II SA/Bk 626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H. G. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 września 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi H. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

Zarządzeniem z dnia 28 września 2017 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Referendarz sądowy wskazał, że skarżąca w ustawowym terminie siedmiodniowym, liczonym od doręczenia wezwania, nie przedłożyła wniosku na przesłanym jej formularzu PPF. Wezwanie doręczono w dniu 1 września 2017 r., termin wykonania obowiązku mijał w dnu 8 września 2017 r., a strona przesłała wypełniony formularz w dniu 11 września 2017 r. (data nadania). Skarżąca złożyła sprzeciw od zarządzenia i wskazała, że odebrała przesyłkę dopiero w dniu 4 września 2017 r., bowiem w dniu 1 września 2017 r. była ona jedynie awizowana. Tym samym termin na uzupełnienie braku formalnego (przesłanie wypełnionego formularza PPF) upływał w dniu 11 września 2017 r. a nie w dniu 8 września 2017 r., jak ustalił referendarz. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzenie referendarza sądowego podlegało utrzymaniu w mocy. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawie niniejszej referendarz sądowy ustalił prawidłowo, że skarżąca odebrała wezwanie do przesłania wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF (który jej przy tym wezwaniu przesłano) w dniu 1 września 2017 r. Tym samym termin na uzupełnienie braku formalnego tego wniosku upływał w dniu 8 września 2017 r. Sąd nie kwestionuje, ani nie czynił tego referendarz sądowy, że awizo tej przesyłki miało miejsce w dniu 1 września 2017 r. Natomiast termin odbioru awizowanej korespondencji, wbrew twierdzeniom skarżącej, również miał miejsce w dniu 1 września 2017 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach sądowych na k. 15 widnieje, obok daty awizo 1 września 2017 r., data własnoręcznego pokwitowania odbioru przesyłki przez skarżącą jako "1.09.2017". Stąd też przyjęto jako właściwą tę datę doręczenia. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie ma adnotacji o dacie 4 września 2017 r., jak też nie ma jej na kserokopii koperty nadesłanej ze sprzeciwem, tj. koperty, w której znajdowało się wezwanie doręczone skarżącej. Dodać też trzeba, że z włączonego do akt sądowych wydruku "śledzenie przesyłek" systemu emonitoring.poczta-polska.pl wynika, że awizo spornej korespondencji nastąpiło w dniu 1 września 2017 r. o godz. 13.52, natomiast odebranie z placówki pocztowej nastąpiło w dniu 1 września 2017 r. o godz. 14.47. Z powyższych względów należy przyjąć, jak uczynił to prawidłowo referendarz sądowy, że doręczenie wezwania miało miejsce w dniu 1 września 2017 r., termin wykonania zobowiązania upływał w dniu 8 września 2017 r. (w dniu roboczym), a formularz nadesłany w wykonaniu wezwania w dniu 11 września 2017 r. został nadesłany jako spóźniony. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Stąd też prawidłowo referendarz sądowy orzekł o pozostawieniu złożonego w sprawie niniejszej wniosku bez rozpoznania. Zarządzenie referendarza sądowego podlegało zatem utrzymaniu w mocy, o czym sąd orzekł na podstawie art. 260 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.