II SA/Rz 892/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym - postanawia - przyznać wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

R. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy udzielania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Został on następnie wezwany do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu od skargi. Wówczas złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał w nim, że utrzymuje się z gospodarstwa rolnego o nieustalonej do dnia dzisiejszego powierzchni. Dochód z powyższego to 250 zł miesięcznie, co nie wystarcza mu "na życie". Nie posiada jakichkolwiek oszczędności, dlatego nie jest w stanie ponieść koniecznych w sprawie kosztów. Jego majątkiem oprócz wskazanego gospodarstwa jest jeszcze drewniany dom o pow. 67 m.kw. Prawo pomocy ma za zadanie służyć osobom ubogim, którym brak stosownych środków mógłby zamknąć drogę postępowania sądowego. W myśl art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", zwolnienie od kosztów sądowych, o które ubiega się skarżący to częściowe prawo pomocy. Przyznawane jest ono osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). R. S. wykazał, że spełnia powyższą przesłankę. Jest bowiem właścicielem tylko drewnianego domu i gospodarstwa rolnego, które przynosi mu bardzo niewielki dochód tj. w wysokości 250 zł. Oczywistym jest, że skarżący nie jest w stanie dysponując powyższym poczynić jakichkolwiek oszczędności, bowiem dochód ten obiektywnie rzecz biorąc jest zupełnie nieadekwatny do zaspokojenia podstawowych choćby potrzeb życiowych. Celem zatem umożliwienia R. S. obrony swoich praw na drodze sądowej orzeczono o zwolnieniu go od kosztów sądowych, czego podstawę stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.