II SA/Sz 295/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Gminy Ustronie Morskie z dnia 30 sierpnia 2010 r., nr XL/282/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego Kukinka oddala skargę

W dniu [...] sierpnia 2010 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego K. . Pismem z dnia 28 stycznia 2021 r., złożonym w siedzibie organu w dniu 1 lutego 2021 r., B. K. będący właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] w obrębie K., wezwał do dokonania zmiany planu celem usunięcia niezgodności tej uchwały ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] W ocenie wzywającego, niezgodności te polegały na wprowadzeniu zakazu budownictwa kubaturowego w pasie powyżej około 150 m od pasa dróg lokalnych (dotyczyć to miało części działki [...]), dopuszczenia optymalnej wielkości nowo wydzielonej działki dla budynku wolnostojącego w zabudowie jednorodzinnej – 1.000 m2, dla zabudowy bliźniaczej – 600 m2, dla zabudowy pensjonatowej – 2.500 m2, dla zabudowy hotelowej 3.500 m2. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego minimalna powierzchnia działki budowlanej niezależnie od rodzaju budownictwa winna wynosić 5.000 m2. Wnioskodawca zażądał przywrócenia nieprzekraczalnej linii zabudowy 6 m od drogi lokalnej, za wyjątkiem odcinka wzdłuż zbiornika wodnego gdzie wielkość ta może wynosić 45 m. Wójt Gminy U. w piśmie z dnia 9 lutego 2021 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 16 lutego 2021 r., poinformował, że jego wniosek został zarejestrowany jako wniosek w sprawie zmiany planu miejscowego i w razie przystąpienia do zmiany planu będzie wykorzystany. W dniu 18 marca 2021 r. B. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy. Zdaniem skarżącego, uchwała narusza jego prawo własności do działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym K. dlatego wniósł o: 1. Stwierdzenie nieważności tej uchwały w części odnoszącej się do jego działki, 2. Dokonanie następujących zmian w planie; a) uchylenie zakazu budownictwa kubaturowego w pasie powyżej 150 m od pasa dróg lokalnych – dotyczy części działki [...], b) zmianę optymalnej wielkości nowo wydzielonej działki budowlanej dla budynku wolnostojącego w zabudowie jednorodzinnej – 1.000 m2, dla zabudowy bliźniaczej 600 m2, dla zabudowy pensjonatowej 2.500 m2, dla zabudowy hotelowej 3.500 m2 – dotyczy części działki [...], c) przywrócenie nieprzekraczalnej linii zabudowy 6 m od linii drogi lokalnej za wyjątkiem odcinka wzdłuż zbiornika wodnego, gdzie wielkość ta może wynosić 45 m - dotyczy części działki [...], d) obciążenie kosztami postępowania organu administracji, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że plan miejscowy został uchwalony z przekroczeniem przysługującego Gminie władztwa planistycznego. Zapisy uchwały w rażący sposób wkraczają w przysługujące stronie prawo własności gruntu, powodując niejednokrotnie całkowity brak możliwości jego zagospodarowania zgodnie z jego usytuowaniem oraz walorami naturalnymi. Ograniczenia, wymienione wyżej, które plan wprowadził w sposób nieproporcjonalny obciążają nieruchomość skarżącego, powodując w konsekwencji brak możliwości prowadzenia inwestycji, w postaci chociażby jakichkolwiek budynków. Gmina nadużyła władztwa planistycznego przez narzucenie zakazu budownictwa kubaturowego w pasie około 150 m od dróg lokalnych, brak optymalnej wielkości nowo wydzielonych działek oraz brak nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi lokalnej z wyjątkiem odcinka wzdłuż zbiornika wodnego. Na nieruchomości skarżącego znajduje się zbiornik wodny wykorzystywany do połowu ryb. W obrębie tego miejsca, w celu wykorzystania go do rekreacji i stworzenia na przykład infrastruktury agroturystycznej, z uwagi na obowiązujące zapisy planu, skarżący nie ma możliwości przeprowadzenia żadnej inwestycji w tym kierunku. Zapisy w planie dotyczące działki nr [...] są zdecydowanie niekorzystne w porównaniu do zapisów dotyczących działek graniczących z nieruchomością skarżącego. Na takie różnicowanie nieruchomości nie miały wpływu przepisy dotyczące ochrony środowiska, układu komunikacji czy też okoliczności mogące stanowić o wystąpieniu przesłanek naruszenia prawem chronionego interesu publicznego. Pełnomocnik Rady Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi do Sądu, w odpowiedzi na liczne pisma, skarżący został poinformowany, iż dojazd do jego działki odbywa się od strony ulicy [...], a teren który on wskazał stanowi ciąg pieszo-jezdny przeznaczony pod tereny rolnicze z zakazem zabudowy i nie ma podstaw do urządzania tam dojazdu. Skarżącego poinformowano o przebiegu procedury planistycznej, terminach wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu i o uwadze skarżącego do planu która została częściowo uwzględniona. W kolejnym etapie procedury planistycznej nie wpłynęły uwagi od skarżącego. Pełnomocnik wyjaśnił, że plan miejscowy reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości, ze swej istoty więc narusza prawo własności. Uchwalając plan miejscowy organ gminy zobowiązany jest jednak chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie, podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu, co uczyniono w przedmiotowej sprawie. Nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że kwestionowana uchwała narusza jego prawo własności, a w szczególności możliwość swobodnego zagospodarowania nieruchomości w postaci działki gruntu nr [...]. Konstytucja RP przewiduje możliwość ingerowania w prawo własności, więc nie ma ono charakteru absolutnego. W niniejszej sprawie przesłanki z art. 64 ust. 3 Konstytucji zostały spełnione, ponieważ ograniczenie zostało dokonane w akcie rangi ustawowej, a plany miejscowe stanowią jedynie wykonanie ustawy. Pełnomocnik wskazał, że skarżący zarzucając Radzie Gminy nadużycie władztwa planistycznego i nieproporcjonalne obciążenie jego nieruchomości, nie wykazał, iż nastąpiło naruszenie jego prawnie chronionego interesu lub uprawnienia, a tylko to daje legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący nie podniósł w skardze zarzutu naruszenia prawa, w tym zarzutu naruszenia ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To, że skarżącemu nie odpowiadają ustalenia planu samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności planu. Tym bardziej, że zaskarżona uchwała została podjęta ponad 10 lat temu i przez ten czas skarżący nie kwestionował zapisów planu miejscowego i nie podejmował działań mających na celu zmianę planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 388/21 oddalił skargę B. K. na opisaną wyżej uchwałę Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 2010 r. Uzasadniając wspomniane rozstrzygnięcie, Sąd ten wskazał, że skarga dotyczy planu miejscowego z 2010 r. dlatego warunkiem jej zaskarżenia do sądu administracyjnego było uprzednie wezwanie organu stanowiącego Gminy do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym tą ustawą, oraz przepisy m. in. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. Jednocześnie przepisem art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. został zmieniony art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym obecnie każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W odniesieniu do uchwał lub zarządzeń organu gminy dokonanych po dniu 1 czerwca 2017 r. nie jest wiec wymagane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi, a w stosunku do uchwał lub zarządzeń dokonanych przed dniem 1 czerwca 2017 r. wezwanie jest wymagane. W kontrolowanej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone, a skarga została wniesiona trzydziestego dnia od dnia otrzymania przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie, a więc z zachowaniem terminu o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., w wersji sprzed nowelizacji. Rozważając kwestię interesu prawnego skarżącego oraz jego naruszenia zaskarżonym aktem - uchwałą Rady Gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego K. , Sąd ten wskazał, że ww. uchwałą ustalono przeznaczenie działki nr [...] należącej do skarżącego. Część nieruchomości przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługową i zagrodową. Przeznaczenie to obejmuje pas terenu o szerokości 150 m mierząc od drogi. Pozostała część działki została przeznaczona na cele rolnicze, na których dopuszczona jest działalność szkółkarska. Przy czym ustalenia planu są zgodne ze studium przyjętym uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. W uzasadnieniu tym podkreślono ponadto, że co do zasady miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem ogranicza i "narusza" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym, bezwzględnie obowiązującym. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ jest jednak obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je może jedynie w niezbędnym zakresie, podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżącemu przysługuje prawo własności działki nr [...] w obrębie K., która częściowo została przeznaczona w zaskarżonym planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługową i zagrodową, a w pozostałej części pod działalność rolniczą, z zakazem zabudowy. Fakt, że nieruchomość skarżącego położona jest na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego i że plan ten spowoduje, iż nie będzie on mógł jej wykorzystać zgodnie z zamierzeniami, np. realizując zabudowę agroturystyczną w bezpośrednim sąsiedztwie zbiornika wodnego, jest wystarczającą przesłanką do uznania, że został naruszony jego interes prawny i był on osobą uprawnioną do zaskarżenia uchwały w tym przedmiocie (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 910/20 dostępny w Internecie pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W następnej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przeszedł do ustalenia, czy zakwestionowana uchwała naruszając interes prawny skarżącego jednocześnie narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyjaśnił, że pod pojęciem naruszenia interesu prawnego należy rozumieć konieczność wykazania przez skarżącego, że w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Niewątpliwie § 37 pkt 2 lit. a) planu zakazujący realizacji wszelkiej zabudowy kubaturowej ogranicza prawo do swobodnego zagospodarowania nieruchomości. Jednak naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia aktu prawa miejscowego nie oznacza automatycznie konieczności uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane jednocześnie z naruszeniem przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem tego Sądu, o ile w wypadku skarżącego można mówić o naruszeniu interesu prawnego, ponieważ wyłączenie części działki z wszelkiej zabudowy ogranicza władztwo nad nieruchomością, o tyle nie można stwierdzić, by ograniczenie to było niezgodne z prawem. Prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1) jednak doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle, że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Zaskarżony plan – w omawianym zakresie - w istocie nie zmienia przeznaczenia terenu (oznaczonego symbolem [...]), na którym znajduje się nieruchomość stanowiąca własność skarżącego, albowiem teren ten zachowuje przeznaczenie rolnicze, dopuszczając zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługową i zagrodową na terenie o szerokości 150 m mierząc od drogi, co jest wystarczające do realizacji budowy zagrodowej. Ustanowienie w planie ograniczenia w postaci zakazu zabudowy na działce o przeznaczeniu rolniczym, poza pasem o szerokości 150 m licząc od drogi publicznej, nie może być oceniane jako niezgodne z prawem. Zapisy planu, które przewidują ograniczenie zabudowy na terenach rolniczych, poza ciągami istniejącej zabudowy jako jej uzupełnienie i kontynuacja, mają na celu uniknięcie rozproszenia zabudowy i ochronę przestrzeni produkcyjnej gminy (gruntów rolnych), co jest zgodne ze studium. Ze skargi nie wynika, w jaki sposób, w ocenie skarżącego, zaskarżona uchwała narusza prawo. Wynika z niej jedynie, że intencją skarżącego jest nieskrępowane zagospodarowanie nieruchomości stanowiącej jego własność. Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w części dotyczącej nieruchomości skarżącego, nie narusza prawa. Wprowadzone w uchwale rozwiązania są zgodne z ustaleniami studium i mają na celu grupowanie zabudowy wzdłuż dróg lokalnych i ochronę potencjału produkcyjnego gminy, tj. gruntów rolnych. Gmina nie nadużyła przyznanego jej władztwa planistycznego. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył B. K. zarzucając naruszenie: – art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm., dalej "u.s.g."), – art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej uchwały Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem; – art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (na datę zaskarżonej uchwały Dz.U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., dalej "k.c.").polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu właścicielowi – skarżącemu – możliwości korzystania ze swojej nieruchomości. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, względnie rozpoznanie skargi i stwierdzenie nieważności planu w zakwestionowanej części, a nadto o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi kasacyjnej B. K. wyjaśnił między innymi, że ograniczenia zawarte w [...] dotyczące jego nieruchomości, obciążają ją w sposób nieproporcjonalny, powodując w konsekwencji brak możliwości prowadzenia inwestycji w postaci chociażby budowy jakichkolwiek budynków. Nieruchomość stanowiąca własność skarżącego jest nieruchomością, na której znajduje się zbiornik wodny wykorzystywany do połowu ryb. W obrębie tego miejsca, w celu wykorzystania go do rekreacji i stworzenia na przykład infrastruktury agroturystyki, z uwagi na obowiązujące przepisy planu nie ma możliwości przeprowadzania żadnych inwestycji w tym kierunku. Plan dla działki [...], w granicach obszaru R5 jest zdecydowanie niekorzystny i to w porównaniu do uregulowań dla innych graniczących działek. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2847/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Ponadto, zasądził od Gminy U. na rzecz B. K. stosowną kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że argumenty zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku są ogólnikowe i przez to nieprzekonujące. Zabrakło w szczególności odniesienia się choćby do skonkretyzowanych już w skardze zarzutów dotyczących zasadności wprowadzenia w obrębie działki [...] ograniczeń w zabudowie nawet rekreacyjnej (agroturystyka), a także ograniczeń – zdaniem skarżącego – nieproporcjonalnie dotkliwych, gdy oceniać je na tle terenów sąsiednich. Oceniając merytoryczną stronę rozważań przedstawionych w zaskarżonym wyroku NSA zwrócił uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie badał uchwałę [...] nie posiadając w ogóle akt planistycznych (poza wydrukiem samej uchwały). Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Wskazał, że należy wyczerpująco odnieść się do zarzutów B. K. podniesionych w skardze, zwłaszcza ocenić rzetelnie zarzut naruszenia władztwa planistycznego, zwracając uwagę na zgłoszone przez skarżącego kwestie problemowe. Zajęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stanowiska w sprawie będzie wymagało pozyskania od gminy kompletnych akt planistycznych, a w zależności od potrzeb (może się to wiązać z oceną zarzutu nadużycia władztwa planistycznego) także studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie uchwalenia planu. Wprawdzie nie zgłoszono w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów procedury, niemniej Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł konieczność zasygnalizowania, że sądowa kontrola legalności uchwał dotyczy nie tylko zasad sporządzania planu miejscowego, ale też trybu jego sporządzania oraz właściwości organów. Kontrola taka nie powinna odbywać się bez akt planistycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach ze skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, będące aktami prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2023 r., poz. 1634). Zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu I instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Jednakże żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. Związanie wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez NSA oznacza, że sąd I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, nie może nie zastosować się do zapatrywania prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając skargę kasacyjną B. K. z dnia 27 października 2021 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 lipca 2021 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok ten jest nieprzekonująco umotywowany. Nie przesądzając, że doszło do naruszenia władztwa planistycznego, Sąd ten wskazał, iż rozpoznanie zarzutów podnoszonych przez skarżącego wymaga dokładnej i wyważonej analizy samego planu, jego uzasadnienia, dostrzeżenia ustanowionych w nim relacji przestrzennych, rzetelnej weryfikacji zgodności planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zajęcie stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, winno przy tym nastąpić po uzyskaniu od gminy kompletnych akt planistycznych, ewentualnie także studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie uchwalenia planu. Kierując się powyższymi wskazaniami, Sąd uzyskał kompletną dokumentację planistyczną a także tekst studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy U. W sprawie nie jest przy tym kwestionowane posiadanie przez skarżącego interesu prawnego ani też okoliczność, że interes ten został naruszony skoro należąca do niego nieruchomość położona jest na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego, a plan ten spowoduje, że nie będzie on mógł jej wykorzystać zgodnie z zamierzeniami. W dalszym ciągu natomiast rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy naruszając interes prawny skarżącego zaskarżona uchwała jednocześnie narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977), istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Dokonana przez Sąd w tych granicach ocena legalności działań Rady Gminy wykazała, że naruszenie interesu prawnego skarżącego nie było związane z nieuprawnioną i bezprawną ingerencją w przysługujące mu prawo własności działki nr [...], położonej w obrębie K.. Zdaniem Sądu, podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy działała na podstawie obowiązującego prawa i nie przekroczyła granic przyznanego jej przez ustawodawcę władztwa planistycznego. Tym samym wniesiona w tym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jak już wcześniej wskazano, nieważność planu miejscowego w całości lub części powodują: istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Dokonywana na tej podstawie sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania celowości, racjonalności czy słuszności przyjętych przez organy gminy rozwiązań planistycznych. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem w zakresie przestrzegania właściwości organów, zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Właściwość organów odnieść należy do kompetencji poszczególnych organów gminy w toku sporządzania planu. Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą natomiast problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dostrzec przy tym trzeba, że ustawodawca zarówno co do naruszenia zasad, jak i trybu sporządzania miejscowego planu wprowadził jako przesłankę stwierdzenia nieważności istotność naruszenia. Nie każde zatem naruszenie w tym zakresie będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego, lecz tylko takie które ma charakter istotny. Ponadto, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Również naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2303/15). Odnosząc się do kwestii zachowania trybu sporządzenia planu, stwierdzić należy, że przy podjęciu zaskarżonej uchwały zachowane zostały wszystkie wymagane etapy procedury określone w art. 17 u.p.z.p., co zostało udokumentowane zgodnie z wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587), zwanego dalej rozporządzeniem. Rozporządzenie to miało w sprawie zastosowanie z mocy przepisu przejściowego zawartego w § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2404). W aktach planistycznych znajdują się materiały planistyczne, o których mowa w § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, w tym m.in.:, opracowanie ekofizjograficzne sporządzone w 2009 r., materiały i dokumenty zebrane w trakcie procedury planistycznej przez Urząd Gminy U. po przystąpieniu do sporządzania planu, w tym wykaz wniosków złożonych do przedmiotowego planu, projekt planu w wersji – do wyłożenia – maj 2010 r., a także w wersji do ponownego wyłożenia wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (po wniesieniu uwag do projektu) w wersji – lipiec 2010 r., dowody przekazania projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do opiniowania, wykazy opinii oraz uzgodnień projektu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, prognoza skutków finansowych planu (2010 r.), prognoza oddziaływania na środowisko (2010 r.). W aktach znajdują się też materiały planistyczne, o których mowa w § 10 ust. 2 rozporządzenia, których aktualność na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu nie budzi zastrzeżeń. Jest to m.in. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U. przyjęte uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 20 grudnia 2007 r. Również inne przepisy rozporządzenia nie zostały naruszone. W szczególności w zaskarżonym planie rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 2 do uchwały). Uchwała podjęta została po wystąpieniu do właściwych organów o wymagane opinie i uzgodnienia, stosownie do art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Podczas procedury uchwalania planu zachowane zostały również wymogi wynikające z art. 17 pkt 1, 9, 11 i 12 u.p.z.p. dotyczące: informowania o poszczególnych etapach procedury, możliwości zapoznania się z projektowanymi zapisami planu, umożliwienia zgłaszania wniosków oraz uwag do zapisów planu, a także zachowania terminów wymaganych w tym zakresie. W dniu 20 maja 2010 r. odbyła się publiczna dyskusja nad planem, co zostało utrwalone w protokole. Projekt planu był wykładany do publicznego wglądu z zapewnieniem możliwości wnoszenia uwag. W drodze obwieszczenia Wójt informował również w wymagany sposób, tj. w drodze ogłoszenia w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie zamieszczone na tablicach informacyjnych, a następnie także przez zamieszczanie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej o wyłożeniu projektu planu, terminie dyskusji publicznej i terminie składania wniosków oraz uwag. Stosownie do powyższego Sąd nie stwierdził aby w toku procedury planistycznej doszło do istotnego naruszenia trybu uchwalenia zaskarżonej uchwały. Strona tego rodzaju zarzutów nie podnosiła zresztą w skardze, skupiając się na argumentacji dotyczącej naruszenia jej prawa własności, w tym w szczególności możliwości swobodnego gospodarowania nieruchomością stanowiącą jej własność (działką nr [...] położoną w obrębie K.). Skarżący nie kwestionował także zgodności przedmiotowego planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U. przyjętym uchwałą Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Analiza zapisów wspomnianego Studium, zdaniem Sądu, prowadzi do wniosku, że zaskarżona uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego K. jest zgodna z ustaleniami Studium (stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu aktualnym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały). Z części graficznej oraz tekstowej zaskarżonej uchwały z dnia [...] sierpnia 2010 r. wynika, że należąca do strony działka nr [...], położona w obrębie K. znajduje się na terenach elementarnych oznaczonych symbolami: [...] (tereny rolnicze), [...] (łąki, pastwiska, nieużytki), [...] (zabudowa usług turystyki, uzupełniająco – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna). Skarga B. K. odnosi się przy tym do tej części planu (bez wskazania jakichkolwiek jednostek redakcyjnych), która obejmuje teren oznaczony symbolem R-5. Obowiązujące ustalenia dla tego terenu zawarte zostały w § 37 zaskarżonej uchwały. Jako przeznaczenie tego terenu wskazano: "tereny rolnicze" (§ 37 pkt 1 uchwały). Przyjęto następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: a) zakazano realizacji wszelkiej zabudowy kubaturowej, b) zabroniono zalesiania terenów łąk, pastwisk, nieużytków i gruntów ornych (§ 37 pkt 2). Zasady i warunki podziału nieruchomości wskazano "zgodnie z przepisami odrębnymi" (§ 37 pkt 5). W punkcie 6 tego uregulowania – obsługa komunikacyjna – ustalono wjazd na tereny rolnicze z dróg publicznych klasy drogi lokalnej, dojazdowej, ciągów pieszo-jezdnych. Natomiast punkt 7 dotyczy obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, którą przyjęto "zgodnie z ustaleniami ogólnymi § 13". Z kolei w punkcie 8. – zasady tymczasowego zagospodarowania terenu – ustalono zakaz tymczasowego zagospodarowania urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem wykorzystania rolniczego, ogrodniczego lub sadowniczego bez zabudowy oraz zgodnego z dotychczasowym użytkowaniem. Dodatkowo przepisy ogólne w § 6 pkt 2 lit. p) stanowią, że dla terenów łąk, pastwisk i nieużytków oznaczonych symbolem ZR oraz terenów rolnych oznaczonych symbolem R ustala się zachowanie istniejących zadrzewień i zakrzaczeń śródpolnych oraz utrzymanie dotychczasowej gospodarki rolnej i łąkarskiej. Powyższe zapisy, jak już wspomniano, nie naruszają ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U. są z nimi zgodne. Jak wynika z zapisów rozdziału 1 Studium – Kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, pkt 1.3. – Kierunki i zasady polityki przestrzennej i przeznaczania terenów, przyjęta w Studium polityka przestrzenna koncentruje się na alokacji przestrzennej inwestycji celu publicznego i kształtowaniu następujących elementów struktury zagospodarowania przestrzennego gminy: - układu osadniczego ośrodka gminnego, jako głównego miejsca koncentracji usług publicznych, - obszarów zabudowanych wiejskich jednostek osadniczych wskazanych do przekształceń i uzupełnień zabudowy na cele rozwoju funkcji mieszkaniowych, usługowych i turystycznych, - obszarów wskazanych pod zabudowę na cele rozwoju funkcji mieszkaniowych, usługowych, turystycznych i przemysłowych, - obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej, prowadzenia działalności gospodarczych rolniczych i zalesień. Delimitacja tych obszarów została ustalona na podstawie uwarunkowań w zakresie: - dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, - stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, - zasobów środowiska i wymogów jego ochrony, - stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym gospodarki wodnościekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami. Jako zasady kształtowania struktury przestrzennej wymieniono w Studium m.in. przeciwdziałanie rozpraszaniu zabudowy i koncentrację wokół wykształconych ośrodków oraz nowych obszarów wyznaczonych w Studium, a także lokalizowanie zabudowy w obrębie obszarów uzbrojonych bądź przeznaczonych do uzbrojenia (punkt 1.4.1). W punkcie 2.1. Studium – Ośrodki aktywności gospodarczych i osadniczych część terenu, na którym położona jest działka należąca do skarżącego oznaczona została symbolem F2 – Obszary istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej z możliwością lokalizacji zabudowy zagrodowej, natomiast pozostała część ma przeznaczenie rolnicze. Z zapisów dotyczących tego terenu wynika, że zabudowę należy kształtować wzdłuż głównych ciągów komunikacyjnych. Jako uzupełnienie wskazuje się funkcje usługowe, w tym usługi turystyczne. Jednocześnie w Studium wskazano, że w granicach gminy, zabudowę wzdłuż głównych ciągów komunikacyjnych należy kształtować w odległości do ok. 150 m od pasa drogowego. Z kolei w punkcie 2.3 Studium – Wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów – zaproponowano wskaźniki dotyczące projektowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jednorodzinnej, pensjonatowej, rekreacji indywidulanej i usług turystycznych na ternach położonych na północ od drogi krajowej (optymalne wielkości nowowydzielanych działek - 800 m2 dla budynku wolnostojącego w zabudowie jednorodzinnej, 600 m2 dla zabudowy bliźniaczej, 2500 m2 - dla zabudowy pensjonatowej i 3500 m2 dla budynku hotelowego), a także na południe od drogi krajowej (optymalne wielkości nowowydzielanych działek - 1000 m2 dla budynku wolnostojącego w zabudowie jednorodzinnej, 600 m2 dla zabudowy bliźniaczej, 2500 m2 - dla zabudowy pensjonatowej i 3500 m2 dla budynku hotelowego). W punkcie 2.4 Studium zawarto natomiast zapisy dotyczące terenów proponowanych do objęcia ograniczeniem zabudowy i zakazem zabudowy. Ograniczeniem zabudowy objęto grunty rolne stanowiące użytki rolne III klasy bonitacyjnej, grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa, grunty rolne stanowiące użytki rolne klas bonitacyjnych IV. Wskazano, że ochronie podlegają również użytki rolne klas bonitacyjnych V-VI pochodzenia organicznego. Dodatkowo ograniczeniem zabudowy objęto obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej gminy. Przyjęto, że zabudowę należy w pierwszej kolejności lokalizować na obszarach wyznaczonych w studium do zainwestowania oraz w ciągach zabudowy istniejącej jako uzupełnienie i kontynuacja. Wyjaśniono, że działanie to ma na celu uniknięcie rozproszenia zabudowy i ochronę gruntów rolnych. Jako obszary objęte "innymi prawnymi formami ochrony" – w punkcie 3.2. Studium wymieniono grunty rolne stanowiące użytki rolne klas bonitacyjnych IV oraz grunty rolne stanowiące użytki rolne klas bonitacyjnych V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego. Przyjęto, że w wypadku tych gruntów wskazane jest użytkowanie rolnicze. Zmiana użytkowania dopuszczalne jest jedynie w uzasadnionych przypadkach. Wymagana jest zgoda marszałka województwa na zmianę przeznaczenia obszaru o zwartej powierzchni powyżej 1 ha. Jak wynika z zapisów Studium oraz zaskarżonej uchwały, działka nr [...] należąca do skarżącego, nie zmieniła swojego zasadniczego przeznaczenia po wprowadzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszym ciągu część tej działki ma przeznaczenie rolnicze, natomiast na części dopuszczono zabudowę usług turystyki oraz - uzupełniająco – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powyższe jest zgodne z kierunkami zagospodarowania gminy przyjętymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U. znajdującymi swoje odzwierciedlenie w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ograniczenie zabudowy na terenach rolniczych, poza ciągami istniejącej zabudowy ma na celu z jednej strony uniknięcie rozproszenia zabudowy, z drugiej zaś ochronę gruntów rolnych przed ich innym niż rolnicze wykorzystaniem. Podkreślenia wymaga, że w żadnym razie nie pozbawia to skarżącego możliwości zabudowy, w tym także zabudowy związanej z usługami turystyki. Bowiem część działki nr [...] uzyskała takie właśnie przeznaczenie. Jak słusznie strona wskazała w skardze kasacyjnej, "prawo własności może być wykonywane tylko w granicach określonych ustawą i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a nadto w sposób nienaruszający chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich. Przepis ten jest zharmonizowany z art. 140 k.c. stanowiącym, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W tej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego czy potrzeby szeroko rozumianego bezpieczeństwa." Podkreślenia wymaga, że prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1) jednak doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu aktualnym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały), upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 i art. 20 cytowanej ustawy), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. W pojęciu władztwa planistycznego mieszczą się właśnie wprowadzone przez plany miejscowe ograniczenia prawa własności. Zainteresowane podmioty nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r., sygn. IV SA 346/93, publ. ONSA 1996/3/125). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Zaskarżona uchwała choć ogranicza sposób wykorzystania należącej do skarżącego działki nr [...] – do wykorzystania rolniczego (a więc dotychczasowego wykorzystania) to jednak pozwala w dalszym ciągu na zabudowę znacznej jej części – położonej na terenie elementarnym oznaczonym symbolem UT/MN-1. Zawarte § 34 pkt 2 zaskarżonej uchwały zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu przewidują m.in.: budynki usług turystyki wolnostojące lub pokoje, apartamenty do wynajęcia w budynkach mieszkalnych, budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące, zabudowę letniskową wyłącznie w formie trwałej zabudowy w szczególności: budynki drewniane lub murowane, pomieszczenia gospodarcze i garażowe – realizowane wyłącznie w ramach budynków usług turystyki, budynków mieszkalnych. Jak wynika przy tym z zapisów § 7 załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniesiona przez stronę w dniu 28 maja 2010 r. uwaga odnosząca się do działki nr [...] obręb geodezyjny K. , została częściowo uwzględniona. Zmieniono bowiem przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy, obejmując istniejące budynki. W ocenie Sądu, z przyczyn, o których mowa powyżej, ograniczenie (częściowe) zabudowy na działce o przeznaczeniu rolniczym nie może być oceniane jako niezgodne z prawem i nie stanowi o przekroczeniu przyznanego Gminie władztwa planistycznego. Dodatkowo należy wskazać, że wyliczane przez stronę w skardze "zakazy" – dotyczące braku optymalnej wielkości nowowydzielonej działki budowlanej dla budynków wolnostojących w zabudowie jednorodzinnej, bliźniaczej, pensjonatowej i hotelowej oraz braku nieprzekraczalnej linii zabudowy 6 m od linii drogi lokalnej za wyjątkiem odcinka wzdłuż zbiornika wodnego wynikają z zakazu budownictwa kubaturowego wprowadzonego w § 37 zaskarżonej uchwały (wiążącego się m.in. z prowadzoną przez Gminę ochroną gruntów rolnych). Odnosząc się do argumentu strony skarżącej dotyczącego zawartych w Planie niekorzystnych dla niej zapisów dotyczących działki nr [...] "w kontekście zapisów Planu dla innych graniczących z nią działek" należy wskazać, że w przypadku działki nr [...] (jednostka elementarna UT/MN-1) są one częściowo takie same jak dla działki nr [...] (w zakresie tej jednostki elementarnej), podobnie jak w przypadku (sąsiadującej z nią "przez drogę") działki nr [...] (jednostka elementarna R 4), dla której ustalenia są analogiczne jak dla działki nr [...] w zakresie jednostki elementarnej [...], a także sąsiadującej z nią bezpośrednio działki nr [...], która częściowo objęta jest jednostką elementarną [...]. Częściowo odmienne są natomiast zapisy dotyczące działki nr [...], objętej jednostkami elementarnymi RM-4 i MN/U/UT-5, na której oprócz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oraz zabudowy usług turystyki możliwa jest zabudowa zagrodowa, usługi agroturystyki wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego o powierzchni nieprzekraczającej 40 % powierzchni użytkowej budynku, a także zabudowa usług nieuciążliwych, która może zajmować maksymalnie 40 % powierzchni całkowitej wszystkich budynków znajdujących się na działce budowlanej. Także w przypadku działki nr [...] położonej na terenie jednostki elementarnej RM-4, zapisy Planu umożliwiają zabudowę zagrodową oraz usługi agroturystyki wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego o powierzchni nieprzekraczającej 40 % powierzchni użytkowej budynku. Takie zapisy istotnie mogą być uznane za bardziej korzystne niż zapisy dotyczące jednostek planistycznych, na których położona jest działka należąca do skarżącego, jednak nie może to być podstawa do przyjęcia wadliwości ustaleń dotyczących działki nr [...], zwłaszcza w sytuacji gdyby wspomniane korzystniejsze zapisy odbiegały od ustaleń Studium. W wypadku tych zapisów ewentualna ocena ich prawidłowości wykraczałaby jednak poza zakres zaskarżenia wynikający z zakresu naruszonego uchwałą planistyczną interesu prawnego skarżącego. Wynika to z brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który umożliwia zaskarżenie uchwały organu gminy tylko jeżeli wykaże się naruszenie interesu prawnego strony skarżącej zaskarżoną uchwałą. Jeśli niektóre zarzuty nie odnoszą się do naruszenia jej interesu prawnego, to Sąd nie ma podstaw do ich rozpatrywania. Sąd w skardze na uchwałę organu gminy jest ograniczony wykazanym naruszeniem interesu prawnego. Podsumowując, należy stwierdzić, że zaskarżone ustalenia miejscowego planu (dotyczące działki nr [...] obręb K.) nie naruszają obowiązujących w dacie podjęcia uchwały przepisów prawa. Wprowadzone w uchwale rozwiązania uzasadnione są potrzebami kształtowania ładu przestrzennego, a gmina nie nadużyła przyznanego jej władztwa planistycznego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że niniejsza skarga jest niezasadna i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.