II SA/Rz 312/21

II SA/Rz 312/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania - postanawia- odrzucić skargę.

II SA/Rz 312/21 UZASADNIENIE B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma skarżącej, dotyczącego decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2018r, nr [...] w sprawie przyznania stypendium szkolnego. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca złożyła pismo z 22 lipca 2019r., dotyczące decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2018r, nr [...] w sprawie przyznania stypendium szkolnego. Realizując wytyczne, zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z 5 lutego 2020r., sygn. II SA/Rz 1279/19, Kolegium w piśmie z 14 października 2020r. wezwało skarżącą do uzupełnienia braków pisma z 22 lipca 2019r., poprzez sprecyzowanie jego żądania. Wezwanie zawierało pouczenie, że należy je wykonać w terminie 7 dni od dnia otrzymania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącej 23 października 2020r. Strona wezwania nie wykonała, wniosła natomiast skargę do sądu administracyjnego na ww. wezwanie Kolegium z 14 października 2020r. Skarga ta została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z 22 grudnia 2020r. sygn. II SA/Rz 1228/20. W związku z brakiem wykonania wezwania z 14 października 2020r., SKO pozostawiło wniosek skarżącej z 22 lipca 2019r. bez rozpoznania, o czym zawiadomiło skarżącą w piśmie z 4 listopada 2020r. nr [...]. Skarżąca na to pismo wniosła skargę, która, jak wskazano na wstępie, jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę SKO w [....] wskazało, że wniosek o odrzucenie skargi jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ dotyczy sprawy, która nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.).Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, stosownie do art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Jak wynika z akt niniejszej sprawy przedmiotem skargi jest działanie organu administracji polegające na pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a,. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa (poza wskazaniem adresu - § 1), należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków wyznaczonym w terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Należy wskazać, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością o charakterze materialnotechnicznym, dla której przepisy k.p.a. nie przewidują określonej formy rozstrzygnięcia w postaci decyzji lub postanowienia. W konsekwencji wymaga ono jedynie zakomunikowania stronie faktu dokonania tej czynności i nie podlega kontroli sądu administracyjnego (por.: uchwała 7 sędziów SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; postanowienie NSA z dnia 3 września 1992 r., III SA 1407/92, OSP 1994, z. 6, poz. 104; wyrok WSA w Poznaniu z 11 lutego 2010 r., IV SA/Po 770/09; wyrok WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2009 r., II SAB/Gl 51/08). Zaskarżona czynność nie jest zatem ani decyzją, ani postanowieniem, nie służy od niej odwołanie ani zażalenie, a tym samym nie należy ona do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 - 3 P.p.s.a. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że pozostawienie podania (wniosku, pisma) bez rozpoznania nie jest również czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów administracyjnego prawa materialnego, wymagających od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku o charakterze materialnym. Natomiast pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wywołuje wyłącznie skutki procesowe (por. postanowienia NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1170/08 oraz z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 944/10; a także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 756/11 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 27 grudnia 2012r., sygn. akt III SA/Gd 756/12). Gwoli pełnego wyjaśnienia sprawy stronie działającej bez profesjonalnego pełnomocnika (art. 6 P.p.s.a.) wskazać w tym miejscu należy, że choć zaskarżone pismo jako czynność materialno-techniczna nie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, to nie oznacza to jednak, że osoba, do której adresowana jest ta czynność pozbawiona jest obrony swoich praw. Bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynnym i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego (vide: przywołana powyżej uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r.). W świetle powyższych rozważań należy zatem stwierdzić, że skarga na pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie podlega kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie przepisów P.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Złożona skarga sformułowana została w sposób jednoznaczny jako środek zaskarżenia na pismo organu z 4 listopada 2020 r., a nie jako skarga na jego bezczynność organu, zaś to wola strony skarżącej, jako dysponenta skargi przesądza o charakterze i treści składanych pism, w tym zakresie inicjowanej kontroli sądowoadministracyjnej. Nadto wywiedziona skarga nie została poprzedzona skierowaniem do organu ponaglenia, o jakim mowa w art. 53 § 2b P.p.s.a. oraz art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., co także wskazuje, iż nie może być ona uznana za skutecznie wniesioną skargę na bezczynności organu. Mając na względzie powyższe należało uznać, że przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.