II SA/Sz 933/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.),, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Rektora [...] w S z dnia 9 marca 2018 r. nr RO/0251-3/18/AG w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu S. z dnia 25 stycznia 2018 r., nr 1/2018, 2. zasądza od Rektora [...] S. na rzecz skarżącego A.P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 27 grudnia 2017 r., złożonym mailowo, A. P. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej "u.d.i.p."), zwrócił się do Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o udostępnienie wszystkich pism, które Dziekan, bądź Prodziekani wystosowali do jakichkolwiek organów, instytucji, bądź władz (w tym w szczególności Rektora US, Prorektorów, Prokuratury w sprawach związanych z osobą skarżącego, związanych z postępowaniem karnym w sprawie aukcji mikołajkowej oraz postępowaniem dyscyplinarnym, bądź wyjaśniającym o tym samym przedmiocie (postępowanie karne prowadzone było na wniosek Rektora). Wnioskodawca jednocześnie zażądał przesłania skanów pism na podany adres email, bądź informacji, że pisma nigdy nie były wysłane. Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] uznając, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do wykazania, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, decyzją z dnia 25 stycznia 2018 r., nr [...] odmówił udostępnienia informacji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że nie jest dysponentem żądanej informacji w zakresie wykonywanych kompetencji, a jest nim organ władzy publicznej prowadzący postępowanie odrębne, w którym dostęp do akt sprawy regulują przepisy szczególne. Nadto, informacje objęte żądaniem wniosku nie obejmują danych istotnych dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a udostępnienie wnioskowanych informacji służyłoby wyłącznie realizacji celów osobistych wnioskodawcy. Po rozpoznaniu odwołania, Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia 9 marca 2018 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 25 stycznia 2018 r., podzielając w całości argumentację organu I instancji, zarówno co do charakteru żądanej informacji (uznając, że wniosek dotyczył informacji publicznej przetworzonej), jak i co do podstaw takiej oceny, tj. wskazując, że ocena żądania została dokonana wobec zbieżnego treściowo wniosku w decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 5 października 2017 r., znak: [...] Wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję Rektora Uniwersytetu [...], zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa do informacji publicznej oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skoro wniosek – w ocenie skarżącego - nie dotyczył informacji przetworzonej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania (Stowarzyszenie [...]) w piśmie z dnia 7 czerwca 2018 r. przychylił się do stanowiska skarżącego. Wskazał nadto, że od realizacji wniosku złożonego w niniejszej sprawie zależy realizacja nie tylko prawa do informacji o działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne i gospodarującego mieniem publicznym, ale także prawa z art. 51 ust. 3 Konstytucji RP (Każdy ma prawo do dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych). Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 522/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 25 stycznia 2018 r., nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Rektor Uniwersytetu [...], zaskarżając ten wyrok w całości. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3429/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazał, że częściowo zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, tj. nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej oraz motywów rozstrzygnięcia, jak też niewykazanie na czym polegały błędy organu w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Zdaniem NSA, uzasadnienie wyroku wydanego w niniejszej sprawie wskazuje, że Sąd I instancji, jakkolwiek szczegółowo motywując ostateczny wniosek o konieczności dokonania przez organ kwalifikacji żądanej wnioskiem informacji na podstawie samodzielnych ustaleń w sprawie i zawarcia szczegółowego wyjaśnienia podjętego przez organ rozstrzygnięcia, pominął w swoich rozważaniach konieczność wyjaśnienia kwestii zasadniczej, tj. czy wniosek w niniejszej sprawie w ogóle dotyczył informacji publicznej, a w konsekwencji m.in. ustalenia, która z form załatwienia sprawy zainicjowanej tym wnioskiem, określonych w art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. miała w niniejszej sprawie zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie wyjaśnił w sposób wskazany w art. 141 § 4 p.p.s.a., czy informacja objęta wnioskiem jest informacją publiczną, a tym samym czy miały zastosowanie normy będące podstawą wydawania decyzji w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 27 grudnia 2017 r. NSA wskazał dalej, że w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie, czy w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy u.d.i.p., w tym również art. 1 ust. 1 tej ustawy. Dopiero ustalenie i wykazanie, że treść wniosku obejmuje żądanie udostępnienia informacji publicznej pozwala na dalsze rozważania m.in. co do prostego lub przetworzonego charakteru informacji publicznej. NSA zwrócił uwagę że w uzasadnieniach decyzji obydwu instancji wskazywano, że wniosek skarżącego dotyczący jego osoby służy wyłącznie realizacji celów osobistych wnioskodawcy, a zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie NSA wniosek o informacje "ad personam" nie jest w tym zakresie wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. NSA wskazał dalej, że nie był pozbawiony podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie sposobu wyartykułowania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Z jednej strony Sąd I instancji kategorycznie stwierdził, że z treści żądania zawartego we wniosku z dnia 27 grudnia 2017 r. nie wynika, by skarżący żądał informacji publicznej wymagającej przetworzenia (strona 20 uzasadnienia) i wskazał, że "zgodzić się należało ze Skarżącym, że udostępnienie żądanego rodzaju informacji wymagało wykonania jedynie kilku prostych czynności technicznych, tj. odszukania pism w odpowiednich zbiorach, wykonania ich kopii oraz przesłanie ich wnioskodawcy" (strona 19 uzasadnienia wyroku), a jednocześnie – z drugiej strony – wbrew tej ocenie, zobowiązał organ do dokonania ustaleń w zakresie charakteru żądanej informacji, tj. w zakresie ustaleń, czy informacja ta ma charakter prosty czy przetworzony (strona 21 uzasadnienia). Końcowo, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji winien dokonać oceny zaskarżonej decyzji mając na uwadze, że warunkiem prawidłowego i skutecznego wydania decyzji jest skierowanie jej do strony, co oznacza, że organ zamierzając wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej zobowiązany jest do wezwania wnioskodawcy do podpisania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, wyrokiem z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1229/19, uchylił zaskarżoną decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 9 marca 2018 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 25 stycznia 2018 r. nr [...] oraz zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł uczestnik postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2022 r. sygn. akt III OSK 2783/21 uchylił ww. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1229/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 119 p.p.s.a. Wyjaśnił, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym polega na tym, że sąd administracyjny orzeka na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Taki sposób rozpoznania sprawy jest odstępstwem od zasady mówiącej, że rozpoznanie sprawy przed sądem, w tym przed sądem administracyjnym, jest jawne (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 10 p.p.s.a.). NSA wskazał dalej, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie wykazał, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadą nieważności albo naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 119 pkt 1 p.p.s.a.); nie zgłoszono wniosku o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.); przedmiotem nie jest postanowienie (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.) ani bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.), jak również decyzja wydana w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 5 p.p.s.a.). Tym samym NSA za istotne uznał, że zaskarżony wyrok został wydany po przeprowadzeniu nieważnego postępowania, co uzasadniało jego uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy. Uwzględniając powyższe NSA uznał, że zaskarżony wyrok powinien być uchylony, a sprawa ponownie rozpoznana w postępowaniu, w którym zostanie zapewniony udział wszystkich stron zgodnie z aktualnie obowiązującymi na moment orzekania regulacjami. NSA wyjaśnił, że wystąpienie w sprawie podstawy nieważności postępowania powoduje, iż NSA nie może odnieść się do przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych. Ocena zasadności pozostałych podstaw kasacyjnych i idące za tym związanie Sądu I instancji dokonaną przez NSA wykładnią prawa (art. 190 p.p.s.a.) byłoby przedwczesne. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 grudnia 2022 r. wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. O terminie posiedzenia niejawnego, wyznaczonego na dzień 11 stycznia 2023 r., oraz o możliwości uzupełnienia argumentacji poinformowano strony w dniach: 14 grudnia 2022 r. (organ), 15 grudnia 2022 r. (skarżący), 20 grudnia 2022 r. (uczestnik). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto, z mocy art. 190 p.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sprawa jest rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny po raz trzeci. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 522/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 25 stycznia 2018 r., nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3429/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, wyrokiem z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1229/19, uchylił zaskarżoną decyzję Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 9 marca 2018 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 25 stycznia 2018 r. nr [...] oraz zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2022 r. sygn. akt III OSK 2783/21 uchylił ww. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1229/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W ocenie sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze oraz stanowisku uczestnika. Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na decyzję w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podstawę materialnoprawną wydanych w przedmiotowej sprawie decyzji stanowiły przepisy u.d.i.p. W świetle art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p., warunkiem powstania po stronie organu władzy publicznej obowiązku udostępnienia określonej informacji publicznej jest skuteczne złożenie wniosku w tym przedmiocie. Nie dotyczy to jedynie informacji, które z mocy prawa podlegają publikacji w Biuletynie informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Dopiero więc skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest - w pierwszej kolejności – ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie – w zależności od wyników tej oceny – w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), lub w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej, lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania. W kwestii definiowania danej informacji jako publicznej trzeba podkreślić, iż według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi komentowanej ustawy z prawem do ich dostępu. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej, a w tym również dostęp do dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Wprawdzie normatywne brzmienie art. 6 u.d.i.p. nie zawiera wyczerpującego katalogu informacji, które mogą być uznane za mające walor "publicznych" w rozumieniu omawianej ustawy, to jednak trzeba zaakcentować, że nie wszystkie dokumenty podlegają udostępnieniu obywatelowi korzystającemu z prawa do informacji publicznej. Trybunał Konstytucyjny przyjmuje, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Kwalifikowanie danej informacji jako publicznej (dotyczącej konkretnego dokumentu niebędącego dokumentem urzędowym, żądanego w trybie u.d.i.p., tudzież informacji w nim zawartych) należy zdaniem sądu wiązać z normą cytowanego wyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p., odnoszącego się do kategorii tzw. "sprawy publicznej". Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, lecz bezsprzecznie sprawami publicznymi są sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (vide I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Wyd. III, WK 2016), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Rozróżnienie zatem między sprawą "publiczną" a sprawą "prywatną" jest zatem decydujące dla rozgraniczenia informacji publicznej od niepublicznej. Orzecznictwo sądowoadministracyjne na tle wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 u.d.i.p. po wielokroć zajmowało stanowisko ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej. Uznano przykładowo, że nie ma cech informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Przyjmuje się również, że przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu u.d.i.p., dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej ( wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OSK 189/11). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest informacją publiczną wniosek w sprawie indywidualnej, stanowiący dokument prywatny (wyroki NSA z dnia 27 września 2002 r., II SAB 180/02; z dnia 9 grudnia 2010 r., I OSK 1797/10), jak i inne pisma procesowe stron (zob. wyrok NSA z 22 marca 2012 r., I OSK 2487/11). Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby (fizycznej) lub określonego podmiotu (np. osoby prawnej), przy czym może tu chodzić także o podmiot, który - jak wspólnota mieszkaniowa – jest jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, złożoną z właścicieli lokali. Pisma składane w indywidualnych, własnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 20 września 2018 r., I OSK 1359/18; z dnia 4 kwietnia 2019 r. I OSK 1889/17; z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12, z dnia 9 października 2010 r., I OSK 173/09, z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11). W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia przez Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wszystkich pism, które Dziekan lub Prodziekani wystosowali do jakichkolwiek organów, instytucji lub władz (w tym w szczególności do Rektora US, Prorektorów US, Prokuratury) w sprawach związanych z osobą skarżącego w związku z postępowaniem karnym w sprawie akcji mikołajkowej oraz postępowaniem dyscyplinarnym (bądź wyjaśniającym) w tym samym przedmiocie. Skarżący podał we wniosku, iż postępowanie karne było prowadzone na wniosek Rektora US, natomiast udostępnienia informacji domagał się w formie skanów pism przesłanych na adres poczty elektronicznej nadawcy bądź poinformowania, że pisma nie były nigdy wysyłane. W ocenie sądu, wniosek skarżącego dotyczył działań faktycznie podejmowanych lub prawdopodobnie podejmowanych przez władze uczelni wyłącznie w odniesieniu do wnioskodawcy ze względu na sytuację, która jego osobiście dotyczyła (konsekwencje przeprowadzonej aukcji mikołajkowej). Informacja taka, o ile w ogóle została wytworzona ( taką wątpliwość podnosił również skarżący), stanowiła informację ad personam, bowiem dotyczyła konkretnej indywidualnej sprawy i osoby, która nie ma publicznego charakteru. O ile w stosunku do skarżącego było prowadzone postępowanie dyscyplinarne, wyjaśniające czy postępowanie przygotowawcze, to przysługuje mu prawo do zapoznania się z aktami i sporządzania z nich odpisów. W tych ewentualnych postępowaniach może on ubiegać się i informacje czy i w jakim zakresie organ składał wnioski bezpośrednio dotyczące skarżącego, czy też pisma takie były w jego sprawie składane. A skoro tak (wniosek o udostępnienie informacji nie odnosił się do informacji publicznej), to zbędne są rozważania, czy żądana informacja jest informacją prostą czy przetworzoną, natomiast organ był zobowiązany jedynie do udzielenia stosownej odpowiedzi wnioskodawcy. Brak było natomiast jakiejkolwiek podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnej, a w szczególności decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej na podstawie art.16 ust.1 w zw. z art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż w tym przypadku ustawa ta nie miała zastosowania. Wobec stwierdzenia, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, regulującego zakres dostępu do informacji publicznej należało uznać za bezzasadny. Wskazać również należy, że podnoszony przez uczestnika postępowania argument dotyczący prawa dostępu do informacji na podstawie art. 51 Konstytucji RP w tej sprawie nie jest trafny. Przepis art. 51 ust. 3 stanowi, że każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa. Nie ulega wątpliwości, że dostęp osoby do dotyczących jej dokumentów urzędowych oraz zbiorów danych uregulowany w art. 51 ust. 3 Konstytucji RP nie może być utożsamiany z dostępem do informacji o sprawach publicznych zagwarantowanym w art. 61 Konstytucji RP. Są to bezsprzecznie dwa różne obowiązki informacyjne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w związku z art. 135 i art. 190 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w pkt. II na podstawie art. 200 p.p.s.a. Organ ponownie rozpoznając wniosek skarżącego uwzględni ocenę prawną wyrażoną w powyższych rozważaniach i uznając wniosek skarżącego z dnia 27 grudnia 2017 r. jako niepodlegający u.d.i.p., poinformuje wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.