II SA/Rz 295/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy ze skargi H. Ż. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 26 stycznia 2018 r. nr [....] w przedmiocie sprzedaży w drodze przetargowej nieruchomości gruntowej mienia komunalnego położonej w miejscowości [...] - postanawia – odrzucić skargę.

II SA/Rz 295/23 Uzasadnienie Przedmiotem skargi H.Ż. jest uchwała nr [....]Rady Gminy [...] z 26 stycznia 2018 r. w sprawie sprzedaży w drodze przetargu nieruchomości gruntowej mienia komunalnego położonej w miejscowości [...], wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2107 r., poz. 1875, dalej: u.s.g.) i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629, dalej: u.g.n.). Jak wynika z § 1 powyższej uchwały, wyrażono nią zgodę na sprzedaż w drodze przetargu nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy [...] położonej w miejscowości [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0896 ha, dla której przez Sąd Rejonowy w [....]Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. W skardze na opisaną uchwałę H.Ż. wniosła o jej uchylenie. Podała, że przed scaleniem działka miała nr [...] i pow. 27 arów. Podzielono ja na 2 działki: 19-arową, aktualnie w posiadaniu Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Rzeszowie i 8-arową, która przypadła Gminie Wiejskiej w [...]. Wywiodła, że KOWR "zachował ustalenie", że nie będzie ogłaszał działki do sprzedaży, gdyż aktualni spadkobiercy ówczesnego właściciela działki (jej ojca A.Ż.) zgłosili zastrzeżenie, że działka ta w wyniku scalenia została w sposób bezprawny odebrana jej ojcu. Mimo że "przed laty na jednej sesji" Rady Gminy zwracała uwagę, by z wielką ostrożnością podchodzić do handlu działkami poscaleniowymi, Rada Gminy nie wzięła tego pod uwagę, ignorując prawa spadkobierców i przeznaczając jej ojcowiznę do sprzedaży. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] (reprezentujący Radę Gminy) wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych. Podniósł, że uchwała w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie dotyczy wyłącznie zindywidualizowanej nieruchomości, określając wyłącznie zgodę dotyczącą sprzedaży. Brak jest podstaw do oznaczania w takiej uchwale innych spraw dotyczących danej nieruchomości, w szczególności badania i odnoszenia się do tego, kto i w jakim celu zbywa nieruchomości, a także odnoszenia się do historii przekształceń własnościowych, w szczególności tych, w wyniku których Gmina stała się właścicielem danej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Do zakresu kognicji WSA należą w szczególności skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Przedmiotem skargi H.Ż. jest uchwała Rady Gminy [...] z 26 stycznia 2018 r. nr [....], którą organ ten wyraził zgodę na sprzedaży w drodze przetargu nieruchomości gruntowej stanowiącej mienie komunalne, położonej w miejscowości [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0896 ha. W sprawach skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd do którego skarga została wniesiona zobligowany jest w pierwszej kolejności ustalić czy pochodzi ona od podmiotu uprawnionego do skorzystania z tego środka zaskarżenia. Z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego. Zatem uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko taki podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone postanowieniami uchwały. Wymaga w tym miejscu zwrócenia uwagi, że przez interes prawny rozumieć należy obiektywnie istniejącą potrzebę ochrony prawnej podmiotu, który takiej ochrony się domaga. Jednocześnie interes prawny skarżącego musi wynikać z wyraźnie wskazanej przez niego normy prawa materialnego, która kształtuje jego sytuację prawną. Musi to być interes o charakterze osobistym, czyli zindywidualizowany i skonkretyzowany, dający się wprost powiązać z podmiotem kwestionującym akt organu gminy. Interes prawny, o którym mowa wart. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę, a więc skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dacie wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Naruszenie tego interesu nastąpi wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. W tym miejscu Sąd dodatkowo podkreśla, iż naruszenia interesu prawnego nie można wywodzić z ogólnych wartości czy zasad prawa. Innymi słowy, skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną zindywidualizowanego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu legitymacji procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. II OZ 18/11; z dnia 3 września 2014 r., sygn. II OZ 783/14). Wobec powyższego, kryterium "interesu prawnego" wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. W kontekście powyższego Sąd stwierdził, że skarżąca nie posiada interesu prawnego, który mógłby zostać naruszony postanowieniami kwestionowanej uchwały. W dacie jej podejmowania - co nie jest kwestionowane przez skarżącą - Gmina Wiejska [...] była wyłącznym właścicielem nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży w drodze przetargu. Gmina - jak każdy inny podmiot - może korzystać z przysługujących jej praw właścicielskich, także poprzez czynności rozporządzające tym prawem, co zapewniają jej przepisy K.c. o prawie własności. W czasie podejmowania uchwały nie toczyło się żadne postępowanie, w związku z którym można by podważać prawidłowość nabycia tej nieruchomości przez Gminę (art. 34 ust. 3 u.g.n,). Skarżącej nie przysługiwał jakikolwiek tytuł prawnorzeczowy do powyższej nieruchomości, czy tytuł zobowiązaniowy umożliwiający korzystanie z niej. Powyższe okoliczności faktyczne i prawne powodują, że przedmiotowa uchwała nie dotyka a tym samym nie narusza w jakikolwiek sposób interesu prawnego skarżącej lub jej uprawnienia. Skarżąca nie wykazała, aby podjęcie w/w uchwały miało jakikolwiek wpływ na jej sytuację prawną. Skarżąca poprzez kwestionowanie prawidłowości uchwały o przeznaczeniu jej przez Gminę do sprzedaży nie może podważać skutków postępowania scaleniowego, w wyniku którego Gmina stała się właścicielem działki nr [...] w [....]. Tym samym również poprzez wniesienie skargi na przedmiotową uchwałę nie może ona skutecznie ingerować w wyrażoną przez Radę Gminy zgodę na zbycie tej działki w formie przetargowej. Reasumując, uchwała Rady Gminy [...], wbrew przekonaniu skarżącej, nie dotyka w żadnym ze swych aspektów przysługującego jej interesu prawnego lub uprawnienia, przez co nie spełnia warunku dopuszczalności sądowej kontroli z treści ari. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Stosownie do powyższego, brak stwierdzenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej powoduje, że Sąd zobligowany był do odrzucenia jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a, § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. o czym orzeczono jak w sentencji orzeczenia.