II SA/Sz 968/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. i M. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 24 maja 2016 r., nr XXI/270/2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Monte Cassino-Fałata" w Koszalinie postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym M. P. i M. P. uiszczony wpis sądowy w wysokości [...]) złotych

M. P. i M. P.1 (dalej "skarżące") złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 24 maja 2016 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "M. " w K.. W uzasadnieniu skargi skarżące wyjaśniły, powołując się na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40, ze zm. dalej "u.s.g."), że przedmiotem skargi jest usunięcia naruszeń prawa w zaskarżonej uchwale dotyczących zapisu "20 KDW". Skarżące wniosły o jego usunięcie i ustanowienie "służebności drogowej przechodu i przejazdu" do działki nr ew. [...] przez teren trzech działek sąsiednich, należących do organu i Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę Gmina Miasto K. (dalej "organ"), wniosła o odrzucenie skargi. Organ podał, że skarżące nie wskazały przepisu prawa materialnego, który narusza ich interes prawny. Zdaniem organu, kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje swym zakresem wyeliminowanie symbolu z uchwały, zaś wszystkie kwestie związane z nakazaniem ustanowienia służebności, jako sprawy cywilne, rozpatrywane winny być przez właściwe sądu powszechne. Przewodniczący Wydziału zobowiązał stosownie do wymogów art. 57 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a"), w związku z art. 101 ust. 1 u.g.n. pełnomocnika skarżących do wykazania naruszenia interesu prawnego każdej ze skarżących zaskarżoną uchwałą, w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 5a p.p.s.a. Jednocześnie wezwano pełnomocnika skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł. Powyżej opisaną korespondencję przesłano na adres pełnomocnika podany w skardze i została ona odebrana w dniu 14 grudnia 2023 r. (k. 55 akt sądowych). W dniu 15 grudnia 2023 r. w dokumentach księgowych Sądu do sprawy odnotowano wpłatę w wysokości 300 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Do dnia dzisiejszego nie udzielono jednak odpowiedzi na wezwanie Sądu co do wykazani interesu prawnego skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi podstawa do jej odrzucenia. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, (o których mowa w art. 46 p.p.s.a.) a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu którego działania lub bezczynności dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 1-3). Wymagania skargi określone tym przepisem muszą być spełnione w stopniu umożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. Skarga pozbawiona choćby jednego z wymienionych elementów uniemożliwia rozpoznanie sprawy. Skutek procesowy w postaci odrzucenia wadliwie skonstruowanej skargi może jednak nastąpić dopiero po uprzednim, bezskutecznym wezwaniu wnoszącego skargę do uzupełnienia stwierdzonych braków skargi. Jak stanowi bowiem przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.), gdy skarżący nie uzupełni w wyznaczonym terminie stwierdzonych braków formalnych skargi. Podstawą wezwania jest przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednocześnie, w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim unormowaniem szczególnym jest art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z zestawienia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, iż skarżący nie ma legitymacji procesowej (skargowej) do zaskarżenia uchwały, co skutkuje jej odrzuceniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu, a zatem odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Skarga na uchwałę organu gminy nie ma więc charakteru actio popularis (skargi powszechnej), gdyż do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem i odwoływanie się do interesu społecznego lub interesu publicznego. Każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi bowiem wykazać, że w tym konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, tj. opartą na konkretnym przepisie prawa (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a skarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw lub obowiązków. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez wykazanie naruszenia, każdej skarżącej z osoba, interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Podstawy prawne zobowiązania wskazują, że obowiązek ten dotyczył wykazania również legitymacji skargowej w sprawie. Korespondencję odebrano w dniu 14 grudnia 2023 r., zatem termin na wykonanie zobowiązania upływał z dniem 21 grudnia 2023 r. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżących w zakreślonym terminie, ani po jego upływie, nie dostarczył odpowiedzi na zobowiązanie Przewodniczącego Wydziału. Należy zatem uznać, że brak formalny skargi nie został usunięty. W konsekwencji nie wykazano również przesłanki z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Z uwagi na powyższe skargę należało odrzucić zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 5a oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 300 zł.