II SA/Sz 1026/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie: Starosta G. decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], ograniczył sposób korzystania z nieruchomości nr [...], obręb ewidencyjny P. gmina R. w celu założenia i przeprowadzenia przez działkę gazociągu średniego ciśnienia dn 63 PE o długości ok. 118,33 mb oraz przyłącza gazowego średniego ciśnienia dn 25 PE o długości ok. 5,03 mb przez inwestora Spółka A. Zakres ograniczenia nieruchomości określił na załączniku nr [...] do decyzji i orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od ww. decyzji zostało złożone odwołanie przez A. B. w imieniu A. P.. Do odwołania dołączono kopię pełnomocnictwa z 28 maja 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], Wojewoda Z. , powołując się na przepisy art. 134 w zw. z art. 28, art. 33 § 2 i § 3, art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania A. B. z dnia [...] czerwca 2020 r. od decyzji Starosty G. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby A. P. umocowała A. B. do działania w jej imieniu w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Odwołanie zostało podpisane przez A. B.. Do odwołania dołączono kopię pełnomocnictwa z 28 maja 2020 r., podpisanego przez A. P.. Z kopii pełnomocnictwa wynika, że A. P. upoważniła A. B. do reprezentowania jej przed organami administracji publicznej w sprawie decyzji Starosty G. z [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Wojewoda wyjaśnił, że pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wezwał zarówno A. P., jak również A. B., do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa z dnia [...] czerwca 2020 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem uznania, że A. B. nie jest upoważniona do działania w imieniu A. P.. A. B. oraz A. P. odebrały pismo z wezwaniem w dniu [...] czerwca 2020 r. Wyznaczony termin do uzupełnienia braków pełnomocnictwa upłynął bezskutecznie z końcem dnia 6 lipca 2020 r. i nie został usunięty do dnia wydania postanowienia. W związku z bezskutecznym upływem wyznaczonego terminu do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa przez A. B. lub przez A. P., organ odwoławczy uznał, że A. B. nie jest upoważniona do działania w imieniu A. P. w niniejszej sprawie. Wojewoda zauważył, że skutki działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną stronę, tym bardziej, że A. B. jest wpisana w Izbie Adwokackiej w S. ([...] i należy od niej oczekiwać dochowania należytej staranności przy czynnościach dokonywanych w imieniu i na rzecz mocodawcy. A. B. nie jest właścicielem nieruchomości, której dotyczy decyzja organu I instancji, zatem nie może złożyć odwołania od decyzji Starosty G. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], co uzasadniało stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. A. P., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła opisane wyżej postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 140 k.p.a.: 1. poprzez niezastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., tzn. niewezwanie pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego w postaci niedołączenia do odwołania oryginału pełnomocnictwa i mimo to wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania; z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższego: 2. poprzez błędne zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., tj. wezwanie pełnomocnika skarżącej do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa z dnia 2 czerwca 2020 r., podczas gdy pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi przez skarżącą datowane jest na dzień 28 maja 2020 r., pełnomocnik nie przedkładał wraz z odwołaniem pełnomocnictwa z dnia 2 czerwca 2020 r., stąd też został wezwany do przedłożenia nieistniejącego oryginału pełnomocnictwa; 3. poprzez błędne zastosowanie art. 64 § 2, art. 134 i art. 140 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 9 k.p.a., tj. niepouczenie strony o tym, iż nieusunięcie braków formalnych będzie skutkowało wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania; 4. poprzez niewezwanie strony do podpisania odwołania co stanowi naruszenie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację przedstawionych zarzutów m.in. powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne. Ponadto wskazano, że pełnomocnik skarżącej odebrała korespondencję od Wojewody w dniu 29 czerwca 2020 r., jednak w kopercie znajdowało się jedno pismo i było to postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r. o wstrzymaniu natychmiastowego wykonania decyzji Starosty G. Tym samym pełnomocnik nie otrzymała pisma stanowiącego "Zawiadomienie" o wszczęciu postępowania w efekcie złożonego odwołania oraz nie została wezwana do uzupełnienia braku formalnego poprzez przedłożenie oryginału pełnomocnictwa. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu braku wezwania pełnomocnika skarżącej do złożenia oryginału pełnomocnictwa z dnia 28 maja 2020 r. organ wyjaśnił, że na drugiej stronie pisma z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], zawarł odpowiednie wezwanie, którego treść nie powinna nastręczać trudności profesjonalnemu pełnomocnikowi. Nawet jeżeli w treści wezwania pojawiła się oczywista omyłka pisarska dotycząca daty pełnomocnictwa (które było udzielone w dniu 28 maja 2020 r., a przez omyłkę wpisano datę 2 czerwca 2020 r. - data odwołania), to i tak profesjonalny pełnomocnik powinien w wyznaczonym terminie 7 dni przynajmniej zareagować i przesłać oryginał tego pełnomocnictwa, które posiada. Odnosząc się do zarzutu braku pouczenia skarżącej o skutkach nieusunięcia braków formalnych odwołania Wojewoda uznał, że w piśmie z dnia 25 czerwca 2020 r. zawarto pouczenie, że w przypadku nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie 7 dni oryginału pełnomocnictwa organ prowadzący postępowanie uzna, że A. B. nie jest upoważniona do działania w imieniu A. P.. Zarówno A. P., jak i A. B., zignorowały to wezwanie. A. B. jest adwokatem wpisanym w Izbie Adwokackiej w S. pod numerem [...] Po profesjonalnym pełnomocniku należy się spodziewać, że zna potencjalne skutki braku umocowania do działania w imieniu strony postępowania. Wobec zarzutu, że strona nie została wezwana do podpisania odwołania, Wojewoda stwierdził, że odwołanie zostało podpisane przez A. B.. W odwołaniu podano, że A. B. działa w imieniu i na rzecz A. P. w oparciu o załączone pełnomocnictwo. Do odwołania dołączono nieuwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa. Pismo wzywające do uzupełnienia braku formalnego z dnia 25 czerwca 2020 r., nr [...], zostało doręczone również A. P. w dniu 29 czerwca 2020 r., zatem miała ona świadomość, że A. B., jeżeli nie doręczy oryginału pełnomocnictwa, nie zostanie uznana przez organ za osobę upoważnioną do działania w jej imieniu, a mimo to nie skontaktowała się z organem prowadzącym postępowanie ani ze swoim pełnomocnikiem, żeby uzupełnić wymieniony brak formalny odwołania. Jest to niewątpliwie zaniedbanie strony postępowania, Niedołączenie oryginału pełnomocnictwa zostało uznane przez organ za brak umocowania do działania w imieniu A. P.. Skoro A. B. nie była umocowana do działania w imieniu strony postępowania oraz nie posiadała własnego interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu to jej odwołanie zostało uznane za niedopuszczalne przez organ orzekający, a nie A. P., która odwołania nie złożyła. Ponadto ustosunkowując się do uzasadnienia skargi organ zaprzeczył twierdzeniom skarżącej, jakoby A. B. nie zostało doręczone zawiadomienie Wojewody z dnia 25 czerwca 2020 r., nr [...] Skarżąca twierdzi, że w kopercie, którą odebrała w dniu 29 czerwca 2020 r. znajdowało się tylko jedno pismo i że było to postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r. o wstrzymaniu natychmiastowego wykonania decyzji Starosty G. . Wojewoda wyjaśnił, że ze względów ekonomicznych organ wysyła kilka pism w jednej kopercie. W jednej kopercie "C6" zostały wysłane dwa pisma: zawiadomienie z dnia 25 czerwca 2020 r., nr [...] oraz postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] O tym, że dwa pisma wysłano łącznie oraz że oba pisma rzeczywiście znalazły się w kopercie świadczą zapisy w wewnętrznym systemie Urzędu - w systemie Elektronicznego Zarządzania Dokumentacją (dalej "EZD"), w którym odnotowana jest każda czynność podejmowana przez pracowników Urzędu. W EZD koperta wysłana do A. B. miała nadany numer tzw. ID - identyfikator koperty - ID [...] wysłana do A. P. - ID [...] natomiast do np. M. J., pełnomocnika Spółka A - ID [...]. W systemie EZD odnotowano, że dwa pisma z dnia 25 czerwca 2020 r. adresowane do A. B., zostały wysłane łącznie w jednej kopercie, czego dowodem jest załączony wydruk z systemu EZD. Korespondencja z dnia 25 czerwca 2020 r. została doręczona za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na którym odręcznie wpisano numery pism, które zawierała. Numery tych pism zostały również nadrukowane na tzw. "zwrotce" i na kopercie w momencie rejestracji korespondencji w systemie. Korespondencja jest starannie segregowana i pakowana oddzielnie dla każdego adresata. Przy systemie odręcznego opisywania tzw. "zwrotek" przed włożeniem korespondencji do koperty nie ma możliwości pomyłki. Poza tym, w tym samym czasie korespondencja była pakowana do pozostałych adresatów, którzy nie zgłaszali, że nie otrzymali jednego z pism. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty skargi ponownie podkreślając, że pismo zawierające wezwanie do usunięcia braków formalnych nie zostało ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącej doręczone, pełnomocnikowi, który nie jest adwokatem – profesjonalnym pełnomocnikiem co akcentował Wojewoda. Nadto, przepisy prawa administracyjnego nie różnicują kwestii pouczeń stosowanych w sprawach, w których występują profesjonalni i nieprofesjonalni pełnomocnicy bądź strony osobiście. Błędne pouczenie bądź jego brak nie może szkodzić stronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, bowiem przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do tego rodzaju uchybień zasadom postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. U podstaw wydania kwestionowanego skargą postanowienia stało się stwierdzenie przez organ odwoławczy, że odwołanie z dnia 2 czerwca 2020 r. od decyzji Starosty G. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] zostało złożone przez A. B., niebędącą stroną postępowania. Według Wojewody, skoro sporządzająca odwołanie w imieniu A. P. - A. B., powołując się na pełnomocnictwo A. P., stosownego oryginału pełnomocnictwa nie przedłożyła pomimo otrzymania w tym zakresie wezwania, to uznać należało, że odwołanie wniosła A. B.. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jest okolicznością niesporną, także pomiędzy stronami w niniejszej sprawie, że w razie braku pełnomocnictwa lub wątpliwości co do jego zakresu, organ powinien zwrócić się o uzupełnienie tego braku do pełnomocnika. Z utrwalonych poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych wynika, że brak pełnomocnictwa w przypadku odwołania składanego przez pełnomocnika należy traktować jako brak formalny, o którego uzupełnienie należy wezwać pełnomocnika. Na konieczność wezwania pełnomocnika o pełnomocnictwo do reprezentowania odwołującego się, a nie samego odwołującego się wskazuje również ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 641/97; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 741/08). Co istotne, w przypadku nieusunięcia przez pełnomocnika braku formalnego przez przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa lub jego oryginału do reprezentowania strony odwołującej się, konieczne jest wezwanie samego odwołującego się o podpisanie odwołania. Konsekwencje wynikające z nieuzupełnienia w terminie braków formalnych mogą obciążać stronę tylko wtedy, gdy wezwanie o ich uzupełnienie było prawidłowe, tj. zostało skierowane do właściwego podmiotu i zawierało pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1587/16, wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2416/15, por. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2480/20, postanowienie NSA z 19 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 1082/15, wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 203/16). Przyjmuje się, że jeżeli pismo mogło być wniesione przez samą stronę, to strona mogła też samodzielnie uzupełnić jego braki, a wykładnia przepisów dotyczących zastępstwa procesowego służących wykonywaniu prawa do dochodzenia przez stronę jej uprawnień w postępowaniu, nie może ograniczać stronie realizacji tego prawa. Z tego względu, brak pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego, który uniemożliwiał nadanie odwołaniu dalszego biegu, ponieważ istniejąca przeszkoda mogła zostać przezwyciężona także przez podpisanie odwołania przez skarżącą. Nawet w sytuacji, gdy osoba działająca jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, to ważność czynności owego falsus procuratora zależy od ich potwierdzenia przez osobę udzielającą pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z 4 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2133/18). Z nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynikają następujące okoliczności. Odwołanie z dnia 2 czerwca 2020 r. od decyzji Starosty G. z dnia [...] maja 2020 r. zostało złożone "w imieniu i na rzecz A. P. i podpisane przez A. B., która do odwołania dołączyła kopię pełnomocnictwa z dnia 28 maja 2020 r. upoważaniającego ww. do reprezentowania A. P. przed organami administracji publicznej w sprawie decyzji Starosty G. z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nr [...]. Wojewoda pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] zatytułowanym "Zawiadomienie" poinformował A. B. jak i A. P. o tym, że przed Wojewodą zostało wszczęte postępowanie odwoławcze wskutek wniesienia odwołania przez A. P., reprezentowaną przez A. B.. W Zawiadomieniu zamieszczono również "Pouczenie", w ramach którego wskazano treść przepisów art. 40 § 1-5 k.p.a., art. 33 § 1 k.p.a. i art. 41 § 1 i 2 k.p.a., informację o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 25 września 2020 r. na mocy art. 36 § 1 k.p.a. oraz o treści art. 37 § 1 i 2 k.p.a., jak również wezwanie do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa z dnia 2 czerwca 2020 r. w terminie 7 dnia od otrzymania niniejszego pisma pod rygorem uznania, że A. B. nie jest upoważniona do działania w imieniu A. P.. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zamieszczone w piśmie z dnia 25 czerwca 2020 r. wezwanie do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa było wadliwe, bowiem dotyczyło obowiązku przedstawienia konkretnego oryginału pełnomocnictwa z dnia 2 czerwca 2020 r., zamiast pełnomocnictwa z dnia 28 maja 2020 r. lub jakiekolwiek innego oryginału pełnomocnictwa z którego wynikałoby upoważnienie przez A. P. A. B. do reprezentowania strony w przedmiotowej sprawie. Wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, nawet przyjmując wyjaśnienia o oczywistej omyłce przy formułowaniu wezwania, tego rodzaju uchybienie w zakresie żądania przedstawienia określonego pełnomocnictwa nie może pociągać ze sobą negatywnych dla strony skutków procesowych poprzez przyjęcie, że strona nie przedstawiła innego niż opisano to w wezwaniu dokumentu. Zasadnie zwrócono uwagę w skardze, że w ramach pouczenia o skutku nieprzedłożenia oryginału pełnomocnictwa Wojewoda wskazał wyłącznie na rygor uznania, że osoba wnosząca odwołanie w imieniu strony, nie jest upoważniona do działania w jej imieniu, nie zaś na rygor uznania, że stroną wnoszącą odwołanie jest A. B., jak to ostatecznie przyjął organ w sprawie wydając zaskarżone postanowienie. Ponadto, co jest najistotniejsze, nawet w przypadku uznania przez Wojewodę, że pomimo otrzymania wezwania nie został złożony wymagany oryginał pełnomocnictwa upoważniający A. B. do reprezentowania w sprawie A. P., obowiązkiem organu było wezwać A. P. do podpisania odwołania, wyjaśniając jej powód swojego żądania w tym zakresie. Na obowiązek taki wskazuje przywołane wyżej orzecznictwo sądów administracyjnych i wynika on z treści art. 9 k.p.a. Dodatkowo należy zauważyć, że zamieszczenie wezwania do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa w ostatnim akapicie Pouczenia pisma z dnia 25 czerwca 2020 r. zatytułowanego "Zawiadomienie" nie było rozwiązaniem właściwym. Pouczenie nie powinno zawierać w swej treści konkretnych wezwań do strony o uzupełnienie we wskazanym terminie braków formalnych ale raczej wskazówki dla strony i informacje o przysługujących jej uprawnieniach. Wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych pod rygorem określonych skutków prawnych winno być wyartykułowane przez organ w sposób czytelny, zarówno z punktu widzenia językowego jak i postrzegania wzrokowego. Odpowiednie formułowanie pism urzędowych kierowanych do stron postępowania wpisuje się w obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Analiza akt sprawy wskazuje również na brak konsekwencji Wojewody przy rozpoznawaniu sprawy. Z jednej strony organ, wobec dostrzeżonego braku oryginału pełnomocnictwa do działania A. B. w imieniu A. P., pismem z dnia 25 czerwca 2020 r. wezwał ww. do nadesłania oryginału pełnomocnictwa, a mimo to, tego samego dnia, wydał postanowienie nr [...] o wstrzymaniu natychmiastowego wykonania decyzji Starosty G. z dnia [...] maja 2020 r. wobec wniesienia odwołania z dnia 2 czerwca 2020 r. przez A. P., reprezentowaną, jak przyjął organ, przez pełnomocnika w osobie A. B.. Już sam fakt wydania przez Wojewodę ww. postanowienia, a następnie skierowania go m.in. do A. B. jako pełnomocnika A. P., może oznaczać, że organ uznał skuteczność wniesionego odwołania i tym samym reprezentację strony przez A. B.. Odnosząc się do podniesionej w skardze okoliczności braku doręczenia pełnomocnikowi skarżącej pisma z dnia 25 czerwca 2020 r., a jedynie postanowienia z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Sąd stwierdził, że wobec dostrzeżenia innych, wskazanych wyżej uchybień przepisom postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonego postanowienia, przesądzenie tej kwestii nie było dla sprawy niezbędne. Na marginesie sprawy Sąd zauważa, że przyjmując jako uzasadnione działanie Wojewody polegające na przesyłaniu w jednej kopercie kilku pism kierowanych do strony z przyczyn ekonomicznych, to za niezrozumiałe należy uznać kierowanie przez organ korespondencji w ramach prowadzonego postępowania równocześnie do strony jak i reprezentującego ją pełnomocnika. Dla takiego działania brak jest nie tylko uzasadnienia ekonomicznego, ale przede wszystkim procesowego. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. jednoznacznie stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył przepis art. 134 k.p.a., bowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni uwagi płynące z uzasadnienia niniejszego wyroku i w sytuacji ustalenia, że w sprawie nadal brak jest oryginału pełnomocnictwa do złożenia w imieniu skarżącej odwołania od decyzji organu I instancji, Wojewoda prawidłowo wezwie osobę powołującą się na posiadanie tego upoważnienia do jego przedłożenia w zakreślonym terminie wraz z prawidłowym pouczeniem o skutkach prawnych zaniechania tej czynności procesowej. W sytuacji nieusunięcia tego braku organ zawiadomi stronę o możliwości podpisania odwołania zakreślając jej stosowny termin i informując o konsekwencjach związanych z niepodpisaniem odwołania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony przez skarżącą wpis od skargi (100 zł) oraz udział ustanowionego w sprawie pełnomocnika, Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy. Rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym, stosownie do postanowień art. 119 pkt 3 ww. ustawy.