wynikającej z aktualnej opinii służbowej ma zatem znaczenie dla ustalenia wysokości dodatku specjalnego. Odnosząc się do zarzutów skargi raz jeszcze wskazania wymaga, że kwestia naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. ma znaczenie wyłącznie wówczas, gdy strona została pozbawiona możliwości złożenia wyjaśnień, czy przedstawienia dowodów, a uchybienie przepisowi art. 10 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy (v. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1691/18). Konieczne jest zatem wykazanie, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to mogłoby mieć miejsce wydanie innego rozstrzygnięcia. Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organ wziął pod uwagę wszystkie istotne kwestie. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1454/18). To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 119/24). W skardze nie wykazano, aby naruszenie art. 10 k.p.a. mogło realnie wpłynąć na wynik sprawy. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej, która dotyczy wyłącznie ustalenia wysokości dodatku specjalnego na okres od dnia 1 sierpnia 2025 r. do 31 lipca 2026 r., brak jest podstaw do wyprowadzenia twierdzenia o wpływie naruszenia art. 10 k.p.a. na wynik sprawy. Podnoszona przez stronę na etapie skargi do sądu argumentacja o wpływie opinii służbowej na rozstrzygnięcie sprawy w odniesieniu do wysokości kwestionowanego dodatku specjalnego koreluje z uzasadnieniem zaskarżonego rozkazu personalnego, który w sposób jednoznaczny uwzględnia wzorową opinię służbową. Powyższe nie stanowi uchybienia. Twierdzenia strony, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego nie są zrozumiałe. Organ wydając rozkaz personalny w sprawie ustalenia dodatku specjalnego kieruje się bowiem przepisem art. 162 ustawy o SOP. Z akt administracyjnych, a jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że Naczelnik Wydziału [...] Zarządu [...] ppłk SOP zwrócił się do Komendanta SOP z wnioskiem o ustalenie skarżącej dodatku specjalnego w wyższej wysokości niż dotychczas otrzymywany w związku z charakterem obecnie wykonywanych zadań, stopniem zawiłości i otrzymaną wzorową opinią. Nie jest trafne twierdzenie skargi, że brak jest "uzasadnienia do określania wysokości dodatku specjalnego na poziomie 10 %, skoro uprzednio wynosił on 28 % uposażenia zasadniczego". Jak wynika z akt sprawy i co wskazywano już wyżej, skarżąca otrzymywała wcześniej dodatek specjalny w wysokości 5% należnego uposażenia zasadniczego (ustalony rozkazem personalnym Komendanta Służby Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. na okres od 1 sierpnia 2024 r. do 31 lipca 2025 r.), a nie w wysokości 28%. Rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. ustalający wcześniejszy dodatek specjalny na poziomie 5% należnego uposażenia zasadniczego nie był wyeliminowany z obrotu prawnego. Niezrozumiałe w tych okolicznościach jest podnoszenie przez skarżącą, że Komendant SOP zlekceważył okoliczność uprzedniego przyznania skarżącej 28 % dodatku specjalnego i postanowił ustalić 10 % dodatek specjalny. Sądowi z urzędu wiadome jest, albowiem wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1460/24 (wyrok nieprawomocny), że rozkaz personalny Komendanta SOP z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] , ustalający we wcześniejszym okresie dodatek specjalny w wysokości 5% należnego uposażenia zasadniczego nie był wyeliminowany z obrotu prawnego. Powołanym wyrokiem Sąd uchylił bowiem wyłącznie zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku specjalnego. Sądowi z urzędu znany jest też wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2025 r. o sygn. akt II SA/Wa 1924/24 (nieprawomocny) uchylający postanowienie Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] . Z powołanych ustaleń oraz akt administracyjnych, jak również okoliczności przedstawianych przez strony, nie wynika, aby na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta SOP z dnia [...] lipca 2025 r. ustalającego dodatek specjalny w wysokości 10% należnego uposażenia zasadniczego, jak też na dzień rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd, można było mówić o obniżeniu skarżącej dodatku specjalnego (ustalonego zaskarżonym rozkazem personalnym w wysokości 10% należnego uposażenia zasadniczego). Dodatek ten ustalony został bowiem w wyższej wysokości niż ostatnio otrzymywany. W ocenie Sądu organ nie naruszył powołanych w skardze przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ uwzględnił wszystkie istotne dokumenty, znane z urzędu organowi. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, 77, 78, 81 k.p.a. Nieuprawnione jest twierdzenie, że organ nie przeprowadził istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia dowodów z treści dokumentów wskazanych w skardze i nie uwzględnił efektów pracy skarżącej, stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań przez skarżącą. Sama treść wniosku Naczelnika Wydziału o przyznanie skarżącej dodatku specjalnego w wysokości 10 %, którą to ocenę podzielił, zatwierdził przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2025 r. Komendant SOP, wskazuje, że dokonano na gruncie tej sprawy, analizy wykonywanych zadań, uwzględniono ich obecny charakter oraz stopień zawiłości opiniowanych zagadnień. Niezasadne jest twierdzenie, że organ nie uwzględnił dokumentów wskazywanych przez skarżącą. Komendantowi SOP znana jest z urzędu dokumentacja osobowa skarżącej oraz wykonywane w służbie zadania i ich efekty. Organ zebrał wystarczający materiał dowodowy i należycie go rozpatrzył (art. 77 k.p.a.). Okoliczność, że skarżąca uważa, że należy jej się dodatek specjalny w dużo wyższej wysokości nie oznacza, że zaskarżony rozkaz personalny narusza prawo. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 110 §1 k.p.a. poprzez wywołanie skutku prawnego w postaci ustalenia od dnia 1 sierpnia 2025 r. nowej wysokości dodatku specjalnego w sytuacji, w której decyzja weszła do obrotu prawnego w dniu 4 sierpnia 2025 r. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Kwestia daty doręczenia skarżącej rozkazu personalnego, po dniu 1 sierpnia 2025 r., od której to daty przyznany został dodatek specjalny na okres do 31 lipca 2026 r., nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżąca nie zauważa bowiem, że to ustawa o SOP wprost określa, że organ ustala wysokość dodatku specjalnego od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca następnego roku. Zarzut skargi nie jest zatem trafny. Doręczenie rozkazu personalnego, powodując jego wejście do obrotu prawnego, zatem wywołując skutki proceduralne, wpływa na bieg terminów związanych z zaskarżaniem. Wobec brzmienia art. 162 ust. 8 ustawy o SOP nie stanowi uchybienia – w sytuacji braku nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności – wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2025 r. z ustaleniem dodatku od dnia 1 sierpnia 2025 r. W odniesieniu do podnoszonej przez skarżącą kwestii wysokości dodatku otrzymywanego przez innych funkcjonariuszy (w grupie radców prawnych) wskazania wymaga, że dodatek specjalny uzależniony jest spełnienia konkretnych warunków wynikających z art. 162 ust. 3 ustawy o SOP i ich oceny przez Komendanta SOP. Uzależniony jest od efektów pracy konkretnego funkcjonariusza, złożoności i sposobu realizowanych przez niego zadań oraz od opinii przełożonych. Wysokość dodatków otrzymywanych przez innych funkcjonariuszy nie jest przedmiotem tej sprawy i nie wpływa na jej wynik. Okoliczność, że dodatek specjalny jest obligatoryjnym składnikiem uposażenia należnego funkcjonariuszowi SOP nie oznacza, że Komendant SOP jest zobligowany do przyznania każdemu funkcjonariuszowi SOP dodatku w tej samej wysokości. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji. Zasada równości rozumiana jest w ten sposób, że "wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że "(...) zarzut naruszenia zasady równości i zakazu dyskryminacji można byłoby uznać za zasadny tylko wówczas, gdyby podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), z punktu widzenia danej regulacji prawnej, zostały potraktowane odmiennie przez organ stosujący prawo" (v. wyrok NSA z dnia 10 października 2025 r. sygn. akt III OSK 2162/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia ustalenia wysokości dodatku specjalnego nawet w grupie funkcjonariuszy wykonujących podobne zadania nie daje podstaw, w świetle brzmienia art. 162 ust. 3 ustawy o SOP, do wyprowadzenia twierdzenia, że należy ustalić wszystkim funkcjonariuszom dodatek specjalny w jednej wysokości. W sprawie niniejszej brak jest podstaw do twierdzenia o odmiennym traktowaniu, skoro ustalenie wysokości dodatku specjalnego jest uzależnione od indywidualnej oceny. W sprawie nie zostało wykazane, że skarżąca została potraktowana odmiennie od funkcjonariuszy znajdujących się w tożsamej sytuacji faktycznej jak skarżąca. Ustawodawca dał organowi możliwość dokonywania ustalenia wysokości dodatku specjalnego w różnej wysokości, przy uwzględnieniu oceny elementów wymienionych w art. 162 ust. 3 ustawy o SOP. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.