II SA/Wa 1155/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku granicznego oddala skargę

W dniu 27 stycznia 2025 r. sierż. szt. SG M. K. wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o przyznanie dodatku granicznego za okres od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. oraz o naliczenie nagród rocznych na podstawie uposażenia wraz z tym dodatkiem za lata 2023 - 2024 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej pismem z dnia 17 lutego 2025 r., nr [...] powołując się na § 11 b ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 08.02.2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, odmówił przyznania dodatku granicznego za wskazany okres. W uzasadnieniu wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Komendant Główny Straży Granicznej delegował wnioskodawcę od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. do pełnienia służby w [...] Agencji Straży Granicznej [...]. W okresie od dnia 01.03.2023 r. do dnia 31.12.2024 r. wnioskodawca pełnił służbę jako funkcjonariusz kategorii 2 stałego korpusu [...]. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r., o Straży Granicznej (Dz. U. z 2024 r poz. 915 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawę o SG", funkcjonariusz otrzymuje z tytułu służby jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne - określone w ustawie. W świetle art. 104 ustawy o SG, uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Stosownie do upoważnienia ustawowego w art. 108 ust. 3 ustawy o SG, warunki otrzymywania dodatków do uposażenia oraz ich wysokość określono w rozporządzeniu o uposażeniu. Na podstawie informacji udzielonej przez Głównego Księgowego [...] Oddziału SG ustalono, iż wnioskodawca otrzymywał od dnia 01.01.2023 r. do dnia 31.12.2024 r. przysługujące uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym. Jak wynika z treści pisma z dnia 29 stycznia 2025 r. Komendanta Placówki Straży Granicznej w S. sierż. szt. SG M. K. w okresie od 01.01.2023 r. do 31.12.2024 r. był delegowany w ramach Agencji [...] na misji długoterminowej na okres 2 lat, w związku z powyższym nie realizował zadań służbowych w Placówce SG w S. Z uwagi na fakt, iż wnioskodawca nie wykonywał w okresie od dnia 01.01.2023 r. do dnia 31.12.2024 r. zadań, na które powołuje się we wniosku, o których mowa w § 11 b ust. 1 rozporządzenia należy uznać, iż nie zostały spełnione przesłanki do przyznania dodatku granicznego od dnia 01.03.2023 r. Strona odwołała się od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2025 r., nr [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2025 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2025 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że pismo organu I instancji z dnia [...] lutego 2025 r. uznać należy za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Organ przywołał art. 103 ust. 2, art. 104 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 915 ze zm.). Wskazał, że stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 108 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, warunki otrzymywania dodatków do uposażenia oraz ich wysokość określono w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2424 ze zm.). Wśród dodatków do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Straży Granicznej, prawodawca w § 4 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia przewidział dodatek graniczny. Do dnia 13 listopada 2023 r, obowiązywało następujące brzmienie § 11 b ust. 1 ww. rozporządzenia - funkcjonariusze wykonujący zadania w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą oraz w lotniczych lub morskich przejściach granicznych, pełniący służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej w komórkach wewnętrznych właściwych do: 1) kontroli ruchu granicznego, 2) służby granicznej, 3) służby dyżurnej operacyjnej, 4) wsparcia specjalistycznego, 5) postępowań granicznych - otrzymują dodatek graniczny w wysokości 450.zł miesięcznie. Z dniem 14 listopada 2023 r. weszło w życie nowe brzmienie § 11 b cyt. rozporządzenia. Zgodnie z § 11 b ust. 1 pkt 1 lit. a dodatek graniczny otrzymują funkcjonariusze pełniący służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej ochraniających odcinek granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą. Wysokość ww. dodatku została określona na poziomie 450 miesięcznie. Na marginesie zauważyć należy, że z dniem 10 kwietnia 2025 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. poz. 465), zgodnie z którym miesięczna wysokość dodatku wynosi obecnie 567 zł. Ponadto należy zauważyć, że w świetle § 11 b ust. 2 cyt. rozporządzenia, dodatek graniczny może mieć charakter fakultatywnego składnika uposażenia, w przypadku funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowiskach, na których nie przysługuje dodatek graniczny, którzy ze względu na bieżące potrzeby służby czasowo wykonują w placówkach Straży Granicznej albo dywizjonach Straży Granicznej wymienionych w ust. 1 zadania właściwe dla komórek lub stanowisk, o których mowa w ust. 1. W okolicznościach takich funkcjonariusze otrzymują dodatek graniczny w wysokości proporcjonalnej do liczby dni wykonywania tych zadań. Mając na względzie przytoczony stan prawny na wstępie organ zaznaczył, że skarżący w okresie dotyczącym przedmiotu niniejszego postępowania na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2022 r. był w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. delegowany do pełnienia służby w [...] Agencji Straży Granicznej [...] jako funkcjonariusz kategorii 2 stałego korpusu [...]. Wobec powyższego wnioskodawca nie pełnił de facto służby w macierzystej jednostce SG, tj. w Placówce SG w S., a więc nie pełnił służby na odcinku granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą, gdyż w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. pełnił służbę w ramach delegowania na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, tj. pełnił służbę w Bułgarii i Grecji. Tym samym uznać należy, że skarżący nie spełnił przesłanki określonej w § 11 b ust. 1 lit. a rozporządzenia w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej albowiem w okresie objętym wnioskiem był delegowany do agencji [...] wykonując zadania służbowe na terytorium Bułgarii i Grecji. Organ stwierdził, że nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, że pełnił on służbę na stanowisku w placówce Straży Granicznej, ochraniającej odcinek granicy państwowej Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą, albowiem w momencie wejścia w życie rozwiązań prawnych wprowadzających do pragmatyki służbowej dodatek graniczny funkcjonariusz był delegowany poza granice Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. stała się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2025 r., oraz rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym, zarzucił: naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego, które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym w szczególności na ustaleniu, że w okresie objętym wnioskiem nie spełniał przesłanek wymienionych w § 11 b rozporządzenia w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia (...) podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne powinny były doprowadzić organ do wniosku, że spełnia wszystkie przesłanki do przyznania tej należności, tj. pełnił służbę w placówce Granicznej ochraniającej odcinek granicy państwowej z Ukrainą. Dokonanie błędnych ustaleń faktycznych skutkowało wydaniem decyzji o odmowie przyznania dodatku. Skarżący zarzucił też naruszenie prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy o Straży Granicznej w zw. z § 11b ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym wypowiedzeniu z tych przepisów przesłanek z nich nie wynikających, a to dotyczących przesłanki obowiązku wykonywania zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą oraz w lotniczych lub morskich przejściach granicznych, podczas gdy od 1 marca 2023 r., po zmianie rozporządzenia, przesłanka ta została zniesiona, a zatem okoliczność fizycznego nie popełnienia przez skarżącego czynności związanych z bezpośrednią ochroną granicy w okresie objętym wnioskiem o przyznanie dodatku nie stanowiła przesłanki przyznania tego uprawnienia - w związku z nowelizacją rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia (...), tym samym nie mogła stanowić podstawy wydania decyzji odmownej. Zarzucił też naruszenie prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy spełniał wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie dodatku granicznego, tj. pełnił służbę na stanowisku w placówce Straży Granicznej ochraniającej odcinek granicy państwowej z Ukrainą, co stanowi konieczną i wystarczającą przesłankę do przyznania dodatku granicznego za okres od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu skarżący rozszerzył argumentację podniesionych zarzutów. Wskazał m.in., że w okresie objętym wnioskiem o przyznanie dodatku granicznego brzmienie przepisu § 11 b zostało ukształtowane przez rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. poz. 2459) w ten sposób, że uprawnienie do dodatku przyznano wszystkim funkcjonariuszom pełniącym służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej ochraniających odcinek granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukraina. Co istotne, jednoznacznie wynikające z przepisu § 11 b ust. 1 cytowanego rozporządzenia, wymóg ochraniania granicy jest odnoszony do placówki, nie zaś do funkcjonariusza. Wniosek taki wypływa niewątpliwie zarówno z samego brzmienia przepisu, jak i z uzasadnienia projektowanego rozporządzenia. Zgodnie z analizowanym przepisem funkcjonariusze pełniący służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej ochraniających odcinek granicy państwowej z Ukrainą, otrzymują dodatek graniczny. Inaczej mówiąc, dodatek otrzymują funkcjonariusze na stanowiskach służbowych, a stanowiska te mają znajdować się w placówkach ochraniających odpowiedni odcinek granicy państwowej. W ocenie skarżącego prawidłowo ustalony stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że te przesłanki spełnia. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Organ nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy. Organ odniósł się do zarzutów skargi. Podniósł m.in., że nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, że pełnił on służbę na stanowisku w placówce Straży Granicznej, ochraniającej odcinek granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą, albowiem w momencie wejścia w życie rozwiązań prawnych wprowadzających do pragmatyki służbowej dodatek graniczny skarżący był delegowany poza granice Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W związku z wnioskiem skarżącego i brakiem żądania organu przeprowadzenia rozprawy Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone zostało przez organ zgodnie z wymogami k.p.a. Organy zebrały w tej sprawie wystarczający materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy i rozpatrzyły sprawę w sposób wszechstronny. Ustalenia stanu faktycznego są bezsporne. Nie jest zasadny tym samym zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Okoliczność, że skarżący nie podziela twierdzenia organu, że nie spełnia przesłanek do przyznania dodatku granicznego za okres wskazany w decyzji nie stanowi o błędnych ustaleniach faktycznych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że KGSG należycie rozważył wszystkie istotne w tej sprawie okoliczności dotyczące służby skarżącego. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. W sprawie tej zasadnie organ odwoławczy przyjął, że pismo Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...], wystosowane w rozpatrzeniu wniosku o przyznanie dodatku granicznego, stanowi decyzję administracyjną o odmowie przyznania dodatku granicznego za okres od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. i prawidłowo tak je potraktował. Wymienione wyżej pismo Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lutego 2025 r. kwalifikować należy jak decyzję o odmowie przyznania dodatku granicznego za okres od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. Wprawdzie pismu temu organ I instancji nie nadał nazwy decyzja, jednakże nie budzi wątpliwości – z uwagi na treść tego pisma i jego elementy – że spełnia ono wymogi pozwalające uznać je za decyzję w rozumieniu k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982 z. 9-10, poz. 169 str. 351). Pismo z dnia 17 lutego 2025 r. nie pozostawia wątpliwości, że pochodzi od Komendanta [...] Oddziału SG. Podmiot ten został oznaczony w wymienionym piśmie. Pismo to skierowane jest do M. K. w odpowiedzi na jego wniosek złożony w dniu 27 stycznia 2025 r. o przyznanie dodatku granicznego za okres od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. Pismo zawiera rozstrzygnięcie, albowiem wskazuje wprost, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania żądanego dodatku granicznego za wskazany we wniosku okres, co stanowi w istocie odmowę przyznania dodatku granicznego za wskazany we wniosku okres. W piśmie wskazano powód odmowy, przytoczono okoliczności faktyczne, powołano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Pismo zawiera podpis piastuna organu. Treść pisma pozwala na zakwalifikowanie go jako decyzji, co prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, rozpatrując wniesione w terminie odwołanie. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusz z tytułu służby otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Stosownie do art. 104 powołanej ustawy, uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 108 ust. 3 ustawy, warunki otrzymywania dodatków do uposażenia oraz ich wysokość określono w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2424 ze zm.). Wśród dodatków do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Straży Granicznej, prawodawca w § 4 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia przewidział dodatek graniczny. Skarżący we wniosku wskazał, że ze względu na zajmowane w tym okresie stanowisko, wykonywał zadania, o których mowa w § 11 b ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Z akt osobowych skarżącego wynika, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Komendant Główny Straży Granicznej delegował skarżącego od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. do pełnienia służby w [...] Agencji Straży Granicznej [...]. Skarżący w okresie od dnia 1.03.2023 r. do dnia 31.12.2024 r. pełnił służbę jako funkcjonariusz kategorii 2 stałego korpusu [...]. Zgodnie z § 11b ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 8 lutego 2008 r. (w brzmieniu obowiązującym od 1 marca 2023 r.) funkcjonariusze wykonujący zadania w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą oraz w lotniczych lub morskich przejściach granicznych, pełniący służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej w komórkach wewnętrznych właściwych do: (...)" otrzymują dodatek graniczny w wysokości 450 złotych miesięcznie." Analiza językowa wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że uprawnieni do dodatku granicznego nie są wszyscy funkcjonariusze, ale jedynie ci, którzy po pierwsze wykonują zadania w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego. Po drugie czynią to na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą oraz w lotniczych lub morskich przejściach granicznych. Po trzecie pełnią służbę na stanowiskach w enumeratywnie wymienionych komórkach wewnętrznych. Wziąć trzeba pod uwagę, że w uzasadnieniu do projektu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 375) wskazano, że dodatek graniczny "(...) ma za zadanie zrekompensowanie trudów służby na granicy wschodniej zarówno w przejściach granicznych jak i zielonej granicy oraz w portach lotniczych i morskich, gdzie służba jest wyjątkowo wymagająca. Na szczególną uwagę zasługuje trudna sytuacja na granicy wschodniej Rzeczypospolitej Polskiej spowodowana skomplikowaną sytuacją migracyjną, wojną w Ukrainie, jak również obciążenie związane z kontrolą ruchu granicznego w portach lotniczych. Przedmiotowy dodatek ma spełniać również funkcję motywacyjną.". Z dniem 14 listopada 2023 r. (na podstawie § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 9 listopada 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy SG (Dz. U. z 2023 r., poz. 2459)) weszło w życie nowe brzmienie § 11b rozporządzenia. Zgodnie z § 11b ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, funkcjonariusze pełniący służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej ochraniających odcinek granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą Otrzymują dodatek graniczny w wysokości 450 zł miesięcznie. Prawodawca rozszerzył zatem katalog uprawnionych do otrzymania dodatku granicznego, rezygnując w stosunku do funkcjonariuszy ochraniających granicę państwową z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą z warunku "wykonywania zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego" oraz enumeratywnego wymienienia wyróżnionych komórek wewnętrznych. W ocenie Sądu przyjęta przez organ wykładnia § 11b ust. 1 rozporządzenia jest prawidłowa. Trafnie organ wskazał, że dla przyznania dodatku granicznego od dnia 1 marca 2023 r. konieczne było najpierw wykonywanie zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą, po nowelizacji zaś rozporządzenia, pełnienie służby na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej ochraniających odcinek granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą. Jak wynika z bezspornych ustaleń faktycznych, skarżący nie pełnił w okresie, którego dotyczy wniosek, tj. od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. służby w Placówce SG w S., a zatem na odcinku granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą, albowiem w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. skarżący pełnił służbę w ramach delegowania na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Skarżący był bowiem na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2022 r. w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. delegowany do pełnienia służby w [...] Agencji Straży Granicznej [...] jako funkcjonariusz kategorii 2 stałego korpusu [...]. Skarżący nie pełnił zatem w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. służby w Placówce SG ochraniającej odcinek granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą, w tym nie wykonywał zadań w bezpośredniej ochronie granicy pełniąc służbę w Placówce SG. Nie jest możliwe równoczesne pełnienie służby w dwóch miejscach w tym samym czasie. Sąd nie podziela tym samym twierdzenia skarżącego, że w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja pełnił służbę w Placówce Straży Granicznej ochraniającej odcinek granicy państwowej z Ukrainą. Skarżący błędnie utożsamia pozostawanie funkcjonariuszem Placówki SG ochraniającej odcinek granicy państwowej m.in. z Ukrainą z faktem pełnienia służby na stanowisku w tej Placówce SG. Skarżący pozostając funkcjonariuszem w Placówce Straży Granicznej ochraniającej odcinek granicy państwowej z Ukrainą nie pełnił w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. służby w tej Placówce SG, albowiem pełnił służbę w ramach delegowania na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o SG, funkcjonariusz może być delegowany do czasowego pełnienia służby: na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w ramach wykonywania zadań określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej lub umowach międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską. Skarżący w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja pełnił służbę poza granicami kraju. Skoro tak, to dodatek graniczny nie przysługiwał we wskazanym w decyzji okresie, co prawidłowo stwierdził organ. W ustalonych i bezspornych okolicznościach faktycznych stwierdzić należało, że organ dokonał prawidłowej wykładni § 11b ust. 1 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w całym okresie, którego dotyczyło żądanie i zasadnie nie stwierdził spełnienia przesłanek do przyznania dodatku granicznego za ten okres. W sprawie nie został też naruszony art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy o SG. Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia: dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. Dodatek graniczny, jest zgodnie z powołanym już rozporządzeniem, jednym z dodatków do uposażenia (§ 4 ust. 1 pkt 8). Dla otrzymania dodatku granicznego niezbędne jest jednakże spełnienie przesłanek określonych w rozporządzeniu. Przesłanki te w tej sprawie, za okres wskazany w zaskarżonej decyzji, nie zostały spełnione, co prawidłowo stwierdził organ. Odnosząc się do argumentacji skargi dodatkowo wskazania wymaga, że prawodawca przewidział określone należności i świadczenia w związku z delegowaniem funkcjonariusza do pełnienia służby poza granicami państwa (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 października 2011 r. w sprawie należności i świadczeń przysługującym funkcjonariuszom Straży Granicznej delegowanym do pełnienia służby poza granicami państwa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 379). Pełnienie służby poza granicami państwa nie daje podstaw do przyznania za ten okres dodatku granicznego, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. Jak wskazywano już wyżej, dodatek ten ma za zadanie zrekompensowanie trudów służby m.in. na granicy wschodniej, gdzie służba jest wyjątkowo wymagająca. Jak wskazywano w uzasadnieniu do projektu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 375), na szczególną uwagę zasługuje trudna sytuacja na granicy wschodniej Rzeczypospolitej Polskiej spowodowana skomplikowaną sytuacją migracyjną, wojną w Ukrainie, jak również obciążenie związane z kontrolą ruchu granicznego w portach lotniczych. Przedmiotowy dodatek ma spełniać również funkcję motywacyjną. Celem tego przepisu było zatem zrekompensowanie funkcjonariuszom Straży Granicznej trudów pełnienia służby. Nie sposób przyjąć, że skarżący pełniąc służbę na delegacji poza granicami państwa, w okresie wskazanym w decyzji, spełnia przesłanki do przyznania dodatku granicznego w związku z trudami służby w Placówce SG na granicy wschodniej, które powinny być zrekompensowane poprzez przyznanie tego dodatku za okres wskazany w decyzji. Porównanie w odwołaniu od decyzji organu I instancji sytuacji pełnienia przez skarżącego służby poza granicami kraju z sytuacją funkcjonariuszy pełniących służbę w Placówce SG na wschodniej granicy przebywających na zwolnieniu lekarskim i urlopie macierzyńskim wskazuje na niezrozumienie różnicy pomiędzy pełnieniem służby w Placówce SG na wschodniej granicy, a pełnieniem służby na delegacji poza granicami kraju. W sprawie brak jest tożsamości instytucji oddelegowania do pełnienia służby poza granicami kraju z urlopem macierzyńskim i przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. i zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący i wystarczający dla rozstrzygnięcia tej sprawy wyjaśniające motywy wydanego rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151, art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.