II SA/Sz 1145/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skarg A. T. i G. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy .

Uzasadnienie : W dniu 1 września 2017 r. A. T. i G. T. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone A. T. w dniu 31 lipca 2017 r., zaś G. T. w dniu 4 sierpnia 2017 r. z pouczeniem o prawie wniesienia od niego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. W dniu 19 października 2017 r. skarżąca A. T. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej "p.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z utrwalonym już w judykaturze i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 596). Wskazuje się przede wszystkim, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie. W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Termin ten w niniejszej sprawie w przypadku skarżącej A. T. nie został zachowany. Jak bowiem wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 31 lipca 2017 r. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi dla tej strony upłynął z dniem 30 sierpnia 2017 r., który to dzień nie był sobotą, ani dniem wolnym od pracy. Tymczasem skarżąca złożyła skargę w siedzibie organu w dniu 1 września 2017 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, co będzie skutkowało jej odrzuceniem. W świetle zaistniałych okoliczności stwierdzić należy, że skarga jest oczywiście bezzasadna, wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie 247 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.