II SA/Wa 1032/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Janusz Walawski (spr.) Maria Werpachowska Sędziowie Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odmówić wykładni wyroku.

Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. K. J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po raz kolejny o wykładnię wyroku tego Sądu z dnia 14 stycznia 2009 r., poprzez wskazanie: 1. "czy wyrok w zakresie, w jakim stanowi o mocy wiążącej decyzji administracyjnej objętej nim ochroną, stanowi o uznaniu za zgodne z literą prawa orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...], jako objętego kontrolą sądowoadministracyjną w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, niedopuszczalności orzekania w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzję Komendanta Rejonowego Policji w K. o bezterminowym i adresowanym również do podmiotu w stanie spoczynku adresata decyzji administracyjnej w sprawie równoważnika pieniężnego należnego z jej wykonania, jako zastępczej, konstytutywnej realizacji zastępczo prawa do lokalu mieszkalnego w związku z ich niezaspokojeniem, 2. wyjaśnienie, czy w zakresie rozstrzygnięcia mieściło się zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji numer [...], czy też uznanie, iż niedopuszczalne było i jest wywodzenie przez Komendanta Powiatowego Policji w K., o istnieniu podstawy prawnej kwestionowania prawa, uprawnienia żądania jego realizacji w formie i trybie prawem nakazanym, a tym samym w związku z prawem konstytutywnym możliwość odmowy wykonalności decyzji chronionej wyrokiem sądowym i możliwości działań prawnych w celu pominięcia powagi rzeczy osądzonej wyrokiem II SA/Wa 1032/08, gdzie jednoznacznie, a wynika to z akt sprawy, organy Policji wywodziły, iż świadczenia równoważnika w formie finansowej nie mogą być realizowane na rzecz mojej osoby, jako rekompensaty za niezaspokojone wbrew prawnemu obowiązkowi potrzeby mieszkaniowe przydziałem lokalu mieszkalnego. 3. wyjaśnienie wątpliwości w zakresie adresowania rzeczonego rozstrzygnięcia, w związku z art. 154 ppsa w dacie orzekania, w związku ze zmianami w stanie prawnym, zatem stanu prawnego z ustawy ppsa obowiązującej obecnie, tj. art. 149 ppsa, czy przedmiotowy wyrok został w sposób jednoznaczny adresowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., jako organu zobowiązanego naliczać i zarządzać należności równoważnika za brak lokalu mieszkalnego do wypłaty po tym wyroku, a do Komendanta Powiatowego Policji w K., w zakresie, w jakim organ ten winien był podjąć działania, aby należności bezprawnie wstrzymane zarządzić do wypłaty wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę spowodowaną z winy organów Policji i/lub ich funkcjonariuszy". Skarżący podniósł, że potrzeba wykładni jest uzasadniona, w szczególności, iż Komendant Powiatowy Policji w K. po tym wyroku, mimo wezwania tegoż organu, uchyla się od podjęcia prawem nakazanych w związku z tym wyrokiem działań i czynności, czym pozbawia skarżącego korzystania z konstytutywnego prawa do równoważnika, mimo wyroku sądowoadministracyjnego, a organ usiłuje wykazywać i przyjmować, iż mimo, że w sprawie orzekał WSA w Warszawie w kontynuacji, bądź przedłużeniu czynności i orzeczenia, oraz wstrzymania przez KPP bezprawnie realizacji prawa konstytutywnego, Komendant Powiatowy Policji w K. tym wyrokiem nie jest związany, zatem dokonuje się w tym zakresie bezprawnej wykładni przez organ wyroku, a to w okolicznościach, w których KPP w K. w sprawie tym wyrokiem rozstrzygniętej odmawia załatwienia sprawy i narusza, mimo jego prawomocności, równocześnie art. 32 ustawy zasadniczej, w związku z utrwalonym w orzecznictwie NSA stanowiskiem o konstytutywności rzeczonego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że rozpoznawany wniosek skarżącego jest szóstym wnioskiem o wykładnię wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r. i o nieznacznie zmienionych żądaniach, które nie stanowią jednak podstawy do dokonania wykładni wyroku. Wyjaśnić również należy, że z uwagi na przejście w stan spoczynku jednego z sędziów – członka składu orzekającego, który brał udział w wydaniu wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r., konieczna była zmiana składu osobowego Sądu ponownie rozpoznającego wniosek o wykładnię wyroku. Nadto po raz kolejny wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia, której podlega zarówno jego sentencja jak i uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy treść tego orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ sentencja wyroku Sądu z dnia 14 stycznia 2009 r. jest jasna, czytelnie określa przedmiot skargi, której postępowanie dotyczy, a także jednoznacznie wskazuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy oraz podstawa prawna rozstrzygnięcia. Należy więc stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest potrzeby dokonania wykładni treści wskazanego wyżej wyroku. Wyjaśnić jednak trzeba, że sądy administracyjne nie są ani zobowiązane, ani też uprawnione, aby udzielać stronom wskazówek lub porad prawnych dotyczących ich przyszłych działań i zamierzeń. Sąd nie może też zastępować organu w działaniach podjętych po wydaniu orzeczenia sądowego w sprawie, natomiast może objąć kolejną kontrolą sądowoadministracyjną akty organu wydane w wyniku wcześniejszego wyroku Sądu lub też bezczynność organu w tym zakresie, po wniesieniu odrębnej skargi w tej sprawie. Odnosząc się do wyroku objętego wnioskiem o wykładnię podnieść trzeba, że w pkt 1 sentencji wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że uchyla zaskarżoną decyzję, a więc decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Natomiast w pkt 2 sentencji określono, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z treści art. 152 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania wyroku, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1251/09 oddalił skargę na niewykonanie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w rozpoznawanej sprawie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.